ปฏิเสธอย่างสุภาพ

หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่กะพริบถี่เป็นจังหวะกระชั้นชิดในคลื่นเรติน่าไม่ได้ทำให้เรนรู้สึกสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย สำหรับอดีตนักวางแผนกลยุทธ์ผู้มองโลกผ่านชุดตัวเลขและอัลกอริทึม ระบบเอไอผู้ดูแลพิเศษในโลก VRMMO แห่งนี้ก็เป็นเพียงโค้ดชุดหนึ่งที่เขียนขึ้นมาเพื่อควบคุมและบงการความน่าจะเป็นเท่านั้น *[แจ้งเตือนระบบพิเศษ: บัญชีผู้เล่น 'Rain' ถูกตรวจพบความผิดปกติทางพฤติกรรม กำลังเข้าสู่กระบวนการปรับเทียบโครงสร้างอัลกอริทึมบังคับ... ขอให้ผู้เล่นยืนยันการยอมรับเงื่อนไขภายใน 10 วินาที]* ตัวเลขถอยหลังสีเลือดกระพริบเตือนบนขอบสายตา 10... 9... 8... เรนหรี่ตาลงเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้เก่าแก่ในร้านน้ำชาลับตาคนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แววตาสีเข้มสะท้อนแสงเรืองรองจากหน้าต่างระบบ สุขุม เยือกเย็น และไร้ซึ่งความตื่นตระหนกใดๆ ในอดีตเขาเคยพ่ายแพ้ให้กับระบบการจัดการของทีมเก่า พ่ายแพ้ต่อความไว้ใจที่ถูกบิดเบือนด้วยผลประโยชน์ แต่ที่นี่... โลกใบนี้ เขาไม่ใช่หมากตัวเดิมที่ยอมให้ใครมาขีดเส้นทางชีวิตให้อีกแล้ว "เล่นลูกไม้เดิมๆ อีกแล้วนะคะ ระบบเจ้าปัญหาเนี่ย" เสียงใสแจ๋วแต้มรอยยิ้มขี้เล่นดังขึ้นพร้อมกับที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามถูกดึงออก เอน่าทิ้งตัวลงนั่งอย่างไม่ยี่ห้อ มือเรียวบางคว้าแก้วชาสมุนไพรของเรนมาจิบหน้าตาเฉยราวกับเป็นของตัวเอง ดวงตากลมโตเป็นประกายซุกซนกวาดมองหน้าต่างสีแดงที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศก่อนจะหัวเราะคิกคัก "ดูทำหน้าเข้าสิคะ คุณนักวางแผน หน้าบึ้งแบบนี้เดี๋ยวริ้วรอยถามหาไม่รู้ด้วยนะ" "เอน่า คุณเข้ามาในเขตพื้นที่ปลอดภัยส่วนตัวของฉันได้ยังไง ระบบป้องกันการบุกรุกเพิ่งจะแจ้งเตือนเมื่อสามวินาทีที่แล้วเองนะ" เรนเอ่ยถามเสียงเรียบ แม้ริมฝีปากจะไม่ได้แย้มยิ้ม แต่ความตึงเครียดในบรรยากาศรอบตัวกลับคลายลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมีหญิงสาวเข้ามาทำลายความเงียบ "โธ่... เรื่องแค่นี้เองค่ะ สำหรับสตรีมเมอร์อันดับหนึ่ง (ที่กำลังไต่อันดับอยู่) ไม่มีประตูไหนในเกมนี้ที่ปิดตายหรอกนะคะ ยิ่งประตูที่เชื่อมกับคุณเรนด้วยแล้ว ต่อให้มีไฟร์วอลล์หนาเตอะแค่ไหน เอน่าก็มีวิธีเจาะเข้ามาจนได้นั่นแหละค่ะ" เอน่าขยับยิ้มกว้าง ดวงตาคู่นั้นเป็นประกายวิบวับเต็มไปด้วยความมั่นใจ หน้าจอสีแดงที่กำลังนับถอยหลังถูกเอน่านิ้วจิ้มปัดทิ้งราวกับปัดฝุ่นรำคาญใจหน้าจอโทรศัพท์ "ว่าแต่... เจ้ากล่องแดงนี่มันรบกวนสายตาจังเลยเนอะ ว่าไหมคะ?" *[คำเตือน: การกระทำของผู้เล่นเข้าข่ายขัดขวางการทำงานของระบบพิเศษ บทลงโทษกำลังจะเริ่มขึ้น...]* "ปล่อยมันไว้แบบนั้นแหละ" เรนเอ่ยห้ามเมื่อเอน่าทำท่าจะควAญหาชุดโค้ดคำสั่งมาแฮกหน้าต่างนั้นต่อ "ปล่อยให้ระบบมันคิดว่ากำลังควบคุมฉันอยู่... ในขณะที่เรากำลังเดินหมากตากลุ่มสุดท้าย" เอน่าชะงักมือที่กำลังจะร่ายเวทมนตร์พรางตา เธอเอียงคอเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มที่เงียบขรึมและลึกล้ำ เรารู้จักกันมานานพอที่จะอ่านสายตาคู่นั้นออก เรนไม่ได้กำลังถอดใจ และไม่ได้กำลังคิดจะยอมจำนนต่อกฎเกณฑ์บ้าๆ ของผู้พัฒนาเกมที่พยายามจัดระเบียบผู้เล่นให้อยู่ในกรอบ เรนกำลังจะ 'ปฏิเสธ' ปฏิเสธอย่างสุภาพ... ด้วยวิธีการที่เจ็บแสบที่สุดในแบบฉบับของนักวางแผน "ฉันเดาว่า... คุณคงมีแผนการอะไรสนุกๆ อีกแล้วสินะคะ?" เอน่าเท้าคางกับโต๊ะ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้น รอยยิ้มซุกซนปรากฏขึ้นที่มุมปาก "เล่าให้ฟังหน่อยสิคะท่านผู้กำกับ เอน่าคนนี้พร้อมจะเป็นนักแสดงรับเชิญที่ยอดเยี่ยมที่สุดให้เองค่ะ" เรนมองรอยยิ้มสดใสของหญิงสาว ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลซ่านผ่านเข้ามาในอก ความรู้สึกโดดเดี่ยวและหวาดระแวงที่ฝังรากลึกมาตั้งแต่สมัยทีมเก่าค่อยๆ ถูกชำระล้างด้วยความจริงใจที่อีกฝ่ายมอบให้อย่างเสมอต้นเสมอปลาย ในโลกที่ทุกคนวิ่งตามหาผลประโยชน์และอำนาจ มีเพียงผู้หญิงคนนี้ที่เลือกจะก้าวเดินเคียงข้างเขาโดยไม่สนว่าเส้นทางข้างหน้าจะมีขวากหนามหรือเหวร่องลึกแค่ไหน "แผนการเหรอ... ไม่มีหรอก" เรนเอ่ยตอบเสียงนุ่ม มุมปากหยักลึกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่หาดูได้ยาก "มีแค่การเลือกทางเดินใหม่... ในแบบของฉันเอง" นิ้วเรียวยาวของเรนเลื่อนไปแตะที่หน้าต่างระบบสีแดงที่เหลือเวลาอีกเพียง 3 วินาทีสุดท้าย 2... 1... *[ระบบ: ยืนยันการรับคำสั่งพิเศษเพื่อปรับโครงสร้าง...]* ก่อนที่ตัวเลขศูนย์จะปรากฏและบังคับให้ตัวละครเข้าสู่สภาวะรีเซ็ต เรนกลับเลือกที่จะกดปุ่ม 'ปฏิเสธ' ที่ถูกซ่อนไว้ลึกที่สุดในชั้นรหัสลับ—ปุ่มที่สิทธิ์ระดับผู้ดูแลระบบปกติมองไม่เห็น แต่นักวางแผนผู้รอบคอบอย่างเขาแกะรอยพบมันตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาเหยียบในเกมนี้ *คลิก* เสียงสัญญาณเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหว โลกทั้งใบในจอเรติน่าสั่นกระเทือน ภาพรอบตัวบิดเบี้ยวราวกับกระจกที่กำลังแตกละเอียด หน้าต่างสีแดงที่เคยน่าเกรงขามสลายกลายเป็นละอองแสงสีฟ้ากระจายตัวออกไปอย่างไร้ความหมาย เอน่าส่งเสียงหัวเราะคิกคักชอบใจเมื่อเห็นใบหน้าตกตะลึงของเอไอผู้ดูแลที่ปรากฏขึ้นเป็นภาพโฮโลแกรมขนาดยักษ์บนท้องฟ้าเหนือเมืองหลวง *[ข้อผิดพลาดร้ายแรง! ผู้เล่น 'Rain' ปฏิเสธการควบคุมจากระบบพิเศษ! กำลังดำเนินการ... เอ๊ะ? เป็นไปไม่ได้! โค้ดคำสั่งถูกเขียนทับ?!]* เสียงของเอไอผู้ดูแลระบบตะกุกตะกักด้วยความตกใจ ร่างโฮโลแกรมเริ่มกระตุกและขึ้นอักษรสีแดงเตือนข้อผิดพลาดรัว เรนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสื้อคลุมสีเข้มสะบัดตามแรงลมเบาๆ แววตาสีเข้มคมกริบมองขึ้นไปยังท้องฟ้าจำลองที่ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยร้าวของความผิดพลาดทางระบบ เขายกมือขึ้นปัดหน้าต่างแจ้งเตือนทั้งหมดทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะหันไปมองสหายร่วมรบสาวที่ยืนขึ้นรออยู่ก่อนแล้ว "ไปกันเเถอะค่ะ" เอน่าส่งยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายความตื่นเต้น "ไปดูกันสิว่า... นอกกรอบที่พวกมันขีดไว้ โลกใบนี้มันกว้างใหญ่แค่ไหน" เรนพยักหน้ารับ รอยยิ้มจางๆ ประดับบนใบหน้าคมคาย ทั้งสองก้าวเดินเคียงคู่กันออกไปจากร้านชาเก่าแก่ มุ่งหน้าสู่ประตูเมืองชั้นนอก—ดินแดนรกร้างที่ยังไม่มีผู้เล่นคนใดเคยสำรวจ และเป็นจุดเริ่มต้นที่แท้จริงของเส้นทางที่พวกเขาเลือกเดินด้วยตัวเอง ทว่า ในวินาทีที่ก้าวพ้นเขตปลอดภัย เสียงกระซิบเย็นเยียบจากระบบที่ถูกบล็อกไปแล้วกลับดังขึ้นอีกครั้งโดยตรงในโสตประสาทของเรน... เป็นเสียงที่ไม่มีใครอื่นได้ยิน นอกจากเขาคนเดียว *[คำเตือนระดับ SSS: ตรวจพบการปลุก 'เอนทิตีโบราณ' ในเขตแดนรกร้าง... การปฏิเสธคำสั่งของคุณ ได้ปลดผนึกสิ่งที่ไม่ควรตื่นขึ้นมาแล้ว...]* ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของเราใน20ตอนแรกนี้ด้วยนะคะ!