การปะทะของสองขั้ว

"คุณกำลังทำลายหลักฐานสำคัญในคดีอาชญากรรมนะคะ คุณศิลา" เสียงของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องดับจิตที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฟอร์มาลีนเข้มข้น เธอขยับถุงมือยางจนเกิดเสียงเสียดสีเบาๆ สายตาคมกริบดุจมีดผ่าตัดจ้องมองชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังใช้ถุงมือผ้าสีดำลูบไล้ไปตามรอยสักสีหมึกจางๆ บนแผ่นหลังของศพนิรนามอย่างถือวิสาสะ ศิลาไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เขาเพียงแค่ยืดตัวตรงช้าๆ ความสูงของเขาทำให้อากาศรอบตัวดูเบาบางลงอย่างน่าประหลาด "หลักฐาน? หรือว่าสิ่งที่พวกคุณมองข้ามไปเพราะมัวแต่ยึดติดกับพิธีการผ่าศพตามตำรากันแน่ครับ... อ้อ ขอโทษที ผมลืมไปว่าคุณรินรดาชอบความเนี้ยบมากกว่าความจริง" เขาหันกลับมา แววตาสีเทาเข้มของเขาสะท้อนแสงไฟนีออนที่กะพริบถี่ มันไม่ใช่สายตาของคนที่เพิ่งบุกรุก แต่เป็นสายตาของนักล่าที่พบเหยื่ออันโอชะเข้าให้แล้ว "นี่คือพื้นที่ควบคุมของนิติเวช ถ้าฉันไม่เรียกตำรวจมาลากคุณออกไปตอนนี้ ก็ถือว่าฉันใจดีกับคนนอกกฎหมายมากเกินไปแล้ว" รินรดาก้าวเข้ามาประชิด เธอไม่ได้ถอยหนีแม้สัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่ม ศิลาหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน "ถ้าคุณแจ้งตำรวจ คุณจะไม่มีวันรู้ว่ารอยสักบนร่างนี้ไม่ได้ถูกเขียนขึ้นด้วยหมึกธรรมดา แต่มันคือส่วนผสมของเลือดและน้ำมันจากต้นไม้ที่สูญพันธุ์ไปนานแล้ว... การตายของศพคนนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และมันก็ไม่ใช่คดีฆาตกรรมธรรมดาเหมือนที่พี่ชายคุณเคยทำพลาดไว้" ประโยคนั้นทำให้ลมหายใจของรินรดาติดขัด เธอชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะโต้ตอบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "อย่าเอาเรื่องที่ไม่มีมูลมาข่มขู่ฉัน พี่ชายฉันไม่เกี่ยวอะไรกับคดีที่คุณกำลังยุ่งด้วย" "งั้นเหรอคะ?" ศิลาเยื้องย่างเข้ามาใกล้จนรินรดารู้สึกถึงความร้อนจากร่างของเขา "งั้นทำไมคุณถึงเก็บจี้ห้อยคอรูปพระจันทร์เสี้ยวที่พบในที่เกิดเหตุไว้กับตัว แทนที่จะส่งเข้าห้องเก็บหลักฐานล่ะ?" รินรดารู้สึกเหมือนถูกกระชากหน้ากาก เธอเผลอกำมือแน่นใต้เสื้อกาวน์ จี้ชิ้นนั้น... มันคือเบาะแสเดียวที่เชื่อมโยงถึงพี่ชายเธอจริงๆ และเธอก็ไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะสังเกตเห็นมันได้ตั้งแต่วินาทีแรกที่เจอกัน "ความรอบคอบของคุณน่าทึ่ง แต่มันทำให้คุณตกอยู่ในอันตราย" ศิลาเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นจริงจังขึ้น ดวงตาสีเทาหม่นนั้นฉายแวววูบไหว "เราสองคนมีเป้าหมายเดียวกัน รินรดา ผมต้องการคนอ่านร่องรอยบนกระดูก และคุณต้องการคำตอบว่าทำไมพี่ชายคุณถึงหายไปในรอยแยกของเงาพวกนี้ เราต้องร่วมมือกัน... ไม่ใช่ในฐานะตำรวจหรือนักสืบ แต่ในฐานะคนสองคนที่มองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น" รินรดาเงียบไปครู่หนึ่ง หัวใจในอกเต้นเร่าด้วยความสับสนระหว่างจรรยาบรรณวิชาชีพกับสัญชาตญาณดิบที่โหยหาความจริง ความเงียบในห้องนี้ดูเหมือนจะกลายเป็นตัวละครที่สามที่กดดันให้เธอต้องตัดสินใจ "ถ้าฉันตกลง..." รินรดาเอ่ยขึ้นช้าๆ "นั่นหมายความว่าคุณต้องเลิกทำตัวเป็นศาลเตี้ยและเปิดเผยข้อมูลทั้งหมดที่คุณมีให้ฉันทราบโดยไม่มีข้อแม้ เราจะทำงานตามกติกาของฉัน เท่านั้น" ศิลาคลี่ยิ้มจางๆ เป็นยิ้มที่ดูอันตรายและนุ่มนวลในคราเดียวกัน เขาขยับมือไปหยิบแผ่นฟิล์มเอกซเรย์ศพขึ้นมาส่องกับไฟ "กติกาของคุณน่ะหรือ? น่าสนใจ... แต่น่าเสียดายที่โลกนี้ไม่มีที่ว่างให้สำหรับความขาวสะอาดนักหรอกครับ" เขาสอดแผ่นฟิล์มนั้นเข้ากับเครื่องฉายแสงที่ยังไม่ได้เปิด รอยสักบนแผ่นหลังของศพที่ดูเหมือนรอยสักทั่วไปเมื่อถูกส่องด้วยแสงพิเศษกลับปรากฏเป็นโครงสร้างแผนที่ซับซ้อนที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นผิวหนัง—ไม่ใช่หมึก แต่มันคือรอยแผลเป็นที่ถูกกรีดด้วยความประณีตบรรจงเพื่อสร้างเป็นรหัสลับ "มองดูสิ" ศิลาชี้ให้เห็นรายละเอียดจุดหนึ่งบนแผนที่รอยแผล "รอยจุดตรงนี้... มันไม่ได้บอกว่าศพตายที่ไหน แต่มันกำลังบอกว่าเหยื่อรายต่อไปคือใคร และตอนนี้... มันกำลังนับถอยหลัง" วินาทีนั้นเอง แสงไฟในห้องดับจิตก็ดับพรึ่บลงเหลือเพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุม ทุกอย่างเงียบกริบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคน แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาตัวแข็งทื่อไม่ใช่ความมืด แต่มันคือเสียงลากฝีเท้าที่ดังมาจากช่องเก็บศพหมายเลข 4—ช่องที่ควรจะว่างเปล่ามานานนับปี รินรดาหยิบไฟฉายปากกาขึ้นมาส่องไปทางต้นเสียง แสงไฟวับแวมเผยให้เห็นประตูเหล็กของช่องเก็บศพที่ค่อยๆ แง้มออกเองช้าๆ พร้อมกับกระดาษชิ้นหนึ่งที่ถูกปาออกมาตกแทบเท้าเธอ ในกระดาษใบนั้นมีข้อความที่เขียนด้วยหมึกสีเลือดสดที่ยังไม่แห้งสนิทว่า... *'ยินดีด้วยที่ได้พบกันเสียที... ทั้งคุณและน้องสาวของผู้ทรยศ'* ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดไปพร้อมกับ ‘เงาจันทราลี้ลับ’ ในตอนที่สองนี้นะคะ