แบบร่างที่ไม่ตรงกัน

กลิ่นฝุ่นปูนฉาบใหม่เคลือบคลุ้งอยู่ในอากาศร้อนอบอ้าวของไซต์งานคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง เสียงเครื่องเจาะกระแทกคอนกรีตดังสะท้อนก้องกังวานจนประสาทหูแทบระเบิด แต่เสียงที่รบกวนสมาธิของรินรดามากที่สุดในตอนนี้ กลับไม่ใช่เสียงเครื่องจักรกลหนักเหล่านั้น หากแต่เป็นเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่จากชายหนุ่มในชุดสูทลำลองสีเข้ม ที่กำลังยืนกอดอกจ้องมองผนังห้องชุดตัวอย่างด้วยสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “ถ้าคุณคิดว่าการเอาตู้บิวท์อินทรงบิดเบี้ยวมาแปะไว้ตรงนี้ จะช่วยเพิ่มมิติให้ห้องกว้างขึ้น ฉันแนะนำให้คุณไปลงเรียนคอร์สจิตวิทยาการรับรู้ทางสายตาใหม่อีกสักรอบนะคะ คุณสถาปนิก” รินรดาตวัดเสียงใสใส่แผ่นหลังกว้างที่ยืนหันหลังให้อย่างไม่คิดจะเกรงกลัว เธอเป็นอินทีเรียดีไซเนอร์ที่ผ่านสมรภูมิงานรีโนเวทมานับไม่ถ้วน และไม่มีทางยอมให้สถาปนิกหนุ่มจอมเผด็จการคนไหนมาเหยียบย่ำวิชาชีพที่เธอร่ำเรียนมาอย่างยากลำบากแน่นอน ทินกรค่อยๆ หันกลับมา ช้าๆ ทรงพลัง และน่าหมั่นไส้ในสายตาของเธอ ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มเยาะที่มุมปาก ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาวิเคราะห์ราวกับเธอกำลังยืนแก้ผ้าอยู่กลางไซต์งาน “ถ้าคุณใช้สมองซีกขวาคิดให้มากกว่าการนั่งเลือกสีหมอนอิง คุณคงจะมองออกว่า ‘ความบิดเบี้ยว’ ที่คุณว่า มันคือเส้นนำสายตาที่ผมจงใจออกแบบเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากเสาโครงสร้างรับน้ำหนักที่แก้ไม่ได้ แต่ก็นั่นแหละครับ… อ่าวนั่น ผมติดนิสัยพูดภาษาวิชาการกับคนที่ไม่เข้าใจเรื่องโครงสร้างสินะครับ ขอโทษที” “นี่คุณ!” รินรดาหน้าดำคร่ำเครียด กำปากกาในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด “คุณกำลังดูถูกรสนิยมฉัน หรือกำลังโรคจิตที่ชอบหาเรื่องอินทีเรียผู้หญิงตัวเล็กๆ กันแน่คะ!” “ผมไม่ได้โรคจิต และไม่มีเวลามานั่งรังแกใคร” ทินกรก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าว ความสูงที่เหนือกว่าร่วมคืบทำให้เขาต้องโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อยเพื่อสบตาเธอตรงๆ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นฝุ่นปูนลอยปะทะจมูก “แต่ถ้างานมันออกมาห่วยแตกเพราะความดื้อรั้นของคุณ ผมในฐานะหัวหน้าโครงการ… มีสิทธิ์ขาดในการสั่งรื้อทิ้งทุกตารางนิ้วที่คุณออกแบบ” บรรยากาศรอบตัวเหมือนอุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นอย่างไร้สาเหตุ รินรดารู้สึกเหมือนหายใจไม่ทั่วท้อง ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างเธอกับเขามันใกล้เกินไป ใกล้จนเห็นแพขนตาดกหนาและเงาสะท้อนของตัวเธอเองในดวงตาสีนิลคู่นั้น เธอยืนหยัดเชิดหน้าขึ้นสู้ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าภายใต้ท่าทีปากจัดน่าตบของเขา มันมีความหล่อเหลาแบบดิบๆ ที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด “คุณมัน… เผด็จการ เย่อหยิ่ง แล้วก็ปากเสียที่สุด!” “ขอบคุณที่ชมครับ” ทินกรตอบเสียงทุ้มต่ำ แววตาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อจ้องมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงเขาไม่หยุด “แต่ถ้าคุณยังเถียงผมด้วยเหตุผลเด็กๆ แบบนี้ต่อไป ผมเกรงว่าเราคงต้องเคลียร์กันยาว… ยาวจนถึงเที่ยงคืน” “เชิญคุณเคลียร์คนเดียวไปเลยค่ะ ฉันหมดเวลางานแล้ว!” รินรดาผลักอกแกร่งให้ถอยห่างอย่างเหลืออด เธอหมุนตัวเตรียมจะก้าวเท้าหนีความน่ารำคาญนี้ แต่เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นจากด้านหลังกลับทำให้เธอก้าวขาไม่ออก “ถ้าคุณก้าวออกไปจากประตูนั้น แปลว่าคุณยอมรับว่างานออกแบบของคุณมันห่วยจริงตามที่ผมพูด” รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังพุ่งทะยานถึงขีด สุด ก่อนจะหันขวับกลับมาเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้งด้วยแววตาดุดันไม่แพ้กัน “ก็ได้ค่ะ อยากดูนักใช่ไหมว่างานฉันมันห่วยตรงไหน เอาแบบแปลนมานี่เลย!” ทินกรกระตุกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขายื่นมือหนาออกไปหยิบม้วนกระดาษพิมพ์เขียว แต่ในจังหวะที่ปลายนิ้วของทั้งคู่แตะสัมผัสกันบนกระดาษแผ่นเดียวกันกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ เหมือนจะวิ่งพล่านไปทั่วผิวสัมผัส รินรดาชะงัก ช้อนสายตาขึ้นมองเขาอย่างไม่เข้าใจตัวเองที่จู่ๆ หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล ทินกรเองก็ชะงักไปเช่นกัน ดวงตาคมกริบก้มมองเรียวนิ้วของเธอที่กำลังสั่นน้อยๆ ก่อนที่สายตาจะเลื่อนขึ้นประสานกับดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมพื้นที่ระหว่างพวกเขาสองคนชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามแข่งกับเสียงเครื่องจักรข้างนอก ทว่า… ก่อนที่โมเมนต์ประหลาดชวนจิกหมอนนี้จะลึกซึ้งไปมากกว่าเดิม เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อเขาก็ทำลายบรรยากาศลงอย่างไม่ปรานี “เฮ้ย! ทินกร! อยู่ไหนวะ… มีเรื่องด่วน!” ร่างของวิศวกรผู้ควบคุมงานพุ่งพรวดเข้ามาหยุดยืนหอบแฮกอยู่ตรงหน้าประตูห้อง ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มและอินทีเรียสาวคนเก่งยืนประชิดกันในระยะประชิดชนิดที่ลมหายใจรดต้นคอ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความปากแจ๋วของนายสถาปนิกคนนี้ด้วยกันนะคะ เอมเมอรัลด์อายส์