อย่าถามถึงเหตุผล

หน้าจอโทรศัพท์มือถือราคาแพงบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งสั่นครืดคราดติดต่อกันเป็นครั้งที่สี่ในรอบสิบนาที ข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตเด้งขึ้นมาแสดงตัวเลขสีแดงกลมๆ ว่ามีข้อความที่ยังไม่ได้เปิดอ่านสามรายการ แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ตัวเลขเหล่านั้น ปัญหามันอยู่ที่ว่า เจ้าของโทรศัพท์อย่าง "คุณริน" หรือคุณครูสาวผู้ยึดมั่นในระเบียบวินัยและตารางเวลาทุกกระเบื้องนิ้ว กำลังนั่งกัดริมฝีปากตัวเองจนห่อเลือด ขณะที่สายตาคู่สวยจ้องเขม็งไปยังหน้าจอสีดำสนิทราวกับมันเป็นศัตรูตัวฉกาจที่จงใจหักหน้าเธอ "หายไปไหนของเขานะ..." เสียงพึมพำลอดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบที่เม้มเข้าหากันแน่น รินขยับตัวด้วยความกระสับกระส่ายบนเก้าอี้สำนักงาน นิตยสารฟิสิกส์เชิงทฤษฎีฉบับล่าสุดที่ปกติแล้วสามารถดึงดูดความสนใจของเธอได้เป็นชั่วโมง ตอนนี้กลับกลายเป็นแค่กระดาษไร้ค่าแผ่นหนึ่ง เพราะสมองของเธอกำลังวนเวียนอยู่แต่กับคำถามเดิมซ้ำๆ—ธันวาหายไปไหน? ปกติแล้ว ติวเตอร์หนุ่มจอมกวนประสาทคนนั้นจะต้องส่งข้อความมาก่อกวนเธอตั้งแต่แปดโมงเช้า ไม่ว่าจะเป็นรูปกาแฟแก้วโปรดพร้อมแคปชันหยอดๆ มุกตลกฝืดๆ หรือแม้กระทั่งการท้าทายทางฟิสิกส์ปัญญาอ่อนที่ทำให้เธอต้องพิมพ์เถียงกลับไปยาวเหยียดจนเกือบเที่ยง แต่วันนี้... วันอังคารที่ตารางสอนภาคปฏิบัติควรจะแน่นเอี๊ยด พื้นที่ห้องพักครูฝั่งมุมตึกกลับเงียบเชียบอย่างไร้สาเหตุ และที่สำคัญที่สุดคือ ไลน์ของเขาขึ้นสถานะออฟไลน์มาตั้งแต่เมื่อคืนตอนสี่ทุ่มสิบห้านาที รินยกมือขึ้นเสยผมยาวสลวยที่ตกลงมาปรกใบหน้าด้วยความหงุดหงิดที่อัดแน่นจนล้นอก ความรู้สึกประหลาดบางอย่างกำลังกัดกินหัวใจเธอ มันไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่มันคือความ "เคือง" ชนิดที่หาเหตุผลมารองรับไม่ได้ เธอบอกตัวเองในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า เธอควรจะดีใจเสียด้วยซ้ำที่วันนี้ไม่มีไอ้บ้าคอยมาปั่นป่วนประสาทจนเสียสมาธิ แต่ทำไม... ทำไมปลายนิ้วเรียวถึงยังคงกดรีเฟรชหน้าจอแชตอยู่เรื่อยๆ แบบนี้ล่ะ? "ครูรินครับ แบบทดสอบบทที่สี่ของ ม.ปลาย ส่งตรวจหรือยังครับ" เสียงทุ้มของอาจารย์ฝ่ายวิชาการดังขึ้นกะทันหันจนรินสะดุ้งเฮือก เธอกระแอมไอเบาๆ เพื่อปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติแล้วหันไปยิ้มรับเอกสารกองโต "เรียบร้อยค่ะ... เอ่อ เรียบร้อยครับ กำลังตรวจอยู่พอดีค่ะ—เอ๊ย ครับ!" อาจารย์ฝ่ายวิชาการเลิกคิ้วขึ้นด้วยความฉงนกับสรรพนามที่หลุดรicออกมารัวๆ ผิดฟอร์ม แต่ก็ไม่ได้ทักท้วงอะไรนอกจากพยักหน้ารับแล้วเดินเลี่ยงออกไป ปล่อยให้รินทรุดตัวลงนั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยความอับอายขายขี้หน้า เธอเผลอพูดผิดเพราะมัวแต่พะวงกับหน้าจอโทรศัพท์แท้ๆ! *มันน่านัก... ถ้าเจอหน้าเมื่อไหร่แม่จะหักเงินเดือนในฐานะติวเตอร์พาร์ทไทม์ที่ขาดงานโดยไม่แจ้งล่วงหน้าให้เข็ด!