ล็อกอินเข้าสู่ฝันร้ายสีเทา

“เอาจริงดิ? นายจะเลือกอาชีพขยะนั่นจริงๆ เหรอเรย์? นายอ่านรีวิวในฟอรัมไม่ออกหรือไงว่าเนโครแมนเซอร์คือคลาสที่ตายไวที่สุดในประวัติศาสตร์เกมนี้!” เสียงของลูน่าดังแว่วผ่านเฮดเซตราคาแพง น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อขณะที่ปลายนิ้วของผมกำลังจะจดจ่ออยู่กับแท่นหินจำลองหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า ผมไม่ได้หันไปมองเธอ แต่ภาพสะท้อนในจอแสดงให้เห็นว่าอดีตโปรเพลเยอร์สาวกำลังยืนกอดอกพิงผนังห้องด้วยท่าทางหัวเสีย ทรงผมสีเงินตัดสั้นของเธอสะบัดเล็กน้อยตามแรงอารมณ์ เธอไม่ได้แค่ห่วงผมหรอกครับ เธอห่วงค่าเฉลี่ยของปาร์ตี้ที่จะต้องแบกรับไอ้ตัวถ่วงอย่างเนโครแมนเซอร์สายซัมมอนที่ทำอะไรไม่ได้นอกจาก ‘เรียกศพ’ มาเป็นโล่เนื้อให้ศัตรูซ้อมเล่น “ขยะของคนอื่น อาจจะเป็นสมบัติของคนโง่ที่ชื่อเรย์ก็ได้นะลูน่า” ผมตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ พลางใช้นิ้วเลื่อนแถบเมนูคลาสอาชีพที่เรืองแสงสีม่วงหม่น “อีกอย่าง... เกมนี้มันเพิ่งเปิดเซิร์ฟเวอร์มาได้ห้านาที ทุกคนต่างมุ่งไปที่นักดาบเวทมนตร์หรือจอมเวทธาตุไฟกันหมด ถ้ามีใครสักคนโง่พอที่จะเลือกเส้นทางที่คนอื่นมองข้าม บางทีรางวัลที่ปลายทางอาจจะคุ้มค่ากว่าก็ได้” “รางวัลน่ะไม่มีหรอก มีแต่ยอดค่าซ่อมไอเทมที่รอให้นายจ่ายจนหมดตัวนั่นแหละ!” ลูน่าพ่นลมหายใจอย่างขัดใจ “ถ้านายเลือกคลาสนั้น ฉันไม่ตามไปช่วยเก็บเลเวลในสุสานผีดิบคนเดียวนะบอกไว้ก่อน” “ไม่ต้องห่วงครับ ผมมีวิธีของผม” ผมกดเลือกอาชีพ ‘เนโครแมนเซอร์’ อย่างเด็ดขาด ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมที่เคยเป็นสีฟ้าใสก็เปลี่ยนเป็นสีเทาขุ่นมัวราวกับถูกหมึกดำสาดใส่ เสียงระบบประกาศดังก้องในโสตประสาท เสียงนั้นไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนเกม แต่กลับมีความกดดันคล้ายกับเสียงกระซิบจากหลุมศพที่เย็นเยือก [ระบบ: ยืนยันการเลือกคลาส 'เนโครแมนเซอร์' (คลาสลับที่ถูกลบออกจากสารบบ)] [ระบบ: คำเตือน! ผู้เล่นกำลังก้าวเข้าสู่เส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับ ท่านพร้อมจะเผชิญหน้ากับความตายในฐานะผู้ควบคุมมันแล้วหรือไม่?] บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป แรงกดดันอากาศในห้องแคบๆ ของผมลดต่ำลงจนหูอื้อ ลูน่าที่ยืนบ่นอยู่เมื่อครู่ถึงกับชะงัก เธอขมวดคิ้วแน่นและขยับตัวเข้ามาใกล้หน้าจอ “เฮ้... เรย์ นั่นอะไรน่ะ? ทำไมเอฟเฟกต์อาชีพของนายมันถึงดู... แปลกๆ?” ผมไม่ได้ตอบ เธอคงเห็นสิ่งที่ผมเห็นผ่านมอนิเตอร์ของเธอ ระบบไม่ได้ถามถึงความพร้อม แต่มันกำลังอ่านค่า ‘สภาวะจิตใจ’ ของผู้เล่นเพื่อปลดล็อกสกิลติดตัวที่ไม่ปรากฏในคู่มือใดๆ [ระบบ: วิเคราะห์ค่าความมืดมิดในตัวผู้เล่น... 89%...] [ระบบ: ยืนยัน... พบคุณสมบัติผู้สืบทอดแห่งอาณาจักรสีเทา] [ระบบ: มอบหมายสกิลติดตัวระดับพิเศษ: 'เสียงกระซิบจากความตาย (Passive)'] ทันใดนั้น หน้าต่างสถานะของผมก็กระตุกรัว ราวกับมีมัลแวร์ตัวร้ายกำลังกัดกินระบบพื้นฐานของเกม