ความลำบากคืออะไร? ไม่รู้จัก

คลิก... เสียงรูดบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศดังขึ้นพร้อมกับเสียงลั่นไกที่สะเทือนไปทั้งปฐพี! ประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบจากปากกระบอกปืนสไนเปอร์ยาวห้าฟุต สะท้อนเข้ากับม่านตาของอาคเนย์อย่างพึงพอใจ กระสุนวิถีแสงพุ่งทะลวงผ่านหน้าผากของหัวหน้ากองโจรระดับมหากาฬในระยะสามร้อยเมตรอย่างแม่นยำราวกับจับวาง ร่างของมันล้มลงกระแทกพื้นอย่างไร้ชีวิต ก่อนที่ระบบหน้าต่างสีทองอร่ามจะเด้งขึ้นมากลางอากาศเพื่อรายงานผลกำไรมหาศาล [ติ๊ง! สังหารเป้าหมายสำเร็จ ได้รับเหรียญทองระบบ: 50,000,000 Gold!] บรรยากาศรอบตัวในเขตการค้า "ซากศพเหล็กไหล" เงียบกริบลงทันตาเห็น พ่อค้าแม่ขายและนักผจญภัยนับร้อยชีวิตต่างอ้าปากค้างจนแทบจะกลืนกำปั้นลงไปได้ สายตาทุกคู่จดจ้องมองชายหนุ่มผู้สวมเสื้อโค้ทกันกระสุนราคาถูกเมื่อวินาทีที่แล้ว แต่บัดนี้เขากลับยืนถือปืนไรเฟิลซุ่มยิงติดกล้องเล็งเวทมนตร์ระดับตำนานที่แม้แต่เจ้าเมืองยังไม่มีปัญญาครอบครอง "ไอ้... ไอ้เด็กนั่นมันเอาเงินจากไหนมาซื้อ 'ปืนบาฮามุท' (Bahamut's Wrath) กันวะนั่น!? นั่นมันไอเทมระดับตำนานราคาแปดสิบล้านโกลด์นะเว้ย!" เสียงอุทานด้วยความตกตะลึงดังมาจากพ่อค้าอาวุธเถื่อนคนหนึ่ง เขาลูบดวงตาตัวเองซ้ำๆ เพื่อยืนยันว่าสิ่งที่เห็นไม่ใช่ภาพลวงตา ปืนไรเฟิลลำกล้องสีดำทมิฬประดับด้วยอัญมณีมังกรแท้ ส่งออร่าสีทองจางๆ แผ่ขยายกดดันอากาศรอบข้างจนผู้คนรอบข้างหายใจไม่ออก อาคเนย์ไม่สนใจสายตารอบข้าง เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มแบบฉบับอดีตโปรเพลเยอร์ผู้เคยผ่านเวทีระดับโลกมาแล้ว มือเรียวยาวลูบไล้โครงปืนโลหะเย็นเฉียบ ก่อนจะหันไปมองหญิงสาวข้างกายที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความตกตะลึงไม่แพ้กัน เอลาร่า จอมเวทสาวผู้มีเรือนผมสีเงินยาวสลวยและชุดคลุมขาดวิ่นจากการถูกทรยศ เธออ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างจ้องมองปืนในมืออาคเนย์สลับกับหน้าจอระบบที่แสดงยอดเงินคงเหลือในบัญชี 'อนันต์' ของเขา "อาคเนย์... นาย... นายไปเอาเงินจำนวนนี้มาจากไหน?" เอลาร่าถามเสียงสั่น ร่างเพรียวบางถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความหวาดระแวง หญิงสาวเคยชินกับการใช้ชีวิตในความยากลำบาก การกินขนมปังขึ้นรา และการหลบหนีพวกขุนนางชั่วมาตลอดชีวิต การเห็นเงินกองโตระดับซื้ออาณาจักรได้ถูกเสกขึ้นมาในพริบตา มันเกินกว่าสามัญสำนึกของเธอจะรับไหว "นี่มันเวทมนตร์ต้องห้ามใช่ไหม? นายไปทำสัญญากับปีศาจมาหรือเปล่า?" อาคเนย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เขาก้าวเข้าไปใกล้หญิงสาวอย่างสุภาพ มือใหญ่เอื้อมไปจัดปอยผมสีเงินที่ยุ่งเหยิงเพราะแรงลมให้เข้าที่อย่างทะนุถนอม สายตาที่เขามองเธอนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความมุ่งมั่นที่หนักแน่นดั่งขุนเขา "ปีศาจที่ไหนจะใจดีเท่าระบบบั๊กของผมล่ะครับ, เอลาร่า" อาคเนย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวล "จำคำที่ผมเคยบอกไว้ได้ไหมครับ? โลกใบนี้มันขับเคลื่อนด้วยเงินตรา และต่อจากนี้... จะไม่มีใครหน้าไหนกล้ากดขี่พวกเราอีก" พูดจบ อาคเนย์ก็หันไปกวาดสายตาดุจพญาเหยี่ยวไปยังกลุ่มทหารรับจ้างตระกูล "คาร์ليออน" คู่ปรับเก่าที่เคยเตะโด่งพวกเขาออกจากกิลด์เมื่อสัปดาห์ก่อน ร่างของหัวหน้าหน่วยทหารรับจ้างสวมเกราะทองคำกำลังยืนหน้าซีดเผือดอยู่ที่หน้าร้านค้า พวกมันคือพวกเดียวกับที่เคยหัวเราะเยาะเย้ยหยันในวันที่เอลาร่าไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อโพชันรักษาแผล "เฮ้ย! นั่นมันไอ้สวะอาคเนย์กับอีจอมเวทตกอับนี่หว่า!" นายทหารรับจ้างคนหนึ่งตะโกนขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความกลัว "พวกแกไปปล้นธนาคารที่ไหนมาวะ! ถึงมีปัญญาซื้อของระดับตำนานได้!" อาคเนย์หรี่ตามองเล็กน้อย