ลูกค้าที่ไม่ได้รับเชิญ

“ถ้ารสชาติอาหารของคุณมันห่วยแตกเท่ากับวิธีทำตัว ผมแนะนำให้คุณเอาเวลาไปเปิดร้านขายน้ำพริกปลาทูริมทาง แทนที่จะมานั่งเชิดหน้าอยู่ในร้านระดับมิชลินสตาร์แบบนี้ดีกว่าไหมคะ?” เสียงทุ้มต่ำทรงพลังที่แฝงไปด้วยความกวนประสาทดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบในห้องอาหารปิดตายของ ‘ริน’ กลิ่นหอมจางๆ ของเบอร์กามอตจากน้ำหอมราคาแพงลอยปะทะจมูกทันทีที่ร่างสูงโปร่งของ ‘คินน์’ ก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ไม้สัก รินไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากมีดเชฟในมือ เขายังคงบรรจงสไลด์เนื้อปลาฮามาจิให้บางเฉียบด้วยจังหวะที่นิ่งสนิทราวกับหุ่นยนต์ ก่อนจะวางมันลงบนจานกระเบื้องเคลือบสีดำสนิทด้วยความประณีต “คำวิจารณ์ที่คุณโพสต์ลงในแอปฯ ของผมเมื่อคืน... มันไม่ใช่การแนะนำเพื่อปรับปรุง แต่มันคือการประกาศสงคราม” คินน์โน้มตัวข้ามเคาน์เตอร์เข้ามาจนระยะห่างของใบหน้าเหลือเพียงคืบ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเรียบนิ่งของอีกฝ่าย “คุณต้องการอะไรกันแน่ เชฟ?” รินวางมีดลงอย่างแผ่วเบา เสียงเหล็กกระทบพื้นโต๊ะดัง ‘กริ๊ก’ ราวกับเสียงสัญญาณเตือนภัย เขาเงยหน้าขึ้น สบตาชายหนุ่มที่ถือครองตำแหน่งมหาเศรษฐีหนุ่มเจ้าของแอปฯ หาคู่ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศด้วยแววตาเย็นชาที่ไร้ความเกรงกลัว “ผมแค่รีวิวตามความจริง ในเมื่อระบบของ ‘LoveLink’ มันพังทลายตั้งแต่ระดับอัลกอริทึมจนถึงจริยธรรมของคนสร้าง ผมก็มีสิทธิ์ที่จะเตือนผู้บริโภคคนอื่น” รินย้อนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากทว่าคมกริบเหมือนปลายมีด “หรือว่าคุณรับไม่ได้ที่ความห่วยของตัวเองถูกเปิดโปงต่อสาธารณะ?” คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะสั่นสะเทือนไปถึงความรู้สึกของริน เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวรินในระยะที่ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ผิวแก้ม รินขยับถอยหลังเพียงเล็กน้อย แต่แผ่นหลังกลับปะทะเข้ากับชั้นวางขวดเครื่องเทศเสียก่อน “คนอย่างผมไม่เคยทำอะไรห่วยๆ ยกเว้นเรื่องเดียว...” คินน์เว้นจังหวะ สายตาโลมเลียไปตามลำคอระหงของเชฟหนุ่ม ก่อนจะกระซิบต่อด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “...คือการพยายามหาเหตุผลมาอธิบายว่าทำไมผมถึงยอมขับรถข้ามเมืองมาหาคุณทั้งที่ควรจะไปประชุมปิดดีลหมื่นล้าน” “ออกไปจากร้านของผม” รินเอ่ยเสียงเข้ม พยายามรักษามาดเชฟผู้สงบนิ่งไว้ให้มั่นคงที่สุด แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะเพราะความใกล้ชิดที่น่าอึดอัดนี้ “ที่นี่คือพื้นที่ส่วนตัว ไม่ใช่ห้องแชทหาคู่ที่คุณจะมาปัดขวาหาเหยื่อรายใหม่ได้” “พื้นที่ส่วนตัวเหรอ?” คินน์เลิกคิ้วกวนประสาท ก่อนจะหยิบจานปลาที่รินเพิ่งจัดวางเมื่อครู่ขึ้นมาถือไว้ในมือ “งั้นผมก็ขอจองพื้นที่นี้... ในฐานะลูกค้าวีไอพีที่อยากจะรู้ว่า ปากเก่งๆ ของเชฟรินเนี่ย รสชาติจะเป็นยังไงถ้าลองชิมดูจริงๆ” “คุณมันบ้า” “อาจจะใช่” คินน์ก้าวเข้ามาอีกก้าว