ศพที่ไม่มีชื่อในห้องใต้ดิน

กลิ่นของน้ำยาฟอร์มาลีนที่อบอวลอยู่ในอากาศเย็นเยียบของห้องดับจิตชั้นใต้ดินไม่ได้ทำให้ ‘รินรดา’ รู้สึกสะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย มือเรียวบางภายใต้ถุงมือยางสีฟ้าซีดของเธอขยับมีดผ่าตัดอย่างเชี่ยวชาญ คมมีดกรีดผ่านเนื้อเยื่อที่แห้งกรังของศพนิรนามรายล่าสุดที่เพิ่งถูกขุดขึ้นมาจากหลุมฝังกลบชั่วคราวหลังไซต์ก่อสร้างร้างใจกลางกรุง “สิบห้าปี… สภาพกระดูกบอกเราว่าเขาตายมานานกว่าสิบห้าปี แต่บันทึกการแพทย์ที่ส่งมาบอกว่า ‘ไม่มีร่องรอยการต่อสู้’ งั้นหรือคะ?” น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ หากแต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน เธอไม่ได้พูดกับใครเป็นพิเศษ หากแต่จงใจให้คำพูดนั้นลอยเข้าหูผู้ชายร่างสูงที่ยืนพิงผนังห้องอยู่ตรงมุมมืดของห้อง ศิลา ขยับตัวออกจากเงามืด แสงไฟนีออนสลัวเหนือหัวสะท้อนให้เห็นแววตาสีเทาเข้มที่อ่านยากของเขา เขาสวมชุดโค้ทสีดำสนิทราวกับจงใจจะกลืนกินไปกับบรรยากาศของสถานที่แห่งนี้ กลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาปะทะกับกลิ่นสารเคมีอย่างรุนแรงจนรินรดาต้องขมวดคิ้ว “บันทึกพวกนั้นเขียนโดยคนที่ไม่ได้ต้องการให้ความจริงถูกเปิดเผย คุณก็รู้อยู่แก่ใจนะ รินรดา” ศิลาตอบกลับ เสียงของเขาแหบพร่าและหนักแน่น “ศพไร้ชื่อพวกนี้คือเศษซากของเกมอำนาจ ถ้าคุณยังจดจ่ออยู่กับการตามหาความยุติธรรมในที่ที่มันไม่มีอยู่จริง คุณจะกลายเป็นศพรายถัดไปเสียเอง” รินรดาไม่ตอบ เธอวางมีดผ่าตัดลงบนถาดสแตนเลส ก่อนจะหยิบแว่นขยายขึ้นส่องสำรวจกระดูกต้นคอของร่างตรงหน้า ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงติ๊กของเครื่องปรับอากาศที่ทำงานหนักเกินกำลัง จังหวะที่นิ้วเรียวไล้ไปตามรอยแตกของกระดูกสันหลังชิ้นที่สาม เธอก็ชะงัก สายตาที่เฉียบคมจับจ้องไปที่ร่องรอยสีดำสนิทที่ฝังลึกอยู่ในเนื้อกระดูก มันไม่ใช่รอยร้าวจากการกดทับ แต่มันเป็นรูปทรงเรขาคณิตที่บิดเบี้ยว… ลวดลายที่ดูเหมือนรอยสักโบราณที่ถูกสลักลงไปบนกระดูกโดยตรง “นี่ไม่ใช่การฆาตกรรมธรรมดา” เธอพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย “เขาถูกทำเครื่องหมายไว้ ศิลา… ดูนี่สิ” ศิลาก้าวเข้ามาใกล้จนรินรดารู้สึกได้ถึงไอความร้อนจากตัวเขา เขาก้มลงมองกระดูกชิ้นนั้นผ่านแว่นขยายของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะกับลำคอระหงของเธอชั่วครู่ รินรดารู้สึกถึงความสั่นไหวบางอย่างในใจ แต่เธอข่มมันไว้ด้วยความเย็นชาของนักวิชาการ “รอยสักบนกระดูก?” ศิลาเลิกคิ้วขึ้น สันกรามของเขาขยับเล็กน้อยขณะขบกราม “ในบันทึกนิติเวชฉบับทางการ... ร่างนี้ถูกระบุว่าเป็นเพียง ‘ศพโครงกระดูกนิรนาม’ ไม่มีรายงานการบันทึกเครื่องหมายพิเศษใดๆ ทั้งสิ้น” “เพราะคนทำไม่ต้องการให้ใครเห็น” รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นที่ปนเปกับความหวาดหวั่น “ศิลา... ฉันจำรอยนี้ได้ มันปรากฏอยู่ในสมุดบันทึกที่พี่ชายฉันทิ้งไว้ก่อนจะหายตัวไป” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที ความกดดันพุ่งสูงขึ้นราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมด ศิลาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น แต่ไม่ได้มีเจตนาคุกคาม เพียงแต่สายตาของเขาในตอนนี้มันเต็มไปด้วยความกระหายในคำตอบที่เขาก็ตามหามาตลอดชีวิต “คุณกำลังจะบอกว่า... ผู้ชายคนนี้มีความเกี่ยวข้องกับพวก ‘เงาสีเทา’ ที่ลากพี่ชายคุณไปงั้นหรือ?” “อาจจะมากกว่านั้น” รินรดาเค้นเสียงตอบ มืออีกข้างหยิบไม้ปลายแหลมขึ้นมาเขี่ยเศษดินที่ติดอยู่ตรงช่องว่างของกระดูกคอชิ้นนั้นออก ทันใดนั้น เศษโลหะเล็กๆ ชิ้นหนึ่งก็ร่วงหลุดออกมาจากโพรงกระดูก มันเป็นเหรียญตราที่มีสัญลักษณ์รูปดวงจันทร์หักครึ่ง ลวดลายที่ถูกสลักนั้นดูคล้ายกับตัวอักษรปริศนาที่กำลังดิ้นรนอยู่ในความมืด ทันทีที่เหรียญนั้นกระทบกับถาดสแตนเลส เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องดับจิต เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นปูนสม่ำเสมอ... หนึ่ง, สอง, สาม... ฝีเท้านั้นหยุดลงที่หน้าประตูห้อง ไฟในห้องดับจิตกระพริบถี่ๆ ก่อนจะดับมืดลงเหลือเพียงความมืดมิดสนิท ศิลาชักปืนออกมาจากใต้เสื้อโค้ทในพริบตา รินรดาทำได้เพียงกอดร่างตัวเองไว้ในความมืด ขณะที่กลิ่นดินชื้นๆ ลอยฟุ้งเข้ามาแทนที่กลิ่นฟอร์มาลีน เสียงเคาะประตูสามครั้งดังขึ้นอย่างเชื่องช้า... ไม่ใช่เสียงเคาะจากมนุษย์ แต่มันเหมือนเสียงกระดูกกระทบกับไม้หนักๆ “ดูเหมือนว่าศพที่ไม่มีชื่อรายนี้... จะยังไม่อยากให้เราจากไปง่ายๆ นะคะ” รินรดากระซิบด้วยเสียงที่สั่นพร่าท่ามกลางความมืดมิดที่กำลังกลืนกินพวกเขา ประตูห้องถูกผลักออกช้าๆ พร้อมกับร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามา ทิ้งรอยเท้าที่เปื้อนคราบเลือดสดๆ ไว้บนพื้นห้องดับจิต... ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ความมืดมิดไปกับ ‘เงาจันทราลี้ลับ’ ในตอนแรกนี้ด้วยกันนะคะ