รหัสลับใต้เงาปืน

"ถ้าคุณยังกดแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วเท่าควายชนตึกแบบนั้นอีกสามวินาที ผมจะยึดโน้ตบุ๊กแล้วโยนมันออกไปให้รถสิบล้อทับเสียเดี๋ยวนี้ครับคุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความหงุดหงิดดังขึ้นทันทีที่ประตูห้องพักราคาประหยัดถูกปิดลง คีรินยืนกอดอก ใบหน้าคมคายบึ้งตึงจนแทบจะเป็นเส้นตรง สายตาคมกริบมองไปยังหญิงสาวที่นั่งงอตัวอยู่บนโซฟาหนังเทียมเก่าๆ นิ้วเรียวเล็กของเธอยังคงรัวอยู่บนแป้นพิมพ์แมคบุ๊กสีดำสนิทราวกับกำลังทำสงครามโลกครั้งที่สาม รินรดาตวัดสายตาขึ้นมอง คิ้วเรียวขมวดมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ ปากบางเฉียบเหยียดยิ้มเยาะอย่างเคยตัว เธอมองชายหนุ่มในชุดสูทเข้ารูปที่แม้จะผ่านการเดินทางอันยาวนานมาหมาดๆ แต่เนคไทกลับยังคงปมเป๊ะไร้ที่ติราวกับหุ่นยนต์ใส่สูตร "ถ้าสติปัญญาของคุณมีไว้แค่ยืนบ่นเรื่องไร้สาระล่ะก็ กรุณานั่งหุบปากแล้วเอาเวลาไปทำประโยชน์อย่างอื่นเถอะค่ะ... อ้อ ขอโทษที ลืมไปว่าคนเจ้าระเบียบอย่างคุณทำเป็นอยู่แค่นิ่งเป็นหุ่นปั้นกับจู้จี้เรื่องความสะอาดเท่านั้นแหละ" รินรดาลอยหน้าลอยตากระแทกเสียงใส่ เธอจงใจกดปุ่ม Enter เสียงดังลั่นเพื่อกวนประสาทคนตรงหน้า คีรินกรามกระตุก ปรากฏเส้นเลือดปูดโปーンที่ขมับชัดเจน ความอดทนของอดีตนายตำรวจฝีมือดีกำลังเดินทางมาถึงขีดจำกัด แต่แทนที่จะเดินเข้าไปอาละวาดอย่างที่ใจคิด เขากลับเลือกที่จะสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วสูง พรึบ! ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาบล็อกทางด้านหน้าอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นเมนทอลอ่อนๆ ปะทะเข้ากับจมูกของรินรดาจนเธอต้องชะงัก คีรินโน้มตัวลงมา มือหนาวางทับลงบนฝาพับโน้ตบุ๊กของเธอก่อนที่เธอจะทันได้กดคำสั่งสำคัญลงไป แรงกดนั้นหนักหน่วงและเด็ดเดี่ยวจนรินรดาต้องเยหน้าขึ้นสบตา ใกล้... ใกล้เสียจนเธอได้ยินเสียงลมหายใจของเขา "คุณกำลังเล่นกับไฟรินรดา" คีรินกระซิบเสียงต่ำ ใบหน้าห่างจากเธอเพียงคืบ แววตาคมปลาบเต็มไปด้วยความดุดันที่ซ่อนความห่วงใยไว้ลึกซึ้งอย่างแนบเนียน "ไฟล์ที่คุณกำลังพยายามเจาะเข้าระบบเมื่อกี้ ไม่ใช่แค่ข้อมูลบริษัทธรรมดา แต่มันคือฮันนีพ็อต (Honeypot) ที่ธันวาตั้งใจทิ้งไว้ล่อให้คุณติดกับดัก!" รินรดาชะงัก หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระตุกวูบ ชื่อของ "ธันวา" ทำให้ความเย็นวาบแล่นพล่านไปตามสันหลัง แม้เธอจะเกลียดขี้หน้าผู้ชายคนนี้ขนาดไหน แต่เธอก็รู้ดีว่าอดีตเพื่อนร่วมทีมคนนี้อันตรายและเจ้าเล่ห์เพทุบายเพียงใด "ฉัน... ฉันรู้หรอกน่า" รินรดาแสร้งเชิดหน้าขึ้นกลบเกลื่อนความตกใจ แม้เหงื่อกาฬจะเริ่มซึมที่ขมับ "ไม่ต้องมาทำเป็นสอนเชิงฉันหน่อยเลย คีริน ฉันจัดการเองได้" "จัดการด้วยการเกือบโดนยึดไอพีแอดเดรสแล้วส่งตำรวจสากลมาล็อกตัวเนี่ยนะ?" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่คมจดจ้องริมฝีปากที่สั่นระริกเล็กน้อยของเธอก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตา "ดื้อด้าน อวดเก่ง และไม่เคยฟังใคร... เป็นคุณสมบัติที่น่าจับตีมือให้เข็ดเสียจริง" "นี่คุณ!" รินรดาถลึงตาใส่ ขยับตัวจะถอยหนีแต่ติดพนักโซฟา ทำให้ร่างของเธอถูกกักตัวไว้ในอ้อมแขนของเขาโดยปริยาย พื้นที่ระหว่างพวกเขาน้อยเสียจนความร้อนจากร่างกายของทั้งสองฝ่ายหลอมรวมกัน บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความอบอ้าวแปลกประหลาดที่ทำให้หายใจไม่ทั่วท้อง ดวงตากลมโตของแฮ็กเกอร์สาวไหววับ เธอไม่ชอบความรู้สึกพ่ายแพ้แบบนี้เลย... ความรู้สึกที่ถูกคนตรงหน้ามองทะลุปรุโปร่งไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ ก่อนที่สงครามประสาทครั้งใหม่จะได้เริ่มต้นขึ้น เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอสมาร์ทโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ ติ๊ง! ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟช็อต คีรินถอยหลังไปสองก้าว จัดปกเสื้อสูทของตนเองให้เรียบร้อยอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาฟอร์ม ส่วนรินรดารีบก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ มือเรียวคว้ามันขึ้นมาเปิดดูด้วยความร้อนรน ข้อความตัวอักษรปรากฏขึ้นบนหน้าจอไร้ชื่อผู้ส่ง แต่มันทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงในพริบตา *[ยินดีด้วย คุณแกะรอยรหัสแรกได้แล้ว... แต่ระวังตัวไว้ให้ดีนะรินรดา ตอนนี้ 'ของขวัญ' กำลังเดินทางไปหาคุณถึงที่]* ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้เปล่งเสียงเตือนภัย เสียงโลหะกระทบกันดังแกร็กจากระเบียงด้านนอกห้องพักก็ดังขึ้น ตามมาด้วยเงาดำมหึมาที่ทาบทับลงบนผ้าม่านโปร่งแสง คีรินเปลี่ยนสีหน้าเป็นความเคร่งขรึมในเสี้ยววินาที สัญชาตญาณดิบของอดีตตำรวจตื่นตัวเต็มที่ มือหนาเอื้อมไปหยิบปืนพกสั้นที่ซ่อนไว้ใต้แจ็คเก็ตขึ้นมาปลดเซฟอย่างคล่องแคล่ว "หมอบลง!" ปัง! เสียงกระจกหน้าต่างระเบียงแตกกระจายละเอียดเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับกระสุนปริศนาที่เจาะทะลุกำแพงฝัง O-ring เข้าไปอย่างเฉียดฉิว เศษแก้วกระจายเกลื่อนพื้น รินรดากรีดร้องออกมาเบาๆ ก่อนจะถูกมือแข็งแกร่งของคีรินกระชากลงมาหลบหลังโซฟาตัวหนาด้วยกัน ร่างทั้งสองแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงแรงเต้นของหัวใจที่รัวเร็วของกันและกัน คีรินใช้มือข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้แน่นเพื่อปกป้อง ส่วนมืออีกข้างยกปืนขึ้นเล็งไปยังทิศทางของหน้าต่างที่แตกยุทธศาสตร์ สายตาคมกريบกราดมองผ่านความมืดออกไปภายนอกด้วยความระแวดระวัง ไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีเสียงพูดคุย มีเพียงความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวที่ปกคลุมไปทั่วห้อง "มันไม่ได้มาคนเดียว..." คีรินกระซิบแนบใบหูของเธอ เสียงของเขาต่ำ นุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความเฉียบขาดที่ปลุกความกลัวในใจให้หายไปแทนที่ด้วยความฮึกเหิม "จับมือผมไว้แน่นๆ รินรดา... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ห้ามปล่อยเด็ดขาด" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอมองใบด้านข้างของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและปกป้อง มือบางที่เคยรัวแป้นพิมพ์อย่างมั่นใจ ค่อยๆ เอื้อมไปกุมมือหนาของเขาไว้แน่นโดยไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ ทั้งสิ้น แต่ทว่า ในจังหวะที่ลมหายใจของทั้งคู่ประสานเป็นจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้น... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ไม่ใช่จากระเบียง... แต่มาจากหน้าห้องพัก และเสียงบิดลูกบิดประตูก็เริ่มหมุนช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างหนึ่งที่ยืนรออยู่เบื้องหลังบานประตู ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญและฟินจิกหมอนไปกับผมในตอนนี้นะครับ