ฟื้นขึ้นมาในร่างคุณชาย

กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ที่ลอยอวลอยู่ปลายจมูก ไม่ใช่กลิ่นที่ควรจะพบเจอในห้องนอนอันหรูหราประดับด้วยผ้าม่านกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มของคฤหาสน์ตระกูลขุนนาง เรย์ขยับเปลือกตาอย่างเชื่องช้า ความปวดร้าวแล่นแปลบราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบซ้ำ ๆ ที่ขมับซ้าย สัญชาตญาณของอดีตนักสืบมือฉกาจส่งเสียงร้องเตือนภัยทันที แม้ว่าเขายังไม่ลืมตาเต็มที่ สมองส่วนหน้าก็เริ่มประมวลผลสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างรวดเร็ว—เตียงนอนนุ่มนวลผิดสำแดง ความเงียบงันที่วังเวงเกินไป และ... น้ำหนักแปลกประหลาดที่กดทับอยู่ตรงหน้าอก "อึก..." เสียงครางต่ำเล็ดลอดออกมาจากลำคอแห้งผาก เรย์ยันตัวขึ้นช้า ๆ ปลายนิ้วเรียวยาวสัมผัสเข้ากับผ้าปูที่นอนเนื้อดีทว่ากลับเปียกชุ่มไปด้วยของเหลวเหนียวเหนอะหนะ เมื่อเขายกมือขึ้นมาดู แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างบานสูงเผยให้เห็นคราบสีแดงเข้มที่สะท้อนประกายวาววับ ไม่ใช่เลือดของเขา สายตารวดเร็วราวกับเหยี่ยวของเรย์กวาดมองไปรอบห้องอย่างเงียบเชียบ โครงสร้างของโลกนี้ไม่ใช่โลกที่คุ้นเคย ระบบเวทมนตร์และกลไกพลังงานบางอย่างที่ล่องลอยอยู่ในอากาศให้ความรู้สึกหนาแน่นและกดดัน ผิดกับโลกปัจจุบันที่เขาจากมาลิบลับ ความทรงจำที่กระจัดกระจายราวกับเศษกระจกแตกค่อย ๆ ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว—ร่างนี้คือ "เรย์ฟอน เดอ วาเลนเซีย" บุตรชายคนที่สองของตระกูลดยุกผู้ทรงอิทธิพล แต่ในวงสังคมชั้นสูง เขากลับถูกตราหน้าว่าเป็นเพียง "คุณชายตัวร้าย" ผู้ไร้ประโยชน์ วัน ๆ เอาแต่ผลาญเงินทองและสร้างความอับอายให้แก่ตระกูล แต่ทว่า... เรย์คนเดิมได้ตายไปแล้ว จากร่องรอยการต่อสู้และการวางยาพิษที่หลงเหลืออยู่ "ตื่นเต้นพอดูเลยสินะครับกับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ในร่างของคนอื่น..." เสียงเรียบเฉยแต่เย็นเยียบดังขึ้นในโสตประสาท ไม่ใช่เสียงจากภายนอก แต่เป็นเสียงก้องกังวานที่ดังมาจากห้วงความคิดลึก ๆ ของเขาเอง [ติ๊ง! ตรวจพบจิตวิญญาณเป้าหมายผสานเข้ากับโฮสต์เสร็จสิ้น 100%] [ระบบนักสืบมหัศจรรย์ (Master Detective System) ทำการเปิดใช้งาน...] [ยินดีต้อนรับกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง โฮสต์เรย์ ท่านได้ผูก 0 ภารกิจหลักในขณะนี้] หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าครามปรากฏขึ้นตรงหน้าเรย์ ตัวหนังสือเรืองแสงสีทองสลักลวดลายวิจิตรตระการตาปรากฏขึ้นทีละบรรทัดอย่างเป็นระบบ ความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับกฎเกณฑ์ของโลกนี้ ความสามารถพิเศษของตระกูล รวมถึงทักษะการสืบสวนขั้นสูงที่ถูกผสานเข้ากับระบบ ถูกถ่ายทอดเข้าสู่สมองของเขาอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีความโกลาหล มีเพียงความแม่นยำระดับเครื่องจักร เรย์หรี่ตามองหน้าต่างระบบนั้นพลางพ่นลมหายใจยาวเหยียด เขาไม่ได้ตกใจลานลานอย่างที่ควรจะเป็น อดีตนักสืบผู้ผ่านคดีฆาตกรรมอำพรางมานับร้อยคดี เรียนรู้มานานแล้วว่า ความตื่นตระหนกไม่เคยช่วยให้ใครรอดพ้นจากกระสุนหรือคมมีด "ระบบงั้นเหรอครับ? ฟังดูสะดวกดี แต่หวังว่าคงไม่มีเงื่อนไขน่ารำคาญอย่างเช่น การทำภารกิจไม่ได้แล้วหัวใจจะหยุดเต้นหรอกนะ" เรย์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย แต่นัยน์ตากลับคมกริบ กวาดสายตาสำรวจรอบห้องนอนอีกครั้ง [เรียนโฮสต์ ระบบไม่มีนโยบายลงโทษด้วยความตาย แต่หากท่านไขคดีไม่สำเร็จในเวลาที่กำหนด ค่าสถานะทางสังคมและสิทธิ์ในการเข้าถึงข้อมูลลับของตระกูลจะถูกลดทอนลงจนกลายเป็นศูนย์ และในฐานะนักสืบ... การปล่อยให้คนร้ายลอยนวลคือความอัปยศสูงสุดไม่ใช่หรือครับ?] เสียงของระบบตอบกลับมาอย่างราบเรียบ ชวนให้รู้สึกหมั่นไส้อยู่ไม่น้อย ทว่า ก่อนที่เรย์จะได้ต่อปากต่อคำกับระบบในหัว