ล็อกอินเข้าสู่โลกที่ไม่มีใครรู้จัก

หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวที่สาดแสงกระทบกับกรอบแว่นตาไร้ขอบ ไม่ได้สะท้อนความตื่นเต้นใดๆ ในดวงตาสีดำสนิทของรินทร์ มีเพียงชุดตัวเลขโค้ดคำสั่งและกราฟอัตราการเติบโตของทรัพยากรในเกมที่วิ่งพล่านเหมือนฝูงมดงาน บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊กเนื้อ N1 ขัดเงา มีถ้วยกาแฟดำที่เย็นชืดจนไอร้อนระเหยหายไปนานแล้ว วางเคียงข้างกับแว่นตาเนิฟวอร์เท็กซ์รุ่นท็อปที่ราคาของมันสามารถซื้อรถยนต์ขนาดเล็กได้คันหนึ่ง ทว่าสำหรับอดีตกุนซือแห่งกิลด์ 'เบรกกิ้งดอว์น' อุปกรณ์ชิ้นนี้ไม่ได้มีความหมายไปมากกว่าเครื่องมือชำระล้างความทรงจำ "แน่ใจแล้วเหรอคะ รินทร์... ว่าการกลับไปเหยียบ 'ดิ อัลทิมา Online' อีกครั้ง จะไม่ใช่การเดินกลับไปหาหลุมศพที่ขุดไว้รอตัวเอง?" เสียงใสแจ๋วแต่วรรคตอนจริงจังของเอน่าดังผ่านลำโพงไร้สาย หญิงสาวในชุดฮู้ดสีครีมกำลังเคี้ยวเยลลี่รสส้มตุ้ยๆ อยู่หน้าจอฝั่งตรงข้าม แม้ในจอภาพเธอจะทำท่าทางสบายๆ แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับจ้องมองเพื่อนสนิทอย่างประเมินสถานการณ์ รินทร์ไม่ได้ตอบทันที ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะสามครั้ง—รหัสลับที่ใช้เรียกสติของตัวเองก่อนตัดสินใจทำเรื่องเสี่ยง เธอกวาดสายตามองหน้าจอระบบที่แสดงสถานะตัวละครเก่า ซึ่งถูกแช่แข็งไว้นานถึงสองปีเต็ม ชื่อตัวละคร 'เรน' เลเวล 150 ที่เคยอยู่บนจุดสูงสุดของตารางจัดอันดับนักวางแผนกลยุทธ์ บัดนี้มันถูกกลบฝังด้วยหยากเยื่อแห่งกาลเวลาและคราบน้ำตาจากเหตุการณ์ทรยศหักหลังในคืนเรดบอสโลก "หลุมศพเหรอคะ เอน่า..." รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่แฝงความเยียบเย็นที่ทำให้อีกฝ่ายชะงัก "ถ้ามันเป็นหลุมศพจริงๆ ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนลุกขึ้นมาขุดมันฝังกลบพวกมันทุกคนด้วยมือของตัวเอง" โลกของ VRMMO ยุคใหม่ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยกำลังแขนหรือความเร็วในการกดคีย์บอร์ดอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือสนามรบของอัลกอริทึม ความน่าจะเป็น และจิตวิทยาเชิงโครงสร้าง ทุกการเคลื่อนไหวของมอนสเตอร์ระดับบอสถูกควบคุมด้วยชุดคำสั่งที่ซับซ้อน และนั่นคือสิ่งที่รินทร์ถนัดที่สุด เธออ่านเกมขาดเสมอ ยกเว้นแต่เรื่องของ 'คน' ที่เธอพลาดท่าไว้เมื่อสองปีก่อน "โอเคค่ะ รู้ว่าห้ามไม่ได้หรอกนะ..." เอน่าถอนหายใจยาวเหยียด ยอมแพ้ความดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้านิ่งสงบนั้น "แต่บอกไว้ก่อนเลยนะว่า รอบนี้ฉันจะไม่ยอมให้เธอแบกภาระโลกทั้งใบไว้คนเดียวอีกแล้ว อาชีพ 'โครโนเซอร์จี' สายซัพพอร์ตเวลาและพื้นที่ที่ฉันอุตส่าห์ปั้นมาจนเลเวลตัน จะคอยสนับสนุนอัลกอริทึมบ้าๆ ของเธอเอง... เตรียมตัวให้พร้อมค่ะ คุณอดีตกุนซือ" รินทร์มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากยิ่ง "ฝากตัวด้วยนะคะ คู่หู" เธอหยิบแว่นตาเนิฟวอร์เท็กซ์ขึ้นมาสวม สัมผัสความเย็นเยียบของโลหะผสมไทเทเนียมแนบชิดกับขมับ ลมหายใจเข้าออกถูกปรับให้สม่ำเสมอตามหลักการแพทย์เสมือนจริง ดวงตาปิดลงช้าๆ ขณะที่เสียงสังเคราะห์ของระบบ AI เริ่มทำงานด้วยโทนเสียงนุ่มนวล [กำลังตรวจสอบคลื่นสมอง...] [ซิงโครไนซ์อัตราการเต้นของหัวใจ: เสถียร] [ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบ, ผู้เล่น 'เรน'] [คำเตือน: เซิร์ฟเวอร์ 'ดิ อัลทิมา' กำลังทำการอัปเดตแพตช์ลับ... ตรวจพบร่องรอยความผิดปกติในโซนเขตแดนรกร้างตะวันตก] [กระบวนการล็อกอินเสร็จสิ้นใน 3... 