คำปรึกษาจากเพื่อนสนิท

“นี่มัน... หมายความว่ายังไงคะ กวิน?” เสียงของพายสั่นพร่าขณะพยายามดึงมือกลับ แต่กระดาษอัดรูปในมือหนาของชายหนุ่มกลับถูกกำไว้แน่นจนขอบกระดาษยับย่น ความเงียบงันในมุมอับของห้องสมุดชั้นในสุดบีบคั้นจนพายแทบหยุดหายใจ กลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นจางๆ ที่เคยเป็นดั่งพื้นที่ปลอดภัยของเธอ บัดนี้กลับกลายเป็นกรงขังที่ไม่มีทางหนี กวินไม่ตอบในทันที ดวงตาคมคายคู่นั้นไม่ได้ฉายแววคุกคาม แต่มันกลับมีความลึกซึ้งบางอย่างที่พายอ่านไม่ออก เขาเพียงแต่กวาดสายตามองไปรอบๆ ราวกับจะเช็กให้แน่ใจว่าไม่มีสายตาของใครคนอื่นเหลืออยู่ แล้วจึงขยับตัวเข้ามาใกล้จนพายรู้สึกถึงไออุ่นจางๆ จากเสื้อช็อปวิศวะตัวคุ้นตา “ผมไม่ได้ตั้งใจจะละลาบละล้วง” เขาเอ่ยเสียงต่ำ กังวานแต่นุ่มนวล “แต่พายครับ... รูปนี้มันตกอยู่ใต้โต๊ะตัวที่คุณนั่งเมื่อวาน และในบันทึกของคุณ... ผมไม่ได้ตั้งใจจะอ่าน แต่มันเปิดค้างอยู่หน้าที่มีรูปวาดลายเส้นของผม” พายหน้าถอดสี มือที่ถือหนังสือเล่มโปรดสั่นระริก เธอพยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย ความอับอายพุ่งขึ้นมาจนใบหน้าและใบหูร้อนผ่าว เธออยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้นจากสถานการณ์ที่ความลับในมุมมืดของหัวใจถูกเปิดเผยออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว “คุณจะหัวเราะเยาะฉันก็ได้นะคะ” พายแค่นเสียงพูดทั้งที่น้ำตาคลอ “ฉันรู้ว่ามันน่าตลก... นักศึกษาอักษรที่แอบมองคนอื่นจากมุมมืด แล้วเขียนระบายความรู้สึกเพ้อเจ้อลงในไดอารี่ มันคงเป็นเรื่องตลกขบขันสำหรับคนอย่างคุณ” “ใครบอกว่ามันตลก?” กวินสวนกลับทันควัน สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความจริงจังที่ทำเอาพายถึงกับชะงัก “การที่ใครสักคนใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของคนอื่น จนนำมาถ่ายทอดลงในกระดาษด้วยความตั้งใจขนาดนี้... ผมมองว่ามันเป็นสิ่งที่น่านับถือที่สุดเลยต่างหาก” ก่อนที่พายจะได้ทันตอบโต้ เสียงฝีเท้ากระฉับกระเฉงก็ดังใกล้เข้ามา พร้อมกับร่างของมีนาที่โผล่พรวดพราดเข้ามาในมุมลับตา เธอหยุดกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า แล้วเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความประหลาดใจระคนตื่นเต้น “โอ๊ะ... ขอโทษทีค่ะ พอดีฉันได้ยินเสียงคนคุยกันเลยนึกว่าใครแอบมาทำอะไรผิดกฎห้องสมุด” มีนาแสร้งทำเป็นมองซ้ายมองขวา แต่สายตากลับจับจ้องมาที่รูปถ่ายในมือของกวิน “นั่นมันอะไรคะ? รูปพายเหรอ?” “ไม่ใช่เรื่องของเธอ มีนา” พายรีบหันไปปรามเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงร้อนรน “แหม... ไม่ใช่เรื่องของฉันได้ยังไง ในเมื่อฉันเป็นคนคอยเชียร์ให้พายเลิกซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดแบบนี้มาเป็นเทอมแล้ว” มีนาหันมามองเพื่อนรักด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยการสนับสนุน เธอเดินเข้ามาขยับไหล่ให้พายตั้งตรง “พาย... ถ้ากวินเขาเจอสิ่งที่เธอซ่อนไว้แล้ว มันก็เป็นโอกาสดีไม่ใช่เหรอคะ? หรือเธอจะรอให้ความรู้สึกพวกนี้มันขึ้นราตายไปในบันทึกเล่มนั้นจริงๆ?” บรรยากาศเริ่มกดดันขึ้นเมื่อกวินยังคงยืนนิ่ง ไม่พูดอะไรนอกจากมองพายด้วยสายตาที่รอคอยคำตอบ พายรู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุมโดยคนสองคนที่เธอไว้ใจที่สุดในชีวิต “มีนา... อย่าพูดแบบนั้นสิ” พายกระซิบ “ทำไมจะพูดไม่ได้?” มีนาหันกลับมาหาพายพร้อมกับจับไหล่เธอไว้แน่น “พายคะ... มองหน้าฉันนะ เธอไม่ได้ทำอะไรผิด การที่เธอชอบใครสักคน การที่เธอชื่นชมในความพยายามของเขา มันคือความกล้าหาญที่สวยงามที่สุดต่างหาก ถ้าเธอไม่ยอมรับความจริงตอนนี้ เธอก็จะเป็นแค่ 'พาย' คนที่นั่งหลังห้องไปตลอดกาล แต่ถ้าเธอตัดสินใจพูด... เธออาจจะได้อะไรมากกว่าที่คิดนะคะ” กวินยังคงนิ่งเงียบ แต่เขาก็ขยับก้าวหนึ่งเข้ามาใกล้ พร้อมกับวางภาพถ่ายชุดนั้นลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวตรงหน้าพาย “ผมไม่ได้รอให้คุณออกมาแก้ตัวครับพาย... แต่ผมรอให้คุณตัดสินใจว่าจะปล่อยให้มิตรภาพระหว่างเราเป็นแค่ความลับต่อไป หรือจะให้มันเป็นจุดเริ่มต้นของอะไรบางอย่างที่ชัดเจนกว่านี้” พายมองรูปถ่ายในมือ—มันเป็นรูปที่เธอแอบวาดภาพกวินขณะกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องสมุดเมื่อเดือนก่อน เส้นดินสอที่ลงน้ำหนักด้วยความตั้งใจ บัดนี้มันไม่ได้ดูน่าอายเหมือนที่เธอจินตนาการ แต่กลับดูเหมือนเป็นหลักฐานความทรงจำที่มีค่าที่สุด พายสูดหายใจเข้าลึกๆ ความมั่นใจที่เคยหายไปเริ่มกลับมาทีละนิด เธอเงยหน้าขึ้นมองกวิน สายตาของเธอสบกับดวงตาของเขาอย่างที่ไม่เคยกล้าทำมาก่อน “ถ้าฉันยอมเปิดเผยความลับนี้ออกมาแล้ว... คุณจะไม่เปลี่ยนไปใช่ไหมคะ?” “ผมไม่มีวันเปลี่ยนไปในทางที่ไม่ดีแน่นอนครับ” กวินตอบด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่ดูอบอุ่นกว่าครั้งไหน ทว่าก่อนที่พายจะได้เอ่ยคำตอบที่ซ่อนอยู่ในใจ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยของบรรณารักษ์ห้องสมุดก็ดังแว่วมาจากทางเดินด้านนอก พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างหนึ่งที่เดินตรงมาทางพวกเขา... คนที่พายไม่อยากให้เห็นเหตุการณ์นี้ที่สุด เพราะในมือของบุคคลนั้น คือสมุดบันทึกเล่มที่พายทำหล่นไว้เมื่อเช้านี้! “ขอโทษนะจ๊ะน้องพาย พอดีพี่เจอสมุดเล่มนี้ตกอยู่ที่ชั้นหนังสือประวัติศาสตร์... เอ๊ะ? ทำไมทุกคนทำหน้าแบบนั้นกันล่ะคะ?” ความลับที่เตรียมจะสารภาพดูเหมือนจะเล็กไปถนัดตา เมื่อหน้าปกบันทึกที่บันทึกความในใจทั้งหมดของเธอ กำลังถูกเปิดออกโดยบรรณารักษ์คนนั้นต่อหน้าต่อตากวินและมีนา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นและเป็นกำลังใจให้กับความรักของพายนะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นแรงไปพร้อมกับตัวละครค่ะ!