เสียงฝีเท้าฝปรายหนักแน่นและรวดเร็วก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องนอน ฝีเท้านั้นไม่ใช่ของคนรับใช้ในคฤหาสน์ที่มีจังหวะก้าวเดินเชื่องช้าและนอบน้อม แต่มันคือฝีเท้าของผู้ฝึกยุทธ์ที่มีทักษะการเคลื่อนไหวสูง เต็มไปด้วยความระแวดระวังและพร้อมจู่โจมทุกเมื่อ ก๊อก ๆ ๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งสั้น ๆ แต่หนักแน่น ก่อนที่ประตูไม้สักทองจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต แสงไฟจากคบเพลิงโถงทางเดินสาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นร่างเพรียวระหงในชุดเครื่องแบบกองกำลังพิทักษ์สถาบันสีดำสนิท เส้นผมสีเงินยวงยาวสลวยรับกับใบหน้าคมคายที่ติดจะเย็นชาไร้ความรู้สึก ดวงตาสีไพลินคู่นั้นกวาดมองสภาพภายในห้องที่มีร่องรอยการต่อสู้เพียงแวบเดียว ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เรย์ซึ่งนั่งอยู่บนเตียงเปื้อนเลือด นั่นคือ "เอลิน่า" ครูฝึกกองกำลังพิทักษ์สถาบันผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดและไร้ความปรานี และเธอยังเป็นพี่เลี้ยงฝึกสอนที่ถูกส่งมา "ควบคุมความประพฤติ" คุณชายตัวร้ายอย่างเขาตามคำสั่งของท่านดยุก เอลิน่าหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากตัวเธออย่างไม่ปิดบัง กลิ่นอายอันตรายนี้ทำให้เรย์ต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสนใจ "เรย์... ดึกดื่นคื่นมืดเช่นนี้ ทำไมห้องของคุณถึงมีกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งออกมาถึงข้างนอก?" เสียงของเอลิน่าทุบทำลายความเงียบลงอย่างเฉียบคม เธอก้าวเข้ามาในห้องทีละก้าว รองเท้าบูทหนังกระทบกับพื้นไม้เกิดเสียงดังชัดเจน สายตาคมกริบจับจ้องมาที่มือและเสื้อผ้าที่เปื้อนคราบเลือดของเขา "แล้วตัวคุณ... ไปทำอะไรมา?" เรย์ไม่ได้ลนลาน เขาเพียงแค่เงยหน้าขึ้นสบตากับผู้หญิงตรงหน้า รอยยิ้มมุมปากถูกยกขึ้นเล็กน้อยอย่างเป็นธรรมชาติ แม้สถานการณ์จะบีบคั้นเพียงใด แต่ความสามารถในการสังเกตรายละเอียดเล็กน้อย (Observation) ของเขากลับทำงานโดยอัตโนมัติ รอยเปื้อนที่ปลายรองเท้าของเอลิน่า ทิศทางลมที่พัดเข้าจากหน้าต่างที่แง้มอยู่ และร่องรอยการงัดแงะที่กลอนหน้าต่าง... ทุกอย่างถูกบันทึกไว้ในหัว "ถ้าผมจะบอกว่า... ผมแค่นิดหน่อยกับการต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ คุณครูฝึกจะเชื่อไหมล่ะครับ?" เรย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความกวนประสาทไว้เต็มเปี่ยม เอลิน่าหยุดยืนนิ่งอยู่ห่างจากเตียงเพียงไม่กี่ก้าว มือเรียวของเธอกุมอยู่ที่ด้ามดาบข้างเอวอย่างระแวดระวัง เธอไม่เชื่อคำแก้ตัวง่าย ๆ นั้นแน่นอน สายตาของเธอกวาดไปรอบห้องอีกครั้งก่อนจะไปสะดุดเข้ากับบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่หลังตู้เสื้อผ้า [ติ๊ง! แจ้งเตือนด่วนจากระบบนักสืบ: ตรวจพบหลักฐานชิ้นสำคัญในที่เกิดเหตุ - ศพของหัวหน้าพ่อบ้านผู้ล่วงลับถูกซ่อนอยู่ห่างจากเตียงนอน 3 เมตร และร่องรอยการตายบ่งชี้ว่าเป็นการ "ฆาตกรรมอำพราง" โดยฝีมือของคนใกล้ตัว!] หน้าต่างระบบดีดขึ้นมาเป็นสีแดงฉานกระพริบเตือนถี่รัว พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัว ทว่า สิ่งที่ทำให้เรย์ต้องชะงักและหุบยิ้มลงทันที ไม่ใช่ข้อความแจ้งเตือนคดีฆาตกรรมตรงหน้า... แต่เป็นจังหวะที่เอลิน่าชักดาบออกจากฝักอย่างรวดเร็ว ปลายคมดาบสีเงินวาววับจ่อตรงมาที่ลำคอของเขาโดยตรง พร้อมกับคำพูดที่ทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็ง "อย่าขยับ... เรย์ ถ้าคุณยังไม่อยากตาย" เอลิน่าจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยระคนรังเกียจ "เพราะศพที่อยู่หลังตู้เสื้อผ้าตรงนั้น... คือหลักฐานว่าคุณเพิ่งสังหารคนสนิทของพ่อตัวเอง เพื่อปิดปากเรื่องการทุจริตงบประมาณกองกำลัง!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