การฝึกซ้อมภาคสนามในโลกเสมือน

"นายกำลังคิดคำนวณอัตราความเสียหายพลาดเป้าอยู่ใช่ไหมล่ะ เจ้าศิษย์ตัวน้อย" เสียงกระซิบแหบพร่าทว่าก้องกังวานราวกับดังมาจากห้วงเวลาโบราณยังคงติดตรึงอยู่ในโสตประสาท แม้ว่าการเชื่อมต่อกับระบบลับของเกม 'Destiny Online' จะผ่านพ้นไปแล้วหลายนาที รวินยืนนิ่งอยู่บนชะง่อนผาหินสีนิลในเขตแดนรกร้างระดับสูง สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านเกราะหนังสีเข้มจนเกิดเสียงเสียดสีเบาๆ แต่สติสัมปชัญญะของเขากลับไม่ได้อยู่ที่สภาพแวดล้อมรอบตัวเลยแม้แต่น้อย ดวงตาสีดำสนิทกวาดมองหน้าต่างสถานะโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ตัวเลขโค้ดสีทองแดงแปลกปลอมยังคงกะพริบถี่อยู่ที่มุมขวาบนของจอภาพ มันไม่ใช่บั๊กของระบบ และไม่ใช่โปรแกรมช่วยเล่นที่ถูกกฎหมาย แต่มันคือร่องรอยการแทรกแซงระดับพระเจ้าที่เขาเพิ่งผ่านเงื่อนไขลับมาได้หมาดๆ "สมาธิหลุดไปไกลแล้วนะ รวิน" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเย้าหยวนดังขึ้นจากเบื้องหลัง ร่างเพรียวระหงในชุดคลุมนักเวทสีเทาเข้มปรากฏตัวขึ้นอย่างไร้สุ้มเสียง อาจารย์ลินยืนกอดอกพิงแผ่นผา ดวงตาส่อประกายคมกริบภายใต้ฮู้ดที่ดึงต่ำลงมาบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง เธอมองลูกศิษย์หนุ่มด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "หรือว่าเสียงกระซิบเมื่อครู่ จะทำให้ยอดนักคำนวณของเราเสียศูนย์เสียแล้วล่ะ" รวินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับมา เขาสอบทานความรู้สึกตัวเองก่อนจะหันไปสบตาอาจารย์สาว "ผมแค่วิเคราะห์ความหมายของโค้ดที่เพิ่งได้รับครับอาจารย์ มันซับซ้อนเกินกว่าจะเป็นแค่ระบบแจ้งเตือนทั่วไป... เหมือนกับว่ามีตัวตนบางอย่างกำลังจับตาดูการเติบโตของเราอยู่ตลอดเวลา" ลินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นก้องกังวานในหุบเขาเงียบงัน "โลกใบนี้กว้างใหญ่กว่าที่พวกเราคิดนัก รวิน ระบบที่เธอกำลังคำนวณและใช้ประโยชน์จากมัน ไม่ได้เป็นเพียงแค่โปรแกรมคอมพิวเตอร์ แต่มันคือสิ่งมีชีวิตรูปแบบหนึ่ง... และการที่เธอสัมผัส 'เสียงกระซิบแห่งบรรพกาล' ได้ นั่นหมายความว่า ประตูบานถัดไปกำลังจะเปิดออกแล้ว" อาจารย์สาวสะบัดมือขวาเบาๆ อากาศตรงหน้าพลันบิดเบี้ยว เกิดเป็นระลอกคลื่นสีฟ้าครามแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง ทัศนียภาพรอบตัวของเขตแดนรกร้างพลันเลือนหายราวกับภาพวาดโดนน้ำละลาย พื้นดินใต้เท้าเปลี่ยนสภาพจากหินผาสีดำกลายเป็นป่าดงดิบโบราณที่ปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบ กลิ่นอายของความกดดันระดับสูงพุ่งเข้าใส่โสตประสาททันทีจนรวินต้องก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว "ที่นี่คือ 'หุบเขาเงาพฤกษา' พื้นที่ฝึกซ้อมภาคสนามระดับความยาก S ที่ฉันใช้ขัดเกลาฝีมือตัวเองในอดีต" ลินก้าวเดินนำหน้าไปช้าๆ น้ำเสียงของเธอกลับมาจริงจังและเคร่งขรึม "ในโลกอีสปอร์ต การคำนวณตัวเลขและสถิติเป็นเพียงพื้นฐาน แต่ในสนามจริงที่ความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม สัญชาตญาณและการตัดสินใจในเสี้ยววินาทีต่างหากที่จะเป็นตัวตัดสินว่าใครคือผู้รอดชีวิต" รวินไม่เอ่ยคำปฏิเสธ เขากระชับดาบสั้นในมือแน่น ดวงตาสีดำเริ่มกวาดสายตาสำรวจภูมิประเทศโดยรอบตามความคุ้นเคย สมองของเขาประมวลผลข้อมูลรอบตัวอย่างรวดเร็ว—ความหนาแน่นของหมอกลดทอนวิสัยทัศน์ลงร้อยละสี่สิบ ความชื้นในอากาศส่งผลต่อความเร็วในการเคลื่อนที่และการระเหยของมานา ความกดอากาศต่ำหมายความว่าการใช้วิชาตัวเบาจะต้องใช้พลังงานมากกว่าปกติถึงสิบห้าเปอร์เซ็นต์ *แกร๊ก...* เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นทางด้านซ้ายอย่างแผ่วเบา รวินไม่รอช้า เขาทิ้งน้ำหนักตัวลงต่ำแล้วดีดตัวหลบไปด้านข้างทันทีในเสี้ยววินาทีต่อมา ลูกศรเคลือบพิษสีม่วงเข้มพุ่งแหวกอากาศผ่านจุดที่เขาเคยยืนอยู่เมื่อครู่ปักลงบนต้นไม้ใหญ่จนเนื้อไม้ดำคล้ำและผุกร่อนไปในพริบตา "ปฏิกิริยาไม่เลวเลยนี่" เสียงของลินลอยมาจากเบื้องบน เมื่อรวินเงยหน้าขึ้นก็เห็นอาจารย์สาวไปยืนอยู่บนคาคบไม้สูงเสียดฟ้าตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ โดยที่ไม่มีเสียงฝีเท้าเล็ดลอดออกมาเลยแม้แต่น้อย "แต่ช้าไปสามมิลลิวินาที ถ้าคู่ต่อสู้ไม่ใช่แค่มอนสเตอร์ลาดตระเวน แต่เป็นมือสังหารระดับท็อปของเซิร์ฟเวอร์ หัวของเธอคงหลุดจากบ่าไปแล้ว" "ผมกำลังคำนวณวิถีโค้งของลมครับ..." รวินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แม้เหงื่อเม็ดเป้งจะผุดขึ้นตามไรผม "แรงลมเมื่อครู่ผิดปกติ มันไม่ใช่ลมธรรมชาติ แต่เกิดจากการเคลื่อนไหวของเป้าหมายที่ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้หนาห่างออกไปสิบสองเมตร" ลินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายแววพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด "โอ้? เริ่มใช้สัญชาตญาณผสานกับการคำนวณแล้วสินะ งั้นลองดูซิว่า เธอจะรับมือกับ 'บททดสอบแรก' ของฉันได้ยังไง" สิ้นคำพูดของอาจารย์สาว พื้นดินใต้เท้ารวินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง หมอกหนาทึบเบื้องหน้าม้วนตัวเข้าหากันกลายเป็นเกลียวพายุขนาดย่อม เสียงคำรามต่ำๆ ที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจดังขึ้นจากความมืดมิด เงาร่างขนาดมหึมาของอสูรกายกึ่งมนุษย์กึ่งสัตว์ป่า ค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากม่านหมอก ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองมาที่รวินราวกับมองเหยื่ออันโอชะ [แจ้งเตือนระบบ: เผชิญหน้ากับ "ผู้พิทักษ์แห่งเงามืด" (บอสลับเฉพาะกิจ)] [ระดับ: 75 (ประเภทนักรบคลั่ง)] [คำเตือน: การโจมตีทั้งหมดจะสะท้อนความเสียหายกลับสู่ผู้ใช้ หากคำนวณค่าพิกัดผิดพลาดแม้แต่เปอร์เซ็นต์เดียว] รวินจ้องมองหน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาขวางหน้า หัวใจเต้นระส่ำด้วยความตื่นเต้นแต่มือทั้งสองข้างกลับนิ่งสนิทอย่างไร้ที่ติ ในโลกของเกมและความเป็นจริงที่ทับซ้อนกันนี้ เขารู้ดีว่าไม่มีที่ว่างให้กับความผิดพลาด ลินยืนกอดอกมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดจากมุมสูง มุมปากของเธอประดับด้วยรอยยิ้มลึกลับที่ยากจะคาดเดา "แสดงให้ฉันเห็นหน่อยสิ รวิน ว่า 'เสียงกระซิบ' นั้นเลือกคนไม่ผิด" รวินสูดหายใจเข้าลึกเป็นครั้งสุดท้าย สายตากวาดมองจุดอ่อนบนเกราะหนาของบอสลับอย่างรวดเร็ว นิ้วมือขวาขยับวาดลวดลายกลางอากาศเพื่อเตรียมเรียกใช้งานสกิลคำนวณมุมอับสายตา แต่ในจังหวะนั้นเอง หน้าต่างระบบที่ควรจะแสดงผลตัวเลขค่าสถานะกลับถูกแทนที่ด้วยข้อความประหลาดสีทองแดงสว่างวาบขึ้นมาทับทุกสิ่ง *“ระวัง... ข้างหลังของนายไม่ใช่เงาของตัวเองนะ เจ้าศิษย์ตัวน้อย”* เสียงกระซิบเดิมดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมๆ กับที่อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบ และลมหายใจอุ่นๆ ที่ไม่ใช่ของสัตว์ป่าตรงหน้า กลับเป่ารดอยู่ที่ต้นคอของรวินอย่างแผ่วเบา! ... *ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรวินและอาจารย์ลินครับ!*