นัดเดทที่ไม่ใช่เดท

"บอกว่าให้เลี้ยวซ้ายตรงหัวมุม ไม่ใช่ให้พุ่งตรงไปชนลังกระดาษลูกฟูกของร้านขายกระเบื้องยางนะครับคุณขนมผิง" เสียงทุ้มต่ำติดจะเอือระอานั้นดังขึ้น ท่ามกลางเสียงเอี๊ยดอาร์ดของรถเข็นสี่ล้อคันโตที่บังคับยากเสียยิ่งกว่าใจคน ร้านค้าส่งวัสดุก่อสร้างและของตกแต่งภายในขนาดมหึมาในย่านชานเมืองอบอวลไปด้วยฝุ่นละอองบางเบาและกลิ่นอายของไม้สนอบแห้ง แสงไฟนีออนสีขาวนวลสะท้อนลงบนพื้นปูนขัดมันวับ ทว่าสิ่งที่โดดเด่นยิ่งกว่าบรรยากาศรอบตัว กลับเป็นสีหน้ายุ่งเหยิงของหญิงสาวร่างเล็กในชุดเอี๊ยมยีนเซอร์ๆ ที่กำลังยืนเท้าสะเอวอยู่ข้างซากกล่องลังกระดาษ "ก็ป้ายบอกทางมันเขียนว่า 'ทางออก' นี่นา ใครจะไปรู้ว่ามันหมายถึงทางออกของแผนกสต็อกสินค้าชำรุดเล่า!" ขนมผิงหันมาเถียงคอเป็นเอ็น แก้มเนียนใสขึ้นสีเรื่อด้วยความหงุดหงิดปนความอายเล็กน้อย เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนที่รวบไว้ลวกๆ หลุดลุ่ยลงมาเคลีกรอบหน้า "แล้วคุณอาร์ตจะมาเดินทำหน้าเป็นหุ่นยนต์ตรวจสภาพอากาศอยู่ทำไมล่ะคะ ทำไมไม่ช่วยเลือกกระเบื้องลายหินอ่อนที่ฉันบอกแต่แรก" อาร์ตถอนหายใจออกมาเบาๆ เขายกมือขึ้นดันแว่นสายตาขอบโลหะขึ้นเล็กน้อยตามความเคยชิน ชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและกางเกงสแลคเข้ารูปดูเนี้ยบเกินกว่าจะมาเดินลุยฝุ่นในโกดังวัสดุแบบนี้ แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้เขาดูโดดเด่นจนพนักงานสาวๆ ในร้านแอบเหลียวมองซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ผมเป็นสถาปนิกครับ ไม่ใช่ผู้รับเหมาถมที่ และที่สำคัญ... กระเบื้องลายหินอ่อนสังเคราะห์เกรดต่ำราคาถูกที่คุณอยากได้ มันจะทำให้ร้านขนมโฮมเมดสไตล์ฝรั่งเศสของคุณกลายเป็นร้านขายลูกชิ้นทอดหน้าปากซอยในเวลาไม่ถึงสามเดือน" อาร์ตพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ระลอกคลื่นอารมณ์ แต่ทว่าคำพูดแต่ละคำกลับคมกริบราวกับมีดผ่าตัด "นี่! ปากแบบนี้สินะคะถึงได้ไม่มีแฟนสักที!" ขนมผิงสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ขึ้นอย่างเอาเรื่อง "คุณนี่มัน... เย็นชาเป็นน้ำแข็งขั้วโลกเหนือแถมยังชอบดูถูกรสนคนอื่นอีก!" อาร์ตชะงักไปนิด เขามองใบหน้าบึ้งตึงที่พยายามเชิดขึ้นอย่างดื้อรั้นนั้น แววตาของสถาปนิกหนุ่มไหววับชั่วขณะก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มมุมปากที่หาดูได้ยาก มันไม่ใช่รอยยิ้มเยาะหยัน แต่เป็นรอยยิ้มที่ซ่อนความเอ็นดูไว้ภายใต้มาดนิ่งสนิท "ผมไม่ได้ดูถูกรสนิยมของคุณครับ... ผมแค่กำลังปกป้องผลงานชิ้นเอกที่ผมต้องรับผิดชอบต่างหาก" อาร์ตพูดเสียงนุ่มลงโดยไม่รู้ตัว ก้าวเข้าไปประชิดรถเข็นที่ขนมผิงยืนคุมเชิงอยู่ใกล้เกินความจำเป็น มือหนายื่นผ่านไหล่บางไปหยิบแคตตาล็อกตัวอย่างไม้ลามิเนตลายก้างปลาที่วางอยู่บนชั้นวางด้านหลัง "ลองมองอันนี้สิครับ... สีโอ๊กธรรมชาติ เข้ากับเคาน์เตอร์บาร์อบขนมของคุณมากกว่าลายหินอ่อนปลอมๆ นั่นเป็นร้อยเท่า" ระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปทำให้ขนมผิงสูดกลิ่นกายสะอาดเจือจางของน้ำหอมผู้ชายระเหยปะปนกับกลิ่นไม้ใหม่ๆ เข้าเต็มปอด หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เธอนิ่งอึ้งไปชั่ววินาที สมองประมวลผลไม่ทันเมื่อแผ่นอกกว้างของเขาอยู่ห่างจากแผ่นหลังเธอเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น "เอ่อ... ใกล้เกินไปแล้วนะคะ" ขนมผิงเบี่ยงตัวหนing พยายามทำเป็นสนใจแคตตาล็อกในมือเขาเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาถึงใบหู "อะ แฮ่ม! ใครบอกว่าฉันจะเอาอันนี้ล่ะคะ มันแพงเกินงบตั้งเยอะ!" "แพงเพราะคุณภาพครับ ไม่ใช่เพราะค่าชื่อเสียงเหมือนของที่คุณชอบกิน" อาร์ตแกล้งแซวกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาทตามสไตล์ ก่อนจะหมุนตัวเดินนำไปยังโซนจัดAแสดงสุขภัณฑ์และโคมไฟวินเทจ ปล่อยให้หญิงสาวเดินหน้ามุ่ยตามมาติดๆ ตลอดช่วงบ่ายของการเลือกซื้อวัสดุ บรรยากาศระหว่างทั้งคู่เต็มไปด้วยการปะทะฝีปากแบบที O ทีขว้าง ขนมผิงดื้อดึงที่จะเลือกของน่ารักกุ๊กกิ๊กตามใจฉัน แต่อาร์ตกลับใช้เหตุผลและหลักการออกแบบมาหักล้างทีละข้อ จนบางครั้งเธอก็เผลอค้อนวงใหญ่ใส่เขาด้วยความหมั่นไส้ แต่ลึกๆ แล้ว เธอกลับปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ทุกคำแนะนำของชายหนุ่มคนนี้ ทำให้ภาพร้านขนมในฝันของเธอกำลังจะกลายเป็นความจริงที่สมบูรณ์แบบยิ่งกว่าที่เคยจินตนาการไว้ จนกระทั่งพวกเขาเดินมาถึงโซนจัดแสดงโคมไฟแขากลางร้าน ซึ่งเป็นมุมอับสายตาและเงียบสงบกว่าโซนอื่น แสงไฟสีวอร์มไลท์จากโคมไฟระย้าหลากหลายสไตล์ส่องประกายระยิบระยับ ท่ามกลางเงาสลัว ขนมผิงกกำลังเงยหน้ามองโคมไฟแก้วเจียระไนทรงวินเทจด้วยสายตาเป็นประกาย ความเหนื่อยล้าจากการเดินเลือกของมาทั้งวันทำให้เธอเผลอเอื้อมมือไปจับขอบชั้นวางเพื่อทรงตัว ทว่า... ชั้นวางไม้สนตัวนั้นดันไม่มั่นคงพอ! "ระวัง!" เสียงทุ้มตะโกนลั่นพร้อมกับร่างสูงที่พุ่งเข้ามาคว้าเอวบางของเธอไว้ได้ทันก่อนที่ลังกระดาษตัวอย่างกระเบื้องจะล้มลงมาทับ แรงเหวี่ยงทำให้ทั้งคู่เสียหลักล้มลงไปบนกองพรมตัวอย่างเนื้อนุ่มที่วางกองอยู่บนพื้นอย่างพอดิบพอดี ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวชั่วขณะ ขนมผิงนอนทับอยู่บนแผ่นอกกว้างของสถาปนิกหนุ่ม ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันและกัน ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่ไม่กี่เซนติเมตรจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วผิดปกติของอีกฝ่าย ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขณะที่ดวงตาคมกราบของอาร์ตกำลังจ้องมองเธอนิ่งสนิท แววตาคู่นั้นไม่มีความกวนประสาทหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความห่วงใยและประกายบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบาย "คุณ... ปล่อยฉันได้แล้วค่ะ" ขนมผิงกระซิบเสียงสั่น เสมองไปทางอื่นเพราะไม่กล้าสบตาคู่คมที่สะกดเธอนิ่ง แต่อาร์ตกลับไม่มีทีท่าว่าจะขยับตัว มือหนาที่โอบเอวเธอไว้กระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความรู้สึกแปลกประหลาดที่วิ่งพล่านในอกทำให้เขาลืมบทสนทนากวนประสาททั้งหมดที่มีในหัว "ถ้าผมบอกว่า... ผมไม่อยากปล่อยล่ะครับ" อาร์ตเอ่ยเสียงพร่าต่ำ ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มจางๆ ที่มุมปาก "คุณขนมผิงจะคิดว่าผมกำลังจีบ... หรือกำลังทำตามหน้าที่สถาปนิกที่ดีอยู่ครับ" หัวใจของขนมผิงแทบจะกระโดดออกมานอกอก สมองขาวโพลนไปหมด คำพูดโต้เถียงที่เตรียมไว้เป็นร้อยแปดพันเก้าหายวับไปกับตา เธอนิ่งงัน ปลายจมูกชนกันเบาๆ เมื่อเขยิบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดอย่างลืมตัว ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้งและแขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความหวั่นไหว จู่ๆ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตของอาร์ตก็แผדเสียงริงโทนเพลงร็อคหนักหน่วงดังลั่นทะลุความเงียบ ทำลายมนตร์สะกดทั้งหมดลงในพริบตา! อาร์ตขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหัวเสีย รีบผละมือออกและดันตัวลุกขึ้นยืนอย่างเสียดาย เขายกมือขึ้นเสยผมลวกๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ปรากฏชื่อของ "พี่ธัน" เพื่อนสนิทตัวแสบที่โทรเข้ามาจังหวะนรกพอดี แต่อาร์ตยังไม่ทันได้กดรับสาย หน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องเดิมก็สั่นเตือนข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตเด้งขึ้นมาเสียก่อน... เป็นข้อความจากกลุ่มแชตลับที่เขากับพี่ธันตั้งไว้แซวกันเล่นๆ แต่ปรากฏว่า... *เขากดันเผลอพิมพ์ข้อความยาวเหยียดส่งเข้าห้องแชตส่วนตัวของ "ขนมผิง" ที่เปิดค้างไว้ตั้งแต่ตอนเลือกกระเบื้อง แทนที่จะเป็นห้องแชตของเพื่อนสนิท!* ข้อความนั้นถูกส่งออกไปแล้ว และขึ้นสถานะว่า... **"Read"** ทันทีต่อหน้าต่อตา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมลุ้นและอมยิ้มไปกับความโบ๊ะบ๊ะนี้นะครับ