แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

กลิ่นอายของแชมเปญราคาแพงเคล้าคลอไปกับเสียงเพลงแจ๊สคลาสสิกที่บรรเลงคลอเบาๆ ภายในห้องจัดเลี้ยงหรูหราของโรงแรมระดับห้าดาวใจกลางมหานคร ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับไม่ได้รื่นรมย์อย่างที่เสียงดนตรีพยายามหลอกลวง ปลายนิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือผ้าไหมสีดำสนิทกำลังหมุนแก้วคริสตัลในมือช้าๆ สายตาคมกริบกวาดมองความโอ่อ่าตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่ซ่อนไว้ภายใต้ความนิ่งสงบ นี่คือค่ำคืนแห่งชัยชนะ… คืนที่บริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ของธามินทร์กำลังจัดงานเฉลิมฉลองความสำเร็จครั้งใหญ่ แต่เขากลับไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่า ในเงาลึกของห้องโถงนี้ มี "เศษซาก" ที่เขาเคยเหยียบย่ำจนแหลกละเอียดกำลังก้าวเข้ามาทวงคืนทุกสิ่ง "คุณรินแน่ใจเหรอคะว่าจะเข้าไปตรงนั้น? สายตาของพวกนักข่าวเริ่มจับจ้องมาทางเราแล้วนะ" เสียงกระซิบแหบพร่าอย่างเป็นห่วงของคีย์ หุ้นส่วนหนุ่มรูปงามดังขึ้นข้างกาย พร้อมกับมืออุ่นที่แตะเบาๆ บนข้อศอกเปลือยเปล่าเพื่อส่งผ่านความมั่นคง รินรดาหันไปสบตาชายหนุ่มเพียงเสี้ยววินาที มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ทรงพลังยิ่งกว่าอาวุธใดๆ "ทำไมจะต้องกลัวล่ะคะคีย์ ในเมื่อคนที่ควรจะหวาดกลัว... ไม่ใช่ฉัน" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังจนคนฟังต้องลอบกลืนน้ำลาย เธอก้าวเท้าออกเดิน ชายกระโปรงยาวผ่าข้างสีแดงเพลิงเคลื่อนไหวราวกับเปลวเพลิงที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งที่ขวางหน้า ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ท่วงท่าสง่างามสะกดทุกสายตาในห้องโถงให้หันมามองเป็นตาเดียว หญิงสาวในวันนี้ไม่ใช่ "รินรดา" ภรรยาเก็บผู้ไร้เสียงเรียกร้องคนเดิมอีกต่อไปแล้ว แต่เธอคือผู้บริหารสาวมือฉกาจแห่งบริษัทลงทุนระดับโลก ผู้ถือครองอำนาจที่จะพลิกกระดานธุรกิจของธามินทร์ให้ล่มสลายได้ในพริบตา กลางห้องโถงใหญ่ ธามินทร์ในชุดสูทสากลตัดเย็บอย่างประณีตกำลังยืนรับคำยินดีจากบรรดาแขกเหรื่อด้วยใบหน้าเรียบเฉย แววตาคมปลาบเต็มไปด้วยความทะนงตัวและความเย่อหยิ่งตามแบบฉบับของนักล่าผู้ไม่เคยรู้จักคำว่าพ่ายแพ้ จนกระทั่ง... ลมหายใจของเขาพลནสะดุดกะทันหัน เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นร่างระหงที่คุ้นเคย แม้จะผ่านไปหลายปี แม้ภาพลักษณ์จะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ แต่กลิ่นกายหอมละมุนและเงาสะท้อนความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกในดวงตานั้น... ไม่มีวันลบเลือนไปจากความทรงจำ แก้วคริสตัลในมือของธามินทร์แทบจะหลุดร่วงลงพื้น ชายหนุ่มแข็งค้าง ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยมนต์สะกด หัวใจที่เคยด้านชากลับกระชากวูบอย่างรุนแรงเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความเยียบเย็นและเหินห่าง รินรดากำลังเดินตรงมาทางเขา พร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่ได้แตะต้องถึงดวงตาเลยสักนิด "ยินดีด้วยนะคะคุณธามินทร์... สำหรับความสำเร็จในค่ำคืนนี้ หวังว่ามันจะคุ้มค่าพอกับสิ่งที่คุณเคยสูญเสียไป" น้ำเสียงหวานใสทว่าบาดลึกราวน้ำแข็งกรีดลงกลางใจของชายหนุ่ม ธามินทร์หน้าซีดเผือด ริมฝีปากหนาสั่นเทาเล็กน้อยยามเอื้อMนเอ่ยชื่อเธอออกมาด้วยความยากลำบาก "ริน..." "ขอโทษด้วยนะคะที่ต้องมารบกวนงานเลี้ยงอันทรงเกียรติของคุณ แต่พอดีฉันมีเรื่อง 'ธุรกิจ' สำคัญ... ที่อยากจะตกลงกับคุณเป็นการส่วนตัวเสียหน่อยค่ะ" รินรดายกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า ปล่อยให้ความเงียบงันและระอุแห่งความตึงเครียดแผ่ซ่านระหว่างคนทั้งสอง โดยที่ธามินทร์ไม่รู้เลยว่า เกมแก้แค้นที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และเขากำลังจะต้องชดใช้ด้วยลมหายใจทุกหยาดหยด ทว่า ในจังหวะที่ธามินทร์กำลังจะเอื้อมมือคว้าข้อแขนของเธอเพื่อดึงตัวมาพูดคุย สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นเด็กชายตัวน้อยวัยราวๆ สี่ขวบ ที่กำลังเดินจูงมืออยู่กับพี่เลี้ยงอีกมุมหนึ่งของห้อง เด็กน้อยคนนั้น... มีดวงตาคมกริบและโครงหน้าถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับพิมพ์เดียวกัน... และนั่นคือภาพที่ทำให้โลกทั้งใบของธามินทร์พังทลายลงในเสี้ยววินาที ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเส้นทางแห่งความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