โมเมนตัมที่พุ่งชน

"บอกแล้วไงครับว่าอย่าดึงแรง! ถ้าเชือกขาดขึ้นมา หน้าผากเนียนๆ ของคุณครูได้ประทับรอยจูบกับพื้นห้องวิทยาศาสตร์แน่ๆ นะครับ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความขี้เล่นดังลอดผ่านไรผมของหญิงสาว ขณะที่ฝ่ามืออุ่นจัดของธันวาเอื้อมมาทาบทับอยู่บนหลังมือของเธอ แนบชิดจนความร้อนจากผิวสัมผัสแผ่ซ่านทะลุผ่านเนื้อผ้าและอากาศรอบตัวเข้ามาในระยะประชิด ครูรินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าร้อนผ่าวจนลามไปถึงใบหู เธออยากจะเอาปี๊บคลุมหัวแล้วหายตัวไปจากตรงนี้เสียเดี๋ยวนี้! เหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงวนเวียนฉายซ้ำราวกับภาพสโลว์โมชันในหัวของริน เมื่อสิบนาทีที่แล้ว เธอตั้งใจจะเดินมาขัดขวางการทดลองสุดพิสดารของติวเตอร์หนุ่มจอมกวนคนนี้ หลังจากแอบเห็นเขากวาดต้อนเด็กนักเรียนม.ปลายกลุ่มใหญ่ให้มามุงดูรถเข็นติดเครื่องยนต์ประหลาดกลางห้องปฏิบัติการ ด้วยความกลัวว่าเด็กๆ จะได้รับอันตรายจากอุปกรณ์ DIY ที่ดูไม่น่าไว้วางใจ เธอจึงพุ่งตัวเข้าไปหมายจะกระชากปลั๊กออกให้รู้แล้วรู้รอด แต่ทว่า... ทุกอย่างกลับตาลปัตร ธันวาไม่ได้หลบเลี่ยง แถมยังอาศัยจังหวะที่เธอกระโจนเข้ามา คว้ามือเธอให้คว้าจับเชือกเส้นเดียวกับที่เขากำลังดึงไว้เพื่อทดสอบแรงดึงดูดและโมเมนตัม กลายเป็นว่าแรงปะทะพุ่งเข้าหาตัวเธอเองเต็มๆ ตามหลักฟิสิกส์เป๊ะๆ "ปล่อยฉันนะ, ธันวา!" ครูรินกระซิบลอดไรฟัน เสียงสั่นพร่าด้วยความเขินปนโกรธ เธอพยายามดึงมือกลับ แต่ยิ่งดึง แขนแกร่งของอีกฝ่ายก็ยิ่งขยับเข้ามาโอบล้อมรอบตัวเธอไว้เหมือนวงกตที่ไร้ทางออก กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นกระดาษและไอแดดอ่อนๆ จากตัวเขาทำเอาสติสัมปชัญญะของเธอกระเจิดกระเจิงไปไกลลิบ "ไม่ปล่อยครับ จนกว่าเราจะทำการทดลองนี้ให้จบกระบวนการ" ธันวายิ้มกริ่ม นัยน์ตาคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนาน เขาไม่ได้สะทกสะท้านกับอาการหน้าดำหน้าแดงของคุณครูสาวคนสวยเลยแม้แต่น้อย "คุณครูจำกฎข้อที่สามของนิวตันได้ไหมครับ? *แรงกิริยาเท่ากับแรงปฏิกิริยา*... เมื่อครูรินพุ่งแรงใส่ผมด้วยความหวังดีกลัวเด็กๆ จะเจ็บ แรงปฏิกิริยาก็เลยส่งผลให้เราต้องมาอยู่ใกล้กันในระยะประชิดแบบนี้ไงล่ะครับ น่ารักดีออกว่าไหมครับ" "น่ารักกับผีสซิคุณ!" รินแหวลั่น พยายามดันอกแกร่งออกด้วยสองมือ แต่แรงของเธอกลับเหมือนสะกิดแมวเทียบกับแผงอกแน่นตึงของติวเตอร์หนุ่ม "นี่มันห้องปฏิบัติการนะ! ถ้าเด็กๆ หันมาเห็นเข้า คุณจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!" "อ้าว ก็เอาไว้ใกล้ๆ หัวใจคุณครูตอนนี้แหละครับ เผื่อมันจะเต้นจังหวะเดียวกัน" ธันวาหยอดคำหวานหน้าตาย พร้อมกับขยับตัวตามแรงดึงของเชือกเบาๆ ทำให้ร่างของทั้งคู่ขยับเข้าใกล้กันยิ่งขึ้นไปอีกจนปลายจมูกแทบจะชนกัน เด็กนักเรียนกลุ่มใหญ่ที่ยืนล้อมวงอยู่รอบโต๊ะทดลองต่างพากันส่งเสียง "อู้วหูววว" ยาวนานเป็นเสียงเดียวกัน พร้อมกับยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาทำท่าเหมือนจะถ่ายคลิปวิดีโอจนรินต้องรีบสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกสติที่หลุดลอยกลับเข้าร่าง แล้วออกแรงผลักธันวากระเด็นถอยหลังไปสามก้าวด้วยความโมโหปนกระอักกระอ่วน "ธันวา! ถ้าคุณยังไม่เลิกเล่นไม่เข้าเรื่อง ฉันจะเชิญคุณออกจากโรงเรียนเดี๋ยวนี้เลยนะ!" รินชี้หน้าคาดโทษ ใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงลำคอ เธอจัดเสื้อกาวน์สีขาวให้เข้าที่เข้าทางเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นเทาของมือตัวเอง "โถ่, คุณครูครับ อย่าเพิ่งใจร้อนไล่ผมเลยนะครับ" ธันวายกมือขึ้นยอมจำนนแบบขอไปที แต่รอยยิ้มมุมปากยังคงกวนประสาทไม่เปลี่ยน "ฟิสิกส์ไม่ใช่เรื่องน่าเบื่อในตำรานะครับ ถ้าเราไม่ลองเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในสมการจริงๆ เราจะเข้าใจพลังงานมหาศาลของมันได้ยังไง ดูสิครับ... โมเมนตัมเมื่อกี้ ทำเอาหัวใจผมพุ่งชนคุณครูเข้าเต็มแรงเลย เห็นไหมครับว่ากฎฟิสิกส์ไม่เคยโกหกใคร" "เพ้อเจ้อ!" รินสะบัดหน้าหนี พยายามซ่อนรอยยิ้มที่เกือบจะหลุดออกมาจากมุมปากของตัวเองให้พ้นจากสายตาเจ้าเล่ห์ของเขา "ถ้าจะสอนเด็ก ก็สอนให้มันเป็นเรื่องเป็นราว อย่ามาใช้มุกแป้กๆ แบบนี้มาจีบ... เอ๊ย มาอธิบายเนื้อหาบทเรียนเด็ดขาด!" "อุ๊ย... เผลอพูดคำว่าจีบออกมาด้วยเหรอครับเนี่ย" ธันวาแกล้งทำเป็นตาโตประหลาดใจ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิมเมื่อเห็นว่าท่าทีของอีกฝ่ายเริ่มอ่อนลง "แสดงว่าในใจลึกๆ คุณครูก็แอบคิดเหมือนกันสินะครับเนี่ย" "ธันวา!" รินเสียงดังขึ้นอีกนิดจนเด็กนักเรียนแถวนั้นหัวเราะคิกคักชอบใจ บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นและเสียงหัวเราะครื้นเครงของเด็กๆ ที่กำลังสนุกสนานกับการเรียนรู้นอกตำรา โดยมีคู่กัดคู่ซี้ประจำโรงเรียนยืนต่อปากต่อคำกันไม่หยุด ระหว่างที่รินกำลังจะอ้าปากต่อว่าเขาด้วยประโยคยาวเหยียดเพื่อรักษาฟอร์มของความเป็นหัวหน้าหมวดวิทยาศาสตร์ จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องปฏิบัติการ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของผอ.โรงเรียนที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจริงจัง "คุณริน! ธันวา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... มีคนส่งพัสดุตีตราด่วนพิเศษมาหน้าห้องพักครู จ่าหน้าซองถึงคุณธันวาโดยเฉพาะ และข้างในนั้น... มีบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับสูตรลับทางฟิสิกส์ที่เรากำลังทำวิจัยร่วมกับกระทรวงอยู่!" รินหันขวับไปมองหน้าธันวาโดยอัตโนมัติ รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไปจากใบหน้าของชายหนุ่ม เหลือเพียงแววตาสงสัยที่ฉายประกายความจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสโมเมนตัมความฟินด้วยกันนะครับ