* รินคิดในใจอย่างคาดโทษพลางกดเปิดแอปพลิเคชันแชตขึ้นมาอีกครั้ง นิ้วเรียวกดเข้าไปในห้องสนทนาส่วนตัวกับ "ธันวา (เซียนฟิสิกส์กวนเมือง)" หน้าจอแสดงประโยคสุดท้ายที่เธอเป็นคนพิมพ์ทิ้งไว้เมื่อคืน—*[นี่ นายอย่าลืมส่งสรุปการทดลองเรื่องการเคลื่อนที่แบบโปรเจกต์ไทล์มาให้ฉันตรวจสอบก่อนเที่ยงวันนี้นะ]*—และแน่นอนว่าไม่มีข้อความตอบกลับใดๆ ทั้งสิ้น นอกจากเครื่องหมายติ๊กถูกสีเทาที่ฟ้องว่าข้อความนั้นยังไม่ถูกเปิดอ่าน ความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดขึ้นถึงขีดสุด รินตัดสินใจพิมพ์ข้อความใหม่ด้วยความรวดเร็วโดยไม่ทันได้ไตร่ตรอง *[นี่! นายตายไปแล้วหรือไง ถึงไม่ยอมมาทำงาน หายหัวไปไหนห๊ะ ธันวา!]* ส่งเสร็จเธอก็เม้มปากแน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งเป็นห่วง (นิดหน่อยจริงๆ นะ!) และความเคืองที่สะสมมาตลอดครึ่งวัน รินวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะแรงๆ เพื่อไม่ให้ตัวเองเผลอหยิบมันขึ้นมาดูอีก แต่ผ่านไปไม่ถึงสามวินาที เธอก็ต้องพลิกมันกลับมาดูหน้าจอด้วยความกระวนกระวายใจ ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ ทั้งสิ้น รินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วหยิบเสื้อกาวน์สีขาวมาสวมทับชุดทำงานอย่างลวกๆ เธอเดินดุ่มๆ ออกจากห้องพักครูด้วยข้ออ้างในใจว่า "ต้องไปตรวจความเรียบร้อยของห้องปฏิบัติการฟิสิกส์" แต่ลึกๆ แล้ว เธอกำลังเดินผ่านหน้าห้องเรียนพิเศษที่ธันวาชอบมาใช้สิงสถิตอยู่เป็นประจำโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศในตึกวิทยาศาสตร์เงียบเหงาอย่างประหลาด แสงแดดช่วงบ่ายสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ทอดเงายาวไปตามทางเดิน รินก้าวเท้าเดินช้าลงโดยอัตโนมัติเมื่อเดินมาถึงหน้าห้องแล็บ 302 ประตูห้องปิดสนิท แต่มีกระดาษแผ่นเล็กๆ แปะอยู่ด้วยลายมือหวัดๆ ที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี *[ห้ามรบกวน! กำลังทำการทดลองสำคัญระดับโลก (ถ้าไม่อยากให้ห้องระเบิด กรุณาอย่าเพิ่งเข้ามารบกวนจนกว่าจะถึงเวลาบ่ายสอง) - ธันวา]* รินขมวดคิ้วมุ่นทันทีที่อ่านจบ ระดับโลกอะไรของเขา? นี่มันคาบสอนพิเศษนะ! ด้วยความสงสัยที่ผสมปนเปกับความหมั่นไส้ รินเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูห้องแล็บอย่างเบามือที่สุด ปรากฏว่ามันไม่ได้ล็อก! ประตูค่อยๆ แง้มเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นภาพภายในห้องที่ทำให้เธอต้องอ้าปากค้างด้วยความตะลึง