เขาไม่ได้โกรธเคือง ทว่าเขากลับรู้สึกสนุกเสียมากกว่า ความยากลำบากเหรอครับ? สองวันก่อนเขายังต้องนั่งกินน้ำประทังชีวิตในห้องเช่ารูหนู แต่วันนี้... คำว่าความยากลำบากได้ถูกลบออกจากพจนานุกรมของเขาไปเรียบร้อยแล้ว "ปล้นเหรอครับ?" อาคเนย์กล่าวด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น พลางปลดกระสุนเวทมนตร์นัดใหม่ออกมาโชว์บนฝ่ามือ "สำหรับคนจน... มันอาจเรียกว่าการปล้น แต่สำหรับมหาเศรษฐีอย่างผม... มันเรียกว่า 'การช้อปปิ้งแก้เซ็ง' ต่างหากล่ะครับ" เปรี้ยง! อาคเนย์เหนี่ยวไกยิงลงพื้นห่างจากเท้าของหัวหน้าทหารรับจ้างเพียงไม่กี่เซนติเมตร แรงระเบิดจากกระสุนระดับตำนานสร้างหลุมลึกกว่าสามเมตร แรงอัดอากาศซัดร่างของพวกมันกระเด็นไปคนละทิศละทาง เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวดังระเบือน ทหารรับจ้างที่เคยหยิ่งผยองต่างล้มลุกคลานคลุกฝุ่น แทบจะกราบกรานร้องขอชีวิต เอลาร่ามองภาพนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรำ ความรู้สึกอึดอัด คับแค้น และความอับอายที่สะสมมาแรมปีถูกชำระล้างจนหมดสิ้นด้วยกระสุนเพียงนัดเดียวและเม็ดเงินมหาศาลของผู้ชายคนนี้ เธอมองแผ่นหลังกว้างของอาคเนย์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกพึ่งพา แต่มันคือความรู้สึกปลอดภัยอย่างแท้จริงที่เธอไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน "อาคเนย์... ระวัง!" เอลาร่าอุทานขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งเขตการค้า ท้องฟ้าเบื้องบนที่เคยปลอดโปร่งกลับถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดในพริบตา เมฆฝนก่อตัวหมุนวนเป็นเกลียวพายุขนาดยักษ์ พร้อมกับแรงกดดันระดับมหาศาลที่กดทับลงมาจนผู้คนในตลาดต้องทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้น หอรบเวทมนตร์ประจำเมืองส่งเสียงไซเรนเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหว เงาดำมหึมาบินแหวกเมฆลงมาด้วยความเร็วสูง มันคือ 'มังกรเกราะเหล็กอัคคี' (Iron-Scale Fire Dragon) สัตว์อสูรระดับภัยพิบัติที่ควรจะหลับใหลอยู่ก้นบึ้งของดันเจี้ยนลึก และบนหลังของมัน... มีร่างของชายชราสวมชุดคลุมนักเวทชั้นสูงแห่งสภาอสูรผู้กุมอำนาจสูงสุดของทวีปนี้กำลังยืนกอดอกมองลงมาด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ "บัง อาจนักนะไอ้เศษสวะ!" เสียงกังวานดุจฟ้าผ่าของมหาปราชญ์เฒ่าดังสะท้อนก้องไปทั่วอาณาจักร "บังอาจใช้เงินสกปรกซื้อไอเทมศักดิ์สิทธิ์ของสภา... ส่งมอบปืนนั่นแล้วคุกเข่าซะ! มิฉะนั้นข้าจะเผาเมืองนี้ให้เป็นจุลภายในสามวินาที!" เอลาร่าหน้าซีดเผือด ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว มหาปราชญ์เฒ่าผู้นี้คือตัวตนระดับที่กองทัพนับหมื่นยังต้องสั่นกลัว ความต่างชั้นมันมากเกินไป... มากเกินกว่าที่มนุษย์ธรรมดาจะรับมือได้ ทว่า อาคเนย์กลับไม่มีทีท่าหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เขายกยิ้มมุมปากอย่างเหนือชั้น ควักสมาร์ทโฟนระบบเวทมนตร์สีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ต แล้วกดหน้าจอทำบางสิ่งอย่างใจเย็น "สามวินาทีเหรอครับ?" อาคเนย์เงยหน้าขึ้นสบตากับมหาปราชญ์บนหลังมังกรด้วยแววตานิ่งสงบ "ผมให้เวลาคุณสามวินาทีในการไสหัวกลับไป... ไม่อย่างนั้น ผมจะเหมาซื้อ 'มังกร' ตัวนั้น แล้วเอามาทำเป็นสเต็กมื้อเย็นให้ภรรยาผมกินแทนครับ" ติ๊ง! เสียงรูดบัตรเครดิตสีดำสนิทวงเงินอนันต์ดังขึ้นก้องกังวานกลางอากาศ พร้อมกับหน้าต่างระบบสีทองขนาดมหาสากลที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้ามหาปราชญ์เฒ่า... [แจ้งเตือนจากระบบ: ท่านได้ทำการซื้อกรรมสิทธิ์เหนือ 'มังกรเกราะเหล็กอัคคี' และพื้นที่อาณาเขตทั้งหมด 360 องศาเรียบร้อยแล้ว ยินดีด้วยครับ ท่านคือเจ้าของคนใหม่!] ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความมันส์นี้นะครับ - กิลด์มาสเตอร์เอส -