ชัยชนะที่แลกด้วยน้ำตา

“ถ้าแกยังไม่หยุดหัวเราะบ้าๆ นั่น ฉันจะตัดลิ้นแกทิ้งเสียตอนนี้เลย” เสียงของเอลิน่าสั่นเครือ แต่มันเปี่ยมไปด้วยอำนาจการกดดันที่แม้แต่ความมืดมิดในห้องโถงใต้ดินก็ไม่อาจกลบมิด เธอใช้ดาบปลายแหลมจ่อเข้าที่ลำคอของชายร่างสูงใหญ่ที่นั่งพิงเสาหินอย่างหมดสภาพ เลือดสีเข้มไหลซึมจากบาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าท้อง แต่นั่นไม่ทำให้รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของเขาลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย “ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของบทละคร, นักสืบ...” เสียงทุ้มต่ำนั้นไม่ได้มาจากชายตรงหน้า แต่มันดังก้องขึ้นในโสตประสาทของเรย์ราวกับมีใครมากระซิบอยู่ที่ข้างหู เรย์สะดุ้งสุดตัว เขากวาดสายตาไปรอบๆ ความสามารถในการสังเกตที่ฝึกฝนมาอย่างหนักในโลกปัจจุบันกำลังทำงานเต็มสูบ เส้นสายพลังงาน (Mana Flow) ในอากาศสั่นไหวผิดปกติ เงาสะท้อนในกระจกเงาที่แตกละเอียดบนพื้นดูเหมือนจะเคลื่อนไหวได้เอง “เรย์! อย่าไปฟังมัน!” เอลิน่าตะโกนลั่น เธอเบี่ยงความสนใจกลับมาที่ศัตรู ก่อนจะออกแรงกดคมดาบลงไป “บอกมาว่าพวกแกวางระเบิดเวทมนตร์ไว้ที่ไหน! ก่อนที่ฉันจะไม่มีความอดทนเหลือ!” “ระเบิดงั้นหรือ?” ชายผู้นั้นหัวเราะร่า คราวนี้มีเลือดไหลออกมาจากมุมปาก “คุณครูฝึกผู้แสนฉลาด... คุณยังมองไม่เห็นอีกหรือว่า ‘หมาก’ ที่คุณพยายามปกป้องมาตลอดทางน่ะ มันพังทลายไปนานแล้ว” เรย์ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว สัญชาตญาณนักสืบของเขาบอกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาจ้องมองไปที่เอลิน่า เห็นหยดน้ำตาที่ไหลลงมาตามกรอบหน้าของเธอ แม้ดวงตาจะยังคงแข็งกร้าว แต่ความสั่นคลอนในแววตานั้นปิดไม่มิด เรย์เข้าใจในทันทีว่าทำไมเอลิน่าถึงดูอ่อนล้าขนาดนี้ เธอไม่ได้สูญเสียแค่พลังงาน แต่มันคือการสูญเสีย 'ใครบางคน' ไปในห้วงเวลาที่เขามัวแต่ไขปริศนาทางตรรกะ “เอลิน่า...” เรย์เรียกชื่อเธอเบาๆ “ถอยออกมาเถอะครับ” “หุบปาก! ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าน้องสาวของฉันอยู่ที่ไหน!” เธอตะคอกใส่เขา นี่เป็นครั้งแรกที่เรย์เห็นคู่หูผู้เย็นชาคนนี้หลุดการควบคุม ความจริงกระแทกเข้ามาในหัวของเรย์เหมือนถูกค้อนทุบ แรงจูงใจของเอลิน่าไม่ใช่ภารกิจของสถาบัน แต่เป็นการตามหาคนสำคัญที่หายสาบสูญไปในการทดลองลับ และศัตรูตรงหน้าก็ใช้จุดอ่อนนี้ล่อหลอกเธอเข้ามาในกับดัก “คุณไม่ใช่คนเดียวที่สูญเสียนะครับ” เรย์เดินเข้าไปใกล้ แม้จะเสี่ยงต่อการถูกคมดาบของเอลิน่าที่กำลังสติแตกกวัดแกว่งไปมา เขาวางมือลงบนไหล่ที่สั่นเทาของเธอ “และชัยชนะที่แลกด้วยการสูญเสียตัวตนของคุณเอง ไม่ใช่ชัยชนะที่ผมยอมรับได้” เรย์หยิบกล้องส่องทางไกลตัวจิ๋วที่ประดิษฐ์จากเศษเหล็กเวทมนตร์ขึ้นมาส่องไปที่เงาในกระจก เขาไม่ได้มองหาสิ่งของ แต่มองหา 'จุดเชื่อมต่อของระบบ' *ตรวจพบการแทรกแซงระดับ 