จนหน้าอกกว้างแทบจะเบียดเข้ากับกายบาง “และผมก็เป็นบ้าพอที่จะไม่ปล่อยให้ใครมาทำลายชื่อเสียงแอปฯ ของผมด้วยการรีวิวขยะๆ แบบนั้นอีก” “มันไม่ใช่ขยะ ถ้าคุณไม่ได้เป็นพวกขี้แพ้ชวนตีจริงๆ คุณก็ควรจะเอาเวลาไปแก้ไขบั๊กในแอปฯ แทนที่จะมาหาเรื่องผมในร้าน” รินผลักอกคินน์ออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่ชายหนุ่มกลับนิ่งสนิทราวกับภูเขาหิน คินน์ใช้มือข้างที่ว่างคว้าข้อมือรินไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นจนรินไม่สามารถขยับหนีไปไหนได้ เคมีที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วห้องครัว ความตึงเครียดพุ่งทะยานจนแทบจะจุดไฟติด ขณะที่สงครามประสาทกำลังดำเนินไปถึงจุดเดือด เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคน “ริน... ผมนำเอกสารสัญญาซื้อขายร้านมาให้คุณพิจารณาอีกครั้งตามที่นัดไว้” เสียงของ ‘เจย์’ ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบที่กดดัน ทั้งคินน์และรินต่างชะงัก รินเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างสูงของเจย์เดินเข้ามาหยุดอยู่หน้าเคาน์เตอร์ด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร แต่ดวงตากลับจับจ้องมาที่มือของคินน์ที่ยังคงกุมข้อมือของเขาไว้ไม่ยอมปล่อย คินน์หันกลับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปในทันที มันไม่ใช่ความกวนประสาทอีกต่อไป แต่เป็นแววตาของนักล่าที่พร้อมจะขย้ำศัตรูให้จมเขี้ยว รินรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิที่ลดต่ำลงในห้องครัว ทั้งสามคนยืนประจันหน้ากันในระยะที่ชวนอึดอัดเกินบรรยาย คินน์ค่อยๆ ปล่อยมือจากข้อมือของรินอย่างช้าๆ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเจย์ด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความดุดัน “ดูเหมือนผมจะมาผิดเวลาสินะ...” คินน์เอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้หูของรินแล้วกระซิบให้ได้ยินกันเพียงสองคน “แต่บอกไว้เลยนะเชฟ... เกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้น และผมไม่มีทางยกให้ใครได้กิน ‘เมนูพิเศษ’ ของผมเด็ดขาด” ทันทีที่พูดจบ คินน์ก็หมุนตัวเดินตรงไปยังประตูทางออกโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ทิ้งให้รินยืนนิ่งค้างด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนจนไม่อาจนิยามได้ ทว่าก่อนที่คินน์จะก้าวพ้นประตูไป เขาก็หยุดชะงักแล้วหันกลับมาทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายด้วยสายตาท้าทายที่ทำให้รินแทบหยุดหายใจ “อ้อ... เกือบลืมไป ผมแฮกเข้าหลังบ้านระบบจองร้านคุณเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไป... ผมจะมาทานมื้อเย็นที่นี่ทุกวัน ในฐานะ ‘ลูกค้าที่ไม่ได้รับเชิญ’ ของคุณครับ” แบล็กเวลเวตหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกคนจะตื่นเต้นกับจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์สุดแซ่บครั้งนี้และมาร่วมลุ้นไปกับรินในตอนถัดไปนะคะ