วิถีแห่งการสูญเสีย

คราบโลหิตบนคมกระบี่ไร้ลักษณ์หาได้แห้งกรอดลงตามกาลเวลาไม่ มันยังคงส่งกลิ่นคาวคลุ้งเจือจางอยู่ในห้วงสำนึกของเยี่ยเฟิง ราวกับเสียงคำรามก้องของวิญญาณนับร้อยที่ยังไม่หลับใหล ภายในถ้ำศิลาโบราณ ณ ยอดเขาสูงชันซึ่งถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกหนาทึบ บรรยากาศกลับอึมครึมและเยือกเย็นจนน่าสะพรึงกลัว อัคคีจิตวิญญาณแห่งเซียนที่เคยแผดเผาอยู่ใน단전 (ตันเถียน - จุดศูนย์กลางพลังปราณ) บัดนี้กลับสั่นไหวและแปรเปลี่ยนเป็นความหนابเหน็บดุจน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ที่กัดกินขั้วหัวใจ ชายหนุ่มยืนหยัดด้วยลำตัวที่ยืดตรง ทะนงตน ไม่ยอมก้มหัวให้แม้แต่โชคชะตา ทว่าแววตาที่ทอดมองไปยังสตรีเบื้องหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยร้าวรานที่ยากจะประสาน มู่หานเยว่ นางพญาเซียนแห่งยอดเขาเหมันต์ ผู้สง่างามและเยือกเย็นดุจรูปสลักน้ำแข็ง บัดนี้ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านรอยแยกของผนังถ้ำ อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางพลิ้วไหวตามกระแสลมปราณที่ปั่นป่วน ใบหน้างามล้ำเลิศไร้ที่ติกลับเรียบเฉยราutor ไร้ความรู้สึก ทว่าดวงเนตรคู่คมกลับซ่อนประกายความเจ็บปวดร้าวลึกที่นางพยายามปิดตายมันไว้อย่างมิดชิด "เจ้ายังคงดื้อรั้นเช่นนี้..." สุ้มเสียงหวานล้ำแต่เย็นชาดุจน้ำแข็งเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก "เยี่ยเฟิง... สิ่งที่เจ้าทำลงไปในวันนี้ มันมิใช่การทลายขอบเขตเพื่อล้างแค้น แต่มันคือการเดินเข้าสู่เส้นทางแห่งความตายที่แม้แต่เงาของเจ้าก็จะไม่หลงเหลือ" เยี่ยเฟิงแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อฟ้าดินและโชคชะตา เขากระชับด้ามกระบี่ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด "ความตายหรือ?" เยี่ยเฟิงทวนคำด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนางพญาเซียน "แล้วขอบเขตที่เจ้าพยายามพรากมันไปจากมือข้าเล่า มันคือสิ่งใดกัน มู่หานเยว่? ข้าไว้ใจเจ้า มอบวิถีกระบี่และวิญญาณครึ่งหนึ่งให้เดินร่วมทาง แต่สิ่งที่ข้าได้รับกลับเป็นการหักหลังอย่างเงียบเชียบในเงามืด... เจ้าปิดบังข้าเรื่องคัมภีร์โลหิตผลาญสวรรค์ เหตุผลเพราะอันใด? กลัวว่าข้าจะแข็งแกร่งเกินกว่าที่พันธนาการของเจ้าจะควบคุมได้กระนั้นหรือ?" คำกล่าวหาที่พรั่งพรูออกมาจากปากของชายหนุ่มดุจคมกระบี่นับพันเล่มที่กรีดแทงลงบนหัวใจของมู่หานเยว่ ร่างระหงสะท้านเฮือก นางไม่ได้คาดคิดเลยว่า ความหวังดีที่นางยอมเอาชื่อเสียงและวิถีเซียนของตนเองเข้าแลกเพื่อปกป้องเขาจากเงาอาฆาต จะถูกแปรเปลี่ยนเป็นความเคลือบแคลงสงสัยอันน่ารังเกียจในสายตาของชายผู้เป็นดั่งดวงใจ "เจ้า... คิดเช่นนั้นจริงๆ หรือ?" มู่หานเยว่เอ่ยถาม เสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อย มากเสียจนเกือบจะหลุดรอดจากความเยือกเย็นที่นางเพียรสร้างขึ้นมาตลอดชีวิต "เยี่ยเฟิง... หลายปีที่ผ่านมาที่ข้าเคียงข้างเจ้า บาดแผลที่เจ้าได้รับ ข้าเป็นผู้ใช้ลมปราณแห่งเหมันต์หล่อเลี้ยงมันมาตลอด คัมภีร์โลหิตผลาญสวรรค์นั่น... ถ้าข้าไม่เก็บงำมันไว้ เจ้าคิดว่าจิตวิญญาณของเจ้าจะยังคงเหลืออยู่ให้มายืนต่อปากต่อคำกับข้าในตอนนี้หรือ?" "คำแก้ตัว!" เยี่ยเฟิงคำรามลั่น อัคคีจิตวิญญาณในกายปะทุพวยพุ่งออกมารอบกายจนหินผาเริ่มหลอมละลาย ความทะนงตนทำให้เขาปิดกั้นทุกเหตุผล ความเข้าใจผิดที่สะสมมานานนับเดือนบวกกับร่องรอยการติดต่อลับๆ ระหว่างนางกับผู้อาวุโสตระกูลศัตรูที่เขาบังเอิญไปพบเห็นเมื่อวันก่อน ได้ทำลายความเชื่อใจทั้งหมดจนพังทลายลงไม่เป็นท่า "หากนี่คือวิถีแห่งการสูญเสียที่ข้าต้องเผชิญเพื่อแลกกับการมองเห็นธาตุแท้ของเจ้า..." เยี่ยเฟิงก้าวถอยหลังทีละก้าว แววตาที่มองนางเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าอันเย็นชา "นับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ทางใครทางมัน มู่หานเยว่ ข้าและเจ้า... ตัดขาดกันแค่นี้!" สิ้นคำพูดอันเด็ดเดี่ยว เยี่ยเฟิงสะบัดกายหันหลังให้ทันที ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ระเบิดออกผ่าพื้นถ้ำเป็นทางยาว ร่างของเขาพุ่งทะยานหายLไปในความมืดมิดของราตรีกาลอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและกลิ่นอายความเย็นชาที่ยังคงหลงเหลืออยู่ มู่หานเยว่ทรุดกายลงคุกเข่ากับพื้นศิลาอย่างไร้เรี่ยวแรง กระอักโลหิตสีแดงสดออกมาคำโต หยดลงบนอาภรณ์สีขาวราวกับดอกเหมันต์ที่ถูกย้อมด้วยหยาดเลือด นางพญาเซียนผู้ไม่เคยหลั่งน้ำตาให้แก่ผู้ใด บัดนี้กลับปล่อยให้หยาดน้ำตาแห่งความร้าวรานไหลรินอาบสองแก้มอย่างเงียบเชียบ ทว่าในขณะที่ความมืดมิดกำลังกลืนกินหัวใจของนาง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากปากทางเข้าถ้ำ พร้อมกับเงาร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวออกมาจากเงามืด... บุคคลที่เยี่ยเฟิงไม่มีวันคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้! ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฝันวิถีกระบี่อันหนาวเหน็บนี้มาด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