ข้อมูลตัวเลขค่าพลังพื้นฐานสลับไปมาอย่างบ้าคลั่ง ลูน่าเบิกตากว้างจนแทบถลน เธอขยับเข้ามาใกล้จนไหล่ของเราชนกัน “เรย์... นี่มันไม่ปกติแล้วนะ! รีบกดยกเลิกสิ! ระบบมันบั๊กหรือเปล่า? ทำไมค่าสเตตัสพื้นฐานนายถึงพุ่งไปแตะเพดานแบบนั้น!” ผมไม่รีรอที่จะกด ‘ยืนยัน’ ทุกอย่าง [ระบบ: ยินดีต้อนรับสู่ 'ฝันร้ายสีเทา' ผู้เล่น 'เรย์' เข้าสู่เขตพื้นที่ไร้ชื่อ ณ ใจกลางสุสานบรรพกาล] ภาพรอบตัวผมหมุนคว้าง พื้นที่ห้องนั่งเล่นของผมเลือนหายไป กลายเป็นความมืดมิดที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของดินชื้นและเศษกระดูกเก่าแก่ ผมไม่ได้ถูกส่งไปยังพื้นที่เริ่มต้นสำหรับผู้เล่นใหม่ (Novice Field) แต่ระบบกำลังบังคับให้ผมทำเควสต์ ‘ตื่นนอน’ ในดินแดนที่ไม่มีใครเคยค้นพบ ลูน่ายังคงติดอยู่ในสัญญาณสื่อสาร เธอตะโกนเรียกชื่อผมซ้ำๆ ด้วยความตระหนก “เรย์! เรย์! นายไปอยู่ไหน! หน้าจอของนายขึ้นสถานะ Offline แต่เครื่องยังทำงานอยู่ นายเข้าไปในโซนต้องห้ามได้ยังไง!” ผมก้มมองฝ่ามือตัวเอง ในมือตอนนี้ไม่ได้ถือไม้เท้าเริ่มต้น แต่กลับเป็นกริชที่ทำจากกระดูกนิ้วก้อยที่ยังคงมีไอเย็นพุ่งพล่าน ผมเงยหน้าขึ้นมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า... ไม่ใช่หมาป่าเลเวล 1 หรือมอนสเตอร์กระจอกๆ ที่ผู้เล่นใหม่ต้องเจอ แต่มันคือโครงกระดูกอัศวินที่มีเปลวไฟสีน้ำเงินลุกโชนอยู่ในเบ้าตา มันสูงกว่าผมถึงสองเท่าและกำลังจ้องมองมาที่ผมด้วยความหิวกระหาย นี่คือจุดเริ่มต้นที่ไม่มีใครคาดคิด และความตื่นเต้นที่ผมเฝ้ารอก็กำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีต่อจากนี้ ขณะที่ผมกำลังจะตั้งท่าสู้ เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นซ้ำๆ เหมือนกับว่ามันกำลังพยายามจะทำลายสติสัมปชัญญะของผมให้แตกสลายเสียให้ได้ [ภารกิจหลัก (ระดับ SSS): จงพิสูจน์ค่าแห่งความตายให้เหล่านักล่าต้องหวาดเกรง] [เงื่อนไข: สังหาร 'ขุนพลแห่งสุสาน' ภายใน 60 วินาที ด้วยพลังเนโครแมนเซอร์ที่ยังไม่ตื่นเต็มที่] [คำเตือน: หากล้มเหลว บัญชีผู้เล่นของท่านจะถูกลบถาวรจากเซิร์ฟเวอร์...] ผมแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ขณะที่ปลายกริชในมือสั่นไหวเล็กน้อยจากการเผชิญหน้ากับความตายครั้งแรกในโลกเสมือน ลูน่าที่เงียบไปกลับส่งเสียงกระซิบผ่านระบบแชทที่ผมยังคงรับสัญญาณได้เพียงเบาบาง “เรย์... ฟังนะ ถ้ายังไม่ตาย... อย่าเพิ่งตายจริงๆ ล่ะ” ทว่าก่อนที่ผมจะได้ตอบกลับ แสงสีม่วงจากเบ้าตาของอัศวินโครงกระดูกก็ดับวูบลง และความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวก็เข้าปกคลุมทั่วทั้งสุสาน เมื่อสิ่งที่อยู่เบื้องหลังอัศวินตัวนั้นค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากเงามืด... สิ่งที่ทำให้แม้แต่ระบบยังต้องขึ้นข้อความเตือนภัยสีแดงฉาน 'บอสลับระดับตำนานที่ถูกผนึกไว้ตั้งแต่เปิดเซิร์ฟเวอร์... ตื่นขึ้นแล้ว' --- ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกของเรื่องราวนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด