สูตรลับความปากร้าย

“คุณกำลังทำตัวเป็น ‘ขยะดิจิทัล’ ที่เข้ามารบกวนระบบร้านผมนะครับ คุณคินน์” รินวางมีดทำครัวลงบนเขียงเสียงดังปังจนคนรอบข้างสะดุ้ง เขากระชับผ้ากันเปื้อนสีเข้มพลางเดินตรงดิ่งเข้าไปหาชายหนุ่มที่ยืนพิงเคาน์เตอร์ครัวด้วยท่าทีสบายอารมณ์ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของอีกฝ่ายปะทะเข้ากับกลิ่นเครื่องเทศจางๆ ในอากาศ สร้างความรู้สึกขัดแย้งที่แสนจะอันตราย คินน์ไม่ได้สะทกสะท้าน ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองไปรอบครัวที่วุ่นวายด้วยความสนใจ ก่อนจะเลื่อนกลับมาหยุดที่ใบหน้าเรียบเฉยของเชฟหนุ่มที่กำลังจ้องเขาด้วยสายตาที่พร้อมจะเฉือดเชือน “คำนิยามน่าสนใจดีนี่ครับ” คินน์เหยียดยิ้มมุมปาก “แต่ในเมื่อผมเป็น ‘ขยะ’ ที่มีกำลังจ่าย ผมว่าเชฟก็น่าจะรู้วิธีจัดการกับขยะแบบผมไม่ให้เสียรสชาติอาหารนะครับ หรือว่า... เชฟกลัวว่าจะคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่เวลาต้องเสิร์ฟเมนูให้ผม?” รินแค่นหัวเราะในลำคอ “ความมั่นใจเกินร้อยของคุณน่ะเอาไปใช้กับสาวๆ ในแอปฯ ของคุณเถอะครับ ที่นี่คือพื้นที่ของผม และถ้าคุณกล้าแตะต้องระบบของผมอีกแม้แต่บรรทัดเดียว ผมรับรองว่ามื้อเย็นที่คุณจะได้กิน... จะไม่ใช่เมนูในเมนู แต่จะเป็นสิ่งที่ผมหยิบจับได้จากถังขยะสดหลังร้าน” บรรยากาศในครัวเงียบกริบลงทันตา พนักงานในร้านต่างก้มหน้าก้มตาทำงานราวกับต้องการล่องหน รินจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่ลดละ เขาเกลียดรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะอ่านเกมขาดของคินน์ มันทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นเหยื่อที่ถูกต้อนเข้ามุม ทั้งที่เขาเป็นเจ้าของร้าน คินน์ขยับตัวเข้าใกล้รินอีกนิดจนระยะห่างลดน้อยลงจนน่าใจหาย เขาก้มลงกระซิบที่ข้างหู กลิ่นซิก้าร์จางๆ ผสมกับความหอมสะอาดของสบู่ทำให้รินเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว “สูตรลับของคุณน่ะ ผมสนใจนะ... ทั้งเรื่องรสชาติอาหาร แล้วก็ ‘สูตรลับ’ ในการรับมือคนแบบผม” รินเบี่ยงตัวหลบด้วยความรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยตวัดมองอย่างเอาเรื่อง “อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลยครับ ความสนใจของคุณมันก็แค่เกมฆ่าเวลาสำหรับคนว่างงาน แต่สำหรับผม เวลาทุกวินาทีมีค่าเกินกว่าจะมาเสียให้กับคนปากดี” “ถ้าผมว่างขนาดนั้น ทำไมไม่ลองพิสูจน์ดูล่ะครับว่าผม ‘ว่าง’ จนมาสร้างปัญหาให้คุณ หรือว่าผม ‘จริงจัง’ จนคุณสลัดผมทิ้งไม่ได้” คินน์พูดจบก็ถือวิสาสะหยิบช้อนเงินบนเคาน์เตอร์ขึ้นมาตักน้ำสต๊อกในหม้อที่รินเพิ่งปรุงเสร็จไปชิมต่อหน้าต่อตาโดยไม่รออนุญาต รินอ้าปากค้างด้วยความโกรธที่พุ่งพล่าน แต่ก่อนที่เขาจะได้โพล่งอะไรออกไป คินน์ก็หลับตาลงช้าๆ เหมือนกำลังดื่มด่ำกับรสชาติ ก่อนจะลืมตาขึ้นแล้วสบตาเขานิ่ง “หวาน... แต่ติดความดุดันที่ปลายลิ้น เหมือนตัวตนของเชฟไม่มีผิด” คำวิจารณ์ที่แฝงนัยยะลึกซึ้งทำเอารินหน้าร้อนผ่าว เขาคว้าทัพพีในมือหวังจะไล่ตีอีกฝ่าย แต่คินน์กลับคว้าข้อมือเขาไว้ได้ทัน แรงบีบที่มั่นคงและหนักแน่นทำให้รินชะงัก สายตาของทั้งคู่ประสานกันราวกับมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่าน ความเงียบงันในครัวบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ “คุณเชฟครับ...” คินน์เอ่ยเสียงต่ำลง ทุ้มพร่าจนน่าขนลุก “ถ้ามือที่ใช้ถือมีดต้องมาเสียเวลาจัดการกับผมแบบนี้... ผมว่าอาหารจานนี้คงต้องเปลี่ยนชื่อเป็น ‘เมนูแห่งความแค้น’ แล้วล่ะมั้งครับ” “ปล่อยครับ” รินเค้นเสียงลอดไรฟัน “ก่อนที่ผมจะทำให้คุณไม่ได้เดินออกจากร้านนี้ด้วยสภาพปกติ” ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเข้าครัว พร้อมกับน้ำเสียงที่แฝงความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด “นี่มันเรื่องอะไรกัน? คินน์... นายมาทำอะไรในครัวส่วนตัวของเชฟรินแบบนี้!” เจย์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าบูดบึ้ง เขามองมือของคินน์ที่ยังคงกุมข้อมือของรินไว้ด้วยสายตาเกลียดชัง คินน์ค่อยๆ ปล่อยมือออกช้าๆ อย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปยิ้มให้คู่แข่งทางธุรกิจด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะเยาะเย้ยอยู่ในที “ก็แค่มาตรวจสอบ ‘คุณภาพ’ ของร้านที่คุณพยายามจะซื้อไงครับเจย์... แต่ดูเหมือนว่าที่นี่จะมีอะไรให้ผม ‘ลงทุน’ มากกว่าที่คิดเยอะเลยนะ” คินน์ขยิบตาให้รินหนึ่งที ก่อนจะเดินผ่านเจย์ออกไปทิ้งให้บรรยากาศในครัวที่เพิ่งผ่านพ้นพายุโหมกระหน่ำตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด รินยืนนิ่ง มือที่เพิ่งถูกกุมยังคงร้อนผ่าวราวกับมีไอความร้อนจากร่างกายของคินน์ตกค้างอยู่ เจย์เดินเข้ามาใกล้รินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “ริน... มันทำอะไรคุณหรือเปล่า?” รินถอนหายใจยาว ก่อนจะหันหลังกลับไปหยิบมีดคู่ใจขึ้นมาอีกครั้ง เขาไม่ตอบคำถามนั้น แต่สายตาของเขากลับเหลือบมองไปที่ประตูทางออกที่คินน์เพิ่งเดินพ้นไป ความสับสนวูบไหวในใจที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อนกำลังก่อตัวขึ้นช้าๆ คินน์ไม่ได้เป็นแค่ลูกค้าที่ไม่ได้รับเชิญ... แต่ดูเหมือนเขาจะเป็น ‘หายนะ’ ที่รินไม่อาจจัดการด้วยสูตรอาหารใดๆ ได้เลย หวังว่าตอนที่สองจะทำให้รี้ดเดอร์ใจเต้นแรงและติดตามความสัมพันธ์ของทั้งคู่ต่อไปนะคะ แบล็กเวลเวตขอบคุณทุกกำลังใจที่มีให้กันเสมอค่ะ