เบาะแสแรกในหมู่บ้านชายป่า

เสียงยางรถยนต์บดขยี้ลงบนพื้นดินลูกรังแห้งกรังดังเอี๊ยดอาร์ด กลิ่นอายของความชื้นจากผืนป่าดิบชื้นที่ผสมผสานเข้ากับกลิ่นฝุ่นแดงคลุ้งตลบอบ oul อยู่ภายในห้องโดยสารของรถขับเคลื่อนสี่ล้อคันเก่า กลิ่นอายเหล่านี้ทำให้นายแพทย์ศตวรรษขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าคมสันเรียบตึงขณะใช้มือข้างหนึ่งเคาะพวงมาลัยเป็นจังหวะตามความหงุดหงิดที่ก่อตัวขึ้นในอก เขากวาดสายตามองผ่านกระจกหน้านี้ไปยังเบื้องหน้า ป่าทึบหนาแน่นรากับผนังยักษ์สีเขียวเข้มที่แผ่ขยายปิดกั้นแสงอาทิตย์จนแทบไม่เหลือช่องว่าง พื้นที่เบื้องหน้าคือ "หมู่บ้านห้วยกระซิบ" ชุมชนชายป่าลึกที่ถูกตัดขาดจากความเจริญ และเป็นจุดหมายปลายทางที่เขาจำใจต้องเดินทางมาพร้อมกับชายหนุ่มผู้ นั่งไขว่ห้างอยู่เบาะข้างคนขับ ไตรภพไม่ได้ปริปากพูดอะไรเลยตั้งแต่ขับรถออกจากตัวอำเภอมาได้สามสิบกิโลเมตร หมอไสยเวทผู้นี้ยังคงสวมเสื้อเชิ้ตสีทึบพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นรอยสักหมึกดำเลือนรางที่ข้อมือ ดวงตาสีเทาคมกริบมองทิวทัศน์ข้างทางด้วยความนิ่งสงบราวกับกำลังอ่านหนังสือพิมพ์ยามเช้า ทั้งที่บรรยากาศรอบตัวเริ่มกดดันและวังเวงขึ้นเรื่อยๆ ตามระยะทางที่ลึกลงไป "คุณแน่ใจเหรอว่าไอ้รอยสักรูปอักขระประหลาดบนศพชิ้นนั้น มันมีที่มาจากหมู่บ้านกันดารที่แทบไม่มีสัญญาณโทรศัพท์แห่งนี้จริงๆ หมอไตร" ศตวรรษเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของแพทย์นิติเวชเจือความเคลือบแคลงอย่างไม่ปิดบัง "ผมเป็นหมอ ผมเชื่อหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ รอยกรีด รอยเข็ม และสภาพเนื้อเยื่อ... สิ่งเหล่านั้นอธิบายที่มาของบาดแผลได้โดยไม่ต้องพึ่งพาไสยศาสตร์" ไตรภพหันมามองคู่สนทนาช้าๆ มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่อ่านไม่ออก "วิทยาศาสตร์บอกคุณได้ไหมครับหมอวัฒน์ ว่าทำไมรอยกรีดบนศพนั้นถึงเรียงตัวเป็นรูปแบบเดียวกับ 'ยันต์ตรีนิสิงเห' กลับด้าน? และที่สำคัญกว่านั้น..." ไตรภพเว้นจังหวะ เลื่อนสายตาคมกริบกลับไปมองทางข้างหน้าซึ่งตอนนี้ตัวบ้านเรือนไม้เก่าแก่เริ่มปรากฏให้เห็นประปราย "วิทยาศาสตร์อธิบายได้หรือเปล่าว่า ทำไมหัวใจของศพถึงหายไปอย่างไร้รอยแผลผ่าตัด?" ศตวรรษชะงัก มือที่จับพวงมาลัยเผลอออกแรงบีบแน่นขึ้นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว แม้เขาจะพยายามหาเหตุผลทางกายวิภาคมาหักล้างเรื่องความไร้รอยแผลผ่าตัดนั้นมาตลอดทาง แต่ความจริงที่ว่าช่องอกของศพไร้ร่องรอยการเย็บหรือการเปิดกระดูกซี่โครง ก็ยังคงเป็นปริศนาที่วิทยาศาสตร์สมัยใหม่ยังหาคำตอบไม่ได้ถ่องแท้ รถยนต์จอดสนิทลงบริเวณลานกว้างหน้าศาลาประชาคมหมู่บ้าน สภาพแวดล้อมรอบตัวเงียบสงบจนน่าขนลุก เสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงมแข่งกับเสียงเครื่องยนต์ที่ค่อยๆ ดับลง บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยความอึมครึม ไร้ซึ่งรอยยิ้มหรือเสียงพูดคุยของชาวบ้าน มีเพียงสายตานับสิบคู่ที่แอบมองลอดผ่านบานหน้าต่างไม้เก่าๆ และช่องแง้มของประตูบ้านเรือนรอบลานกว้าง สายตาเหล่านั้นไม่ได้มองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่มันคือความหวาดระแวง ความหวาดกลัว และการขับไล่โดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดใดๆ ทั้งคู่ก้าวลงจากรถ ศตวรรษสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มเร็วขึ้นจากบรรยากาศรอบตัว เขาจัดเสื้อแจ็คเก็ตสีเข้มให้เข้าที่ ขณะที่ไตรภพก้าวเดินลงมาอย่างไร้ความเร่งรีบ สายตาสอดส่องกวาดมองไปรอบบริเวณอย่างพินิจพิเคราะห์ "ดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญอย่างเรา จะไม่ค่อยเป็นที่ต้อนรับเท่าไหร่" ศตวรรษเอ่ยขึ้น พางcapsule สายตามองกลุ่มชายฉกรรจ์สามคนที่ยืนขวางทางอยู่หน้าบันไดศาลาประชาคม พวกเขาสวมเสื้อผ้าเก่าคร่ำคร่า ผิวคล้ำแดด และมีรอยสักลางๆ บริเวณลำคอและต้นแขนคล้ายคลึงกับรอยสักบนศพที่ศตวรรษเพิ่งทำการชันสูตรไปเมื่อวาน "ไม่ใช่แค่ไม่ต้อนรับหรอกครับหมอวัฒน์..." ไตรภพกระซิบเสียงเบา ดวงตาสีเทาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นรายละเอียดบางอย่าง "พวกเขากำลังกลัว... แต่ไม่ใช่กลัวเรา เขากลัว 'บางสิ่ง' ที่ติดตามเรามาต่างหาก" ก่อนที่ศตวรรษจะได้ทันทักท้วง ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งในกลุ่มนั้นก็ก้าวออกมาก้าวหนึ่ง สีหน้าของเขาบึ้งตึงและเต็มไปด้วยความระแวง ดวงตาแข็งกร้าวคู่นั้นจ้องเขม็งมาที่ไตรภพก่อนจะเลื่อนมาที่ศตวรรษ "พวกคุณเป็นใคร? และเข้ามาทำอะไรในหมู่บ้านนี้ ที่นี่ไม่มีอะไรให้พวกคนเมืองอย่างพวกคุณมาสนใจ กลับไปซะ!" เสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังนั้นเอ่ยขึ้นอย่างไม่เป็นมิตร พร้อมกับที่ชายอีกสองคนขยับเข้ามาใกล้ ยืนคุมเชิงอย่างพร้อมปะทะ ศตวรรษขยับตัวก้าวขึ้นไปยืนเคียงข้างไตรภพโดยสัญชาตญาณ แม้เขาจะเป็นแพทย์ผู้ใช้มีดผ่าตัดและสมอง แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดในสถานการณ์คับขันก็ทำให้อะดรีนาลีนหลั่งพล่าน "พวกเราไม่ได้มาหาเรื่องครับ" ศตวรรษเลือกใช้น้ำเสียงนิ่งสงบและเป็นทางการแบบแพทย์มืออาชีพ พยายามระงับความตึงเครียด "ผมคือนายแพทย์ศตวรรษ เป็นแพทย์นิติเวช และนี่คือ... เพื่อนร่วมทางของผม เรามาเพื่อตามหาความจริงเกี่ยวกับคดีบางคดี ซึ่งมีเบาะแสบางอย่างเชื่อมโยงมายังหมู่บ้านแห่งนี้" ทันทีที่คำว่า 'คดี' และ 'เบาะแส' หลุดออกจากปากของศตวรรษ บรรยากาศรอบตัวก็ยิ่งทวีความตึงเครียดขึ้นไปอีกขั้น ชายฉกรรจ์ทั้งสามคนสะดุ้งเล็กน้อย สีหน้าของพวกเขาฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาที่เคยมองมาด้วยความโกรธเกรี้ยว กลับแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวสุดขีด ราวกับชื่อของคดีที่ศตวรรษกำลังตามหานั้น เป็นคำสาปที่ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเอ่ยถึง "ไม่มีคดีอะไรทั้งนั้น!" ชายคนเดิมตะคอกเสียงกร้าว มือหยาบกร้านเผลอกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "ที่นี่ไม่มีอะไรให้พวกแกค้นหา ถ้าไม่อยากตายอย่างสยดสยองเหมือนกับ 'ไอ้คำผาง' ก็ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ!" คำผาง! ศตวรรษขมวดคิ้ว ชื่อนี้ไม่เคยปรากฏในสำนวนคดีที่เขาได้รับมาก่อน มันคือชื่อของใครบางคนที่ชาวบ้านกลุ่มนี้รู้จักดี แต่สำหรับศตวรรษและไตรภพแล้ว มันคือชื่อแรกที่เชื่อมโยงพวกเขากับความลับดำมืดของหมู่บ้านแห่งนี้ ในขณะที่ศตวรรษกำลังจะเอ่ยปากซักถามเพิ่มเติม ไตรภพก็ยกมือขึ้นแตะที่ไหล่ของแพทย์หนุ่มเบาๆ เป็นสัญญาณเชิงห้ามปราม ไตรภพก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าหายไป แทนที่ด้วยแววตาจริงจังและทรงพลัง "คำผาง... ตายด้วยอาการหัวใจหายไปอย่างไร้ร่องรอยใช่ไหมครับ?" ไตรภพเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันกลับก้องกังวานและสร้างความสะเทือนใจให้แก่ชายฉกรรจ์ทั้งสามคนอย่างรุนแรง พวกเขาก้าวถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว สีหน้าซีดเผือกราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ ชายคนกลางอ้าปากพะงาบๆ คล้ายอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ความกลัวกลับจุกอยู่ที่ลำคอจนเปล่งเสียงไม่ออก "แก... แกเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงรู้เรื่องนี้..." เสียงสั่นเครือเอ่ยลอดไรฟัน ไตรภพไม่ตอบคำถามนั้น เขายื่นมือขวาออกไปช้าๆ แบมือออกเผยให้เห็นวัตถุชิ้นเล็กๆ ที่วางอยู่บนฝ่ามือ มันคือเหรียญโบราณเนื้อสัมฤทธิ์ขึ้นสนิมเขียวครึ้ม สลักลวดลายประหลาดที่หากมองผ่านๆ อาจดูเหมือนงานศิลปะพื้นบ้าน แต่สำหรับคนในพื้นที่แล้ว มันคือสัญลักษณ์แห่งความตายที่ถูกฝังไว้กับศพ และวินาทีนั้นเอง ที่ลมพัดกระโชกแรงพัดผ่านกลางลานกว้าง หอบเอาฝุ่นละอองและกลิ่นสาปสรางประหลาดลอยมาปะทะจมูก พร้อมกับที่ประตูศาลาประชาคมด้านหลังชายฉกรรจ์เปิดผางออกเองอย่างแรง ทั้งที่ไม่มีลมพัดจากด้านใน และเผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคนยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดภายในศาลา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาดำมืดนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