ข้อผิดพลาดในระบบหมายเลข 0

“ทิ้งมันไปเสียเถอะริน... เศษเหล็กพวกนี้มันไม่มีทางนำพาเราไปสู่จุดจบที่ดีได้หรอก” น้ำเสียงราบเรียบเย็นชาของเวก้าดังขึ้นท่ามกลางเสียงเครื่องเชื่อมโลหะที่ส่งเสียงหวีดหวิวสลับกับประกายไฟสีน้ำเงินที่แตกกระจายเหมือนดอกไม้ไฟในความมืด รินไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคู่หูของเขา เขาเพียงแค่ขยับนิ้วเรียวยาวที่เปื้อนคราบน้ำมันเครื่องอย่างชำนาญ ดึงเอาแผงวงจรควบคุมความร้อนออกจากอกของหุ่นยนต์รุ่นเก่าที่ถูกทิ้งไว้กลางกองขยะอุตสาหกรรมในเขตชั้นนอก “ถ้าเราทิ้งมันไป ความหมายของการมีชีวิตรอดในเขตนี้คงเหลือเพียงแค่การรอคอยความตายครับเวก้า” รินตอบกลับสั้นๆ ขณะที่ดวงตาของเขาจ้องมองผ่านแว่นขยายระบบดิจิทัลที่ติดตั้งอยู่กับตาซ้าย ภาพของเส้นใยประสานงานและรหัสคำสั่งที่ซับซ้อนฉายชัดผ่านม่านตาของเขา ที่นี่คือ 'เขตชั้นนอก' สถานที่ซึ่งแสงไฟนีออนจากเมืองหลวงส่องลงมาไม่ถึง กฎหมายที่นี่ถูกเขียนขึ้นด้วยเศษซากของเทคโนโลยีที่ถูกทอดทิ้ง และชะตาชีวิตของมนุษย์ทุกคนถูกกำหนดด้วย 'อัลกอริทึมพยากรณ์ชะตากรรม' (Fate Prediction Algorithm) ซึ่งรันอยู่บนเซิร์ฟเวอร์ยักษ์ที่ใจกลางเมืองหลวง รินเป็นเพียงวิศวกรซ่อมบำรุงระดับล่างสุด หน้าที่ของเขาคือการนำของเสียจากเขตชั้นในมาดัดแปลงให้ใช้งานได้อีกครั้งในพื้นที่แห่งนี้ แต่คืนนี้... สิ่งที่เขาพบในพอร์ตเชื่อมต่อของหุ่นยนต์รุ่นเก่านั้น มันไม่ใช่แค่ขยะ เขากดปุ่มเรียกข้อมูลดิบขึ้นมา จอโฮโลแกรมสีส้มสลัวปรากฏขึ้นตรงหน้า นิ้วของเขาเลื่อนผ่านแถบข้อมูลอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ทุกอย่างจะหยุดนิ่งลง ณ รหัสบรรทัดหนึ่งที่ทำให้ลมหายใจของเขาขาดช่วงไปชั่วขณะ [Error: Prediction Mismatch / Subject: Rin / Probability of Survival: 0.00%] “0%...” รินพึมพำ น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาจนแทบจมหายไปกับเสียงลมหนาวที่พัดผ่านรอยแยกของซากอาคาร “เวก้า ดูนี่สิครับ” เวก้าลดปืนกลพกพาลง ใบหน้าเรียบเฉยที่งดงามราวกับถูกสร้างขึ้นด้วยประติมากรรมชั้นเลิศขยับเข้ามาใกล้ แสงจากหน้าจอโฮโลแกรมสะท้อนบนดวงตาสีเงินวาวของเธอ เธออ่านค่าข้อมูลนั้นด้วยความเร็วสูง ก่อนที่คิ้วเรียวสวยของเธอจะขมวดเข้าหากันเพียงเล็กน้อย ซึ่งนั่นเป็นสัญญาณของความตระหนกที่น้อยครั้งนักจะได้เห็นจากไซบอร์กไร้ความรู้สึกคนนี้ “มันคือความผิดพลาดของระบบรหัสศูนย์” เวก้ากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ระบบพยากรณ์ชะตาไม่เคยแจ้งค่า 0% ถ้าตัวเลขนี้ปรากฏขึ้น นั่นหมายความว่าเจ้าหน้าที่ระดับสูงของระบบตรวจพบว่า... นายไม่ได้มีตัวตนอยู่ในแผนผังของโลกใบนี้อีกต่อไปแล้วริน” “หรือพูดอีกอย่างก็คือ ผมกำลังจะถูก 'ลบ' ใช่ไหมครับ?” รินวางเครื่องมือลง เขารู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง เขาไม่ใช่คนสำคัญในสังคม แต่เขามีความลับบางอย่างที่เขาซ่อนไว้หลังการซ่อมบำรุงหุ่นยนต์ขยะเหล่านี้มาตลอดสิบปี การที่ระบบพยากรณ์ชะตาตรวจพบข้อผิดพลาดแบบนี้ไม่ได้หมายถึงโชคชะตาที่เล่นตลก แต่มันหมายถึงการ 'ล่า' ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ในขณะที่ทั้งสองกำลังจมอยู่กับความเงียบงัน เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะเกินกว่าจะเป็นมนุษย์ธรรมดาก็ดังขึ้นจากความมืดภายนอกอาคาร เสียงนั่นค่อยๆ เคลื่อนใกล้เข้ามา พร้อมกับแสงเลเซอร์สีแดงที่กวาดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาจับที่กลางหน้าอกของริน “นั่นไม่ใช่หุ่นยนต์ซ่อมบำรุงทั่วไปนะริน” เวก้าก้าวมายืนบังหน้าเขาโดยสัญชาตญาณ มือของเธอเปลี่ยนรูปแบบเป็นใบมีดโมเลกุลที่สั่นระริกด้วยพลังงาน “พวกมันคือหน่วยเก็บกวาดของระบบ (System Erasers) ...ดูเหมือนว่าการที่เราพบความผิดพลาดนี้ จะทำให้คำสั่ง 'ลบข้อมูล' ของนายถูกเปิดใช้งานก่อนกำหนด” รินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขารู้ดีว่าหากวันนี้เขาไม่ทำอะไรสักอย่าง ชีวิตที่เขาพยายามสร้างมาในเงามืดนี้จะจบสิ้นลงภายในเวลาไม่ถึงห้านาที เขาเอื้อมมือไปคว้าแกนพลังงานที่เขาดัดแปลงไว้เมื่อหลายปีก่อน ซึ่งซ่อนอยู่ใต้กองขยะข้างตัว มันคืออุปกรณ์ที่ไม่เคยมีใครกล้าสร้าง—ตัวส่งสัญญาณรบกวนคลื่นความถี่ของอัลกอริทึมพยากรณ์ เขากดปุ่มเปิดใช้งาน! ทันใดนั้น แสงไฟทั้งอาคารก็ดับวูบ เสียงแจ้งเตือนของระบบในหัวของรินที่เงียบมาตลอดชีวิตกลับดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง สลับกับเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดที่ดังกึกก้องไปทั่วทั้งเขตชั้นนอก [แจ้งเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบการแทรกแซงโดยผู้ไม่ได้รับอนุญาต] [คำสั่งลับระดับ SSS: เข้าสู่กระบวนการลบล้างเป้าหมายรินและผู้สมรู้ร่วมคิด] [รหัสผู้บุกรุกได้รับการระบุ... ยืนยันตัวตน: อัลกอริทึมผู้ทรยศ] รินเบิกตากว้างเมื่อหน้าจอในหัวของเขาสว่างวาบขึ้นมาด้วยข้อความที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ได้บอกให้เขาตาย แต่มันกลับแสดงผังโครงสร้างของ 'ระบบกู้โลก' ที่บิดเบี้ยว พร้อมกับคำสั่งสุดท้ายที่เขียนไว้ว่า: *[จงทำลายอัลกอริทึมต้นกำเนิด เพื่อทวงคืนชะตาชีวิตของมนุษยชาติกลับคืนมา]* แสงเลเซอร์สีแดงนับสิบจุดพุ่งตรงเข้ามายังที่ที่เขายืนอยู่ ในขณะที่เวก้าหันกลับมามองเขาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... เธอกำลังยิ้ม แต่มันเป็นยิ้มที่เต็มไปด้วยความคาดหวังที่เขาก็เพิ่งจะเข้าใจ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในโลกแห่งไซไฟใบนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์