2... 1...] ความมืดมิดกลืนกินประสาทสัมผัสภายนอกทั้งหมด ตามมาด้วยความรู้สึกเบาหวิวเหมือนร่างกำลังร่วงหล่นผ่านม่านหมอกแห่งกาลเวลา กลิ่นอายของสนิม ดินชื้น และกลิ่นอายของเวทมนตร์โบราณพุ่งเข้าปะทะจมูกทันทีที่เปลือกตาเปิดขึ้นอีกครั้ง ทิวทัศน์เบื้องหน้าไม่ใช่เมืองหลวงที่คุ้นเคยอันโอ่อ่าประดับด้วยเสาหินอ่อนสีขาว แต่เป็นซากปรักหักพังของมหาวิหารแห่งหนึ่ง ท้องฟ้าเหนือหัวเป็นสีม่วงอมแดงประหลาด ดวงจันทร์สองดวงโคจรร่วมกันส่งแสงสว่างสลัวสาดส่องลงมาบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยเศษซากอาวุธและเกราะที่ขึ้นสนิม นี่ไม่ใช่จุดเกิดของผู้เล่นทั่วไป... ระบบสุ่มโยนเธอลงมากลางแดนสนทยา โซนดันเจี้ยนเปิดอิสระที่เลเวลขั้นต่ำของมอนสเตอร์คือ 200 ขึ้นไป! รินทร์ก้มมองมือตัวเองในร่างอวตาร ถุงมือหนังสีดำสนิทไร้รอยขีดข่วน ดาบสั้นคาดเอว และชุดคลุมนักวางแผนสีเทาเข้ม ทุกอย่างยังคงเดิม เพิ่มเติมคือหน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานที่กระพริบถี่รัวอยู่กลางอากาศ [ระบบตรวจพบตัวตนระดับตำนานที่ถูกลืม...] [เงื่อนไขภารกิจลับ: 'ผู้พลิกผันเส้นทางแห่งโชคชะตา' ถูกกระตุ้นเนื่องจากการกลับมาของผู้เล่นเรน] [เนื่องจากท่านไม่ได้ล็อกอินเป็นเวลา 730 วัน ระบบได้มอบสิทธิพิเศษ: 'การคำนวณย้อนกลับอัลกอริทึม' (ระดับ SSS)] [คำเตือนจากระบบ: มีผู้เล่นกลุ่มหนึ่งกำลังใช้ไอเทมต้องห้ามเพื่อดึงข้อมูลจากร่างอัมพาตของท่านในโลกแห่งความเป็นจริง... และพวกมันกำลังจะมาถึงจุดพิกัดที่ท่านยืนอยู่ ณ วินาทีนี้] สายตาสอบสวนของรินทร์แข็งค้างลงทันทีเมื่ออ่านบรรทัดสุดท้าย ความเย็นวาบแล่นพล่านจากกระดูกสันหลังขึ้นสู่สมอง ในโลกจริงเธอนอนอยู่บนเตียงควบคุมโดยมีระบบรักษาความปลอดภัยหนาแน่น แล้วพวกมัน... ใครกันที่กล้าหาญถึงขนาดเจาะระบบเครือข่ายประสาทเพื่อตามล่าเธอเข้ามาในเกมเสมือนจริงแห่งนี้? ก่อนที่เธอจะทันได้ขยับตัวคำนวณทางหนีทีไล่ พื้นดินเบื้องหน้าก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยแยกสีดำสนิทปริแตกออกเป็นทางยาว พร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สั่นประสาทซึ่งดังมาจากก้นบึ้งของความมืดมิด และในวินาทีนั้นเอง... เงาร่างของสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่มีปีกสีดำมหึมาและดวงตาสีเลือดคู่โต ก็ค่อยๆ กางกรงเล็บอันคมกริบขึ้นมาจากรอยแยก พร้อมกับชื่อเหนือหัวที่ถูกเปิดเผยออกมาอย่างชัดเจน — 'ผู้กล้าแห่งการทรยศ' บอสระดับภัยพิบัติที่ไม่ควรจะปรากฏตัวในแผนกนี้! --- ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนแรกนี้นะคะ แล้วมาร่วมลุ้นและวางแผนเอาตัวรอดไปกับเรนในตอนถัดไปกันค่ะ!