ห้องปฏิบัติการฟิสิกส์ที่เคยสะอาดสะอ้าน บัดนี้เต็มไปด้วยข้าวของกระจัดกระจาย เศษกระดาษโพสต์อิทแปะอยู่เต็มกระดานไวท์บอร์ด และตรงกลางห้องนั้น... ธันวากำลังนอนแผ่หลาอยู่บนเก้าอี้ล้อเลื่อน สวมเสื้อยืดสีดำยับยู่ยี่กับกางเกงยีนส์เซอร์ๆ บนศีรษะมีหูฟังครอบไว้ และที่สำคัญที่สุดคือ เขากำลังนอนหลับตาพริ้มกรนเบาๆ อย่างสบายใจเฉิบ โดยมีแก้วกาแฟเย็นที่ละลายจนน้ำนองเต็มโต๊ะวางอยู่ข้างๆ ภาพความหงุดหงิดที่สะสมมาทั้งวันระเหิดหายไปในพริบตา แต่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกหมั่นไส้จนอยากจะหยิกเนื้อเขม็งสักทีสองที รินก้าวเท้าเข้าไปในห้องเสียงฝีเท้าเบาหวิว เธอหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเก้าอี้ล้อเลื่อนที่อีกฝ่ายนอนเอกเขนกอยู่ ธันวาในยามที่ไม่มีรอยยิ้มกวนประสาทประดับบนใบหน้า กลับดูเด็กกว่าความเป็นจริงเล็กน้อย ขอบตาดำคล้ำบ่งบอกชัดเจนว่าเขาคงอดหลับอดนอนติดต่อกันมาหลายคืนเพื่อสะสางงานอะไรบางอย่าง รินย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อมองเอกสารที่กองอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ สายตาคมกวาดมองตัวอักษรและสมการฟิสิกส์ที่เขียนด้วยลายมือยุ่งเหยิงแต่น่าทึ่ง มันคือโปรเจกต์การจำลองการเคลื่อนที่ของอนุภาคเพื่อใช้ประกอบการสอนเด็กๆ ในสัปดาห์หน้า—งานชิ้นใหญ่ที่เธอเคยบ่นว่ามันซับซ้อนเกินกว่าจะทำเสร็จทันเวลา... เขาอดนอนทำเจ้านี่หรอกหรือ? ความรู้สึกอุ่นวาบแปลกประหลาดไหล뢰เข้าสู่ก้นบึ้งของหัวใจ รินเม้มปากแน่น ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกหมั่นไส้ปนเอ็นดูที่ตีรวนขึ้นมาในอก เธอเอื้อมมือไปหมายจะสะกิดแขนแกร่งเบาๆ เพื่อปลุกให้เขาตื่นมารับฟังเทศน์จากเธอเสียหน่อย แต่ทว่า... จังหวะที่ปลายนิ้วเรียวสัมผัสโดนแขนของอีกฝ่ายนั้นเอง พรึบ! จู่ๆ ธันวาก็ลืมตาโพลงขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับไม่ได้หลับอยู่ก่อนแล้ว มือหนาคว้าข้อมือของเธอไว้ทันทีด้วยปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็วจนน่าตกใจ ก่อนที่เขาจะกระชากเบาๆ จนร่างบางเซถลาเข้าไปใกล้ด้วยแรงโน้มถ่วงที่ไม่ได้ตั้งตัว "อุ๊ย!" รินอุทานออกมาด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อพบว่าใบหน้าของเธอกับเขาระยะห่างกันเพียงไม่กี่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณปลายจมูก กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟจางๆ ลอยเข้าจมูกจนเธอเผลอกลั้นหายใจ ธันวาไม่ได้ปล่อยมือ เขายังคงกุมข้อมือเธอไว้หลวมๆ ใบหน้าที่มักจะกวนประสาทอยู่เสมอในเวลานี้กลับระบายด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายความขบขันระคนอ่อนโยน "แอบมาลักหลับติวเตอร์หนุ่มรูปหล่อเหรอครับคุณครูริน..." เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบเบาๆ 10 เซนติเมตรจากริมฝีปากเธอ "หรือว่า... คิดถึงผมจนทนไม่ไหว ถึงต้องบุกมาถึงถ้ำเลยล่ะครับเนี่ย?" รินหน้าแดงแจ๋ขึ้นมาทันที ร้อนผ่าวไปจนถึงใบหู เธอพยายามดึงมือออกจากการกุม "ใครคิดถึงนายกัน! อย่ามาหลงตัวเองนะ! ฉันแค่... ฉันแค่จะมาตรวจดูต่างหากว่านายแอบอู้หรือทำห้องแล็บพังหรือเปล่า!" เธอยกข้ออ้างขึ้นมาแก้ตัวเสียงดังกลบเกลื่อนความเขินอาย "อ๋อเหรอครับ..." ธันวายิ้มกริ่ม ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนรินต้องเอนตัวหนีอัตโนมัติ "แล้วข้อความในไลน์เมื่อกี้ที่บอกว่า... *'หายหัวไปไหนห๊ะ ธันวา'* นี่คือความเป็นห่วงในแบบฉบับของคนซึนเดระหรือเปล่าครับเนี่ย?" รินตาโตเป็นไข่ห่าน ความร้อนพุ่งขึ้นจนแทบจะระเบิด "นะ... นายแอบอ่านไลน์ฉันตั้งแต่เมื่อไหร่!" "ก็ตอนที่เสียงแจ้งเตือนมันดังปลุกผมนั่นแหละครับ" ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาที่มองเธอนั้นเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยๆ ของคุณครูสาวเต้นผิดจังหวะ "ยอมรับมาเถอะครับว่าเมื่อเช้าไม่มีใครมากวน แล้วมันเหงาใช่ไหมล่ะ?" รินเม้มปากแน่น สมองขาวโพลนคิดคำเถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว มือบางที่ถูกกุมไว้พยายามจะสะบัดออกแต่เขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย ยิ่งไปกว่านั้น ระยะห่างที่ใกล้ชิดเกินความจำเป็นนี้กำลังทำให้สติสัมปชัญญะของเธอหลุดลอยไปทีละน้อย ธันวาหรี่ตามองปฏิกิริยา "เขินล่ะสิครับ..." เขากระซิบเสียงนุ่มชวนใจสั่น "งั้นผมให้รางวัลคนขี้เหงาด้วยฟิสิกส์บทเรียนพิเศษ... สนใจมาเรียนเรื่องแรงดึงดูดระหว่างมวลกับผมไหมล่ะครับ?" รินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา เม้มปากแน่นด้วยความหมั่นไส้ปนเขินจัดจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากด่าอะไรออกไป ธันวาก็ก้มหน้าลงมาจนหน้าผากของเขาสัมผัสกับหน้าผากของเธอเบาๆ— [ตอนจบแบบ CLIFFHANGER HOOK]: ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดอยู่ใกล้ชิดทำให้รินเผลอหลับตาลงรับสัมผัสที่ไม่ทันตั้งตัว แต่จังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของธันวาก็แผดเสียงดังลั่นขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูลงอย่างไม่รู้เวลากล่าว หน้าจอแสดงชื่อสายเรียกเข้าที่ไม่คาดฝัน... "ผอ.โรงเรียน" กำลังโทรเข้ามาหาเขาโดยตรงในวินาทีเป็นตายนี้! --- *ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความป่วนชวนฟินของคู่หูสายวิทย์คู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ!*