99%... ระบบกำลังถูกคุกคาม* เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัวเรย์ แต่นี่ไม่ใช่เวลามานั่งอ่านค่าสถิติ เขาดีดนิ้วหนึ่งครั้ง แสงสีฟ้าจางๆ พุ่งออกจากปลายนิ้วเข้าปะทะกับรอยร้าวของกระจกเงา พลังงานเวทมนตร์ที่บิดเบี้ยวถูกขัดจังหวะ ทุกอย่างหยุดนิ่ง... ราวกับเวลาถูกกดปุ่ม Pause ทันใดนั้น ร่างของศัตรูที่นั่งพิงเสาก็สลายกลายเป็นละอองทรายสีดำ ทิ้งไว้เพียงจี้ห้อยคอสีเงินที่ตกอยู่บนพื้น เอลิน่าทรุดเข่าลงกับพื้นทันทีที่ความตึงเครียดมลายหายไป เสียงร้องไห้โฮของเธอไม่ใช่เสียงของครูฝึกที่เข้มแข็ง แต่มันคือเสียงของหญิงสาวที่เพิ่งค้นพบว่าความหวังสุดท้ายของเธอได้แตกสลายไปพร้อมกับเศษกระจกตรงหน้า เรย์ก้มลงเก็บจี้ห้อยคอขึ้นมาดู ภายในนั้นมีภาพของหญิงสาวสองคนที่หน้าตาเหมือนกันราวกับแกะสลัก แต่น่าเสียดายที่ภาพนั้นถูกเผาจนไหม้เกรียมไปครึ่งหนึ่ง “ผมเสียใจด้วยครับ เอลิน่า” เรย์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ลึกซึ้ง “แต่ตราบใดที่ชื่อของคุณยังอยู่ในสารบบของสถาบัน และตราบใดที่ผมยังไม่ตาย ผมจะสืบให้รู้ว่าใครเป็นคนบงการเรื่องนี้จริงๆ” เอลิน่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่แดงก่ำจ้องมองเรย์อยู่นาน ก่อนที่เธอจะปาดน้ำตาและลุกขึ้นยืนด้วยความสง่างามที่กลับคืนมา “เลิกกวนประสาทแล้วทำตัวให้เป็นประโยชน์เถอะ เรย์ งานของเรายังไม่จบ... พวกมันไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตเรา แต่พวกมันต้องการ ‘รหัส’ ที่ฝังอยู่ในตัวเรา” “รหัสงั้นหรือครับ?” เรย์ขมวดคิ้ว “ผมคิดว่าผมเดาออกแล้วว่าพวกมันต้องการอะไร” ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเดินออกจากโถงมืด เสียงเครื่องจักรกลที่ทำงานอย่างหนักก็ดังสนั่นไปทั่วชั้นใต้ดิน ผนังหินรอบตัวเริ่มสั่นสะเทือนและค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นห้องทดลองลับที่กว้างขวางเกินจินตนาการ ใจกลางห้องนั้นมีร่างที่ดูเหมือนเรย์ในอีกเวอร์ชันหนึ่งกำลังลอยอยู่ในหลอดแก้วขนาดใหญ่ ทันใดนั้น หน้าจอโปร่งแสงสีแดงฉานก็เด้งขึ้นตรงหน้าเรย์โดยที่เขาไม่ได้เรียก [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบตัวตนที่ซ้ำซ้อน ระบบกำลังเริ่มต้นโหมดล้างบาง (Purge) - ท่านมีเวลา 180 วินาที ก่อนที่จะถูกลบออกจากโลกนี้อย่างสมบูรณ์] เรย์มองร่างในหลอดแก้วที่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาของมันว่างเปล่าแต่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง มันไม่ใช่หุ่นยนต์ และไม่ใช่ภาพลวงตา แต่มันคือเขาร่างที่สมบูรณ์แบบกว่าที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อแทนที่เขาโดยเฉพาะ “เอลิน่า...” เรย์กระซิบ “ดูเหมือนว่าวันนี้ เราไม่ได้แค่สู้กับศัตรู... แต่เรากำลังสู้กับ ‘อนาคต’ ของเราเองครับ” ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดนี้ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าครับ!