จุดจบของฮันเตอร์ไร้ค่า

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของฝูงชนภายในโถงประเมินแรงก์ฮันเตอร์ส่วนกลางดังระงมเสียดแท้วี่แววประสาทสัมผัส จนแทบจะกลบเสียงประกาศผลหน้าจอผลึกเวทมนตร์สีแดงฉานที่ขึ้นตัวอักษร "แรงก์ F (ไร้ค่า)" ตัวโตเด่นหร่า "ฮ่าๆๆ! ดูสภาพมันสิครับท่านแบรดลีย์ ไอ้สวะนี่คิดฝันลมๆ แล้งๆ ว่าตื่นขึ้นมาแล้วจะได้เป็นฮันเตอร์ระดับสูงเพื่อเกาะคุณรินกินหรือไงกัน หน้าตาก็ดีแต่กระดูกและพลังวิญญาณว่างเปล่าเสียเปล่า" เสียงของฮันเตอร์ฝึกหัดคนหนึ่งตะโกนเย้ยหยันขึ้นท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมายังบุรุษหนุ่มร่างโปร่งในชุดเสื้อผ้าเก่าๆ ขาดรุ่งริ่ง ลีโอยืนนิ่งสงบ ทว่าแววตาคมกริบกลับสะท้อนประกายความเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก เขามองดูรอยยิ้มเหยียดหยามบนใบหน้าของแบรดลีย์ ทายาทตระกูลขุนนางฮันเตอร์ผู้มั่งคั่งและทรงอิทธิพลที่สุดในเขตมหานครแห่งนี้ แบรดลีย์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีองอาจเย่อหยิ่ง สองมือสอดกระเป๋าเสื้อสูทตัดเย็บราคาแพง เขาก้มมองลีโอราวกับกำลังมองแมวข้างถนนที่เปื้อนโคลน ก่อนจะหันไปโอบไหล่หญิงสาวร่างบางสะพายกระเป๋าแบรนด์เนมราคาแพงที่ยืนอยู่เคียงข้าง—ริน อดีตคนรักที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับลีโอมาตลอดสามปีเต็มในสลัมชั้นต่ำ "ได้ยินแล้วใช่ไหมลีโอ" แบรดลีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน นัยน์ตาคมกริบฉายแววดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง "โลกของฮันเตอร์มันขับเคลื่อนด้วยพลังและเงินตรา ไม่ใช่ความรักงี่เง่าในนิยายน้ำเน่า รินเขามีอนาคตที่ต้องไปต่อ เธอคู่ควรกับบัลลังก์และคฤหาสน์หรู ไม่ใช่ห้องเช่ารูหนูที่พวกแกสองคนเคยนอนซมไข้ด้วยกันหรอกนะ" บรรยากาศภายในโถงประเมินเงียบลงชั่วขณะ ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่รินเพื่อรอดูท่าทีของหญิงสาว บ้างก็คาดหวังให้นางร่ำไห้สำนึกผิด บ้างก็รอสมน้ำหน้าความยากจนของลีโอ รินเม้มริมฝีปากแน่น เปลือกตาสั่นระริกเล็กน้อยยามหลบสายตาคมปลาบที่มองตรงมายังนาง ลีโอยังคงยืนนิ่ง ไม่เอ่ยคำตัดพ้อใดๆ ออกมาสักแอะ ความเงียบงันของเขายิ่งทำให้แบรดลีย์รู้สึกหงุดหงิดใจราวกับชกใส่ปุยฝ้าย "ริน... บอกมันไปสิครับว่าเธอตัดสินใจถูกแล้วที่เลือกผม" แบรดลีย์เร่งเร้า รินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกบางอย่างในอก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับลีโอเป็นครั้งสุดท้าย น้ำตาเอ่อคลอเบ้าแต่ไม่มีเสียงสะอื้นเล็ดลอด "ลีโอ..." เสียงของนางสั่นพร่าเบาหวิว "เรา... เลิกกันเถอะค่ะ... เอ๊ย... เลิกกันเถอะนะ คุณให้สิ่งที่ฉันต้องการไม่ได้ ชีวิตในสลัมนั้น... ฉันไม่อยากกลับไปทนลำบากอีกแล้ว ขอบคุณสำหรับสามปีที่ผ่านมา... แต่เราอยู่กันคนละโลกแล้วจริงๆ" สิ้นคำพูดนั้น เสียงซุบซิบนินทาก็ดังเซ็งแซ่ขึ้นอีกระลอก รอยยิ้มสมเพชเวทนากระจายไปทั่วใบหน้าของทุกคนในงาน แบรดลีย์หัวเราะร่าด้วยความสะใจอย่างถึงที่สุด เขายื่นเอกสารใบหย่าและเช็คเงินสดจำนวนหนึ่งฟาดลงบนอกของลีโอเบาๆ "เอาเงินนี่ไปตั้งตัวซะนะไอ้หนู ถือว่าเป็นทานจากผมก็แล้วกัน" แบรดลีย์เหยียดยิ้มเยาะ "อ้อ แล้วก็... อย่าลืมเก็บข้าวของออกจากห้องเช่าก่อนค่ำล่ะ เพราะผมซื้อตึกนั้นไว้หมดแล้ว และพรุ่งนี้จะทุบมันทิ้งเพื่อสร้างลานจอดรถส่วนตัว" ลีโอค่อยๆ ก้มลงมองเช็คเงินสดใบนั้น มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ไม่มีใครทันสังเกตเห็น ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความเจ็บปวดร้าวรานอย่างที่พวกมันคาดหวังแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันคือแววตาของนักล่าที่กำลังจดจ้องเหยื่อในกำมือ [ติ๊ง! ตรวจพบความกดดันทางจิตใจถึงขีดจำกัด...] [เงื่อนไขการปลุกพลังลับ ‘ระบบผู้กล้า’ สำเร็จ 100%] [ยินดีด้วยครับโฮสต์ คุณได้รับสิทธิ์ครอบครอง "บัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด" และสิทธิ์การเข้าถึงทรัพย์สินทั่วโลกของตระกูลแบรดลีย์ในทันที] เสียงจักรกลสังเคราะห์อันทรงพลังดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาทของลีโอ พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตาของเขาเพียงผู้เดียว ลีโอปัดเช็คเงินสดบนอกทิ้งลงพื้นอย่างไร้ค่า รองเท้าผ้าใบเก่าๆ เหยียบย่ำลงบนกระดาษราคาถูกนั้นอย่างไร้ความใยดี เขาก้าวเท้าเดินผ่านแบรดลีย์และรินไปอย่างช้าๆ ทว่าสง่างามจนน่าประหลาด ก่อนจะหยุดยืนอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ประเมินกลางโถง รินใจกระตุกวาบยามที่สังเกตเห็นประกายแสงบางอย่างในแววตาของชายหนุ่ม—ประกายแสงที่นางไม่เคยเห็นตลอดสามปีที่ผ่านมา ประกายแสงของผู้กุมอำนาจสูงสุดในกำมือ "คุณ... คุณจะทำอะไรลีโอ?" รินเอ่ยถามด้วยความรู้สึกวูบโหวงในช่องท้องอย่างประหลาด ลีโอไม่ได้หันกลับมามอง นางหรือใครทั้งสิ้น นิ้วเรียวยาวหยิบการ์ดสีดำสนิททำจากโลหะผสมไทเทเนียมสลักลวดลายมังกรทองอร่ามออกมาจากกระเป๋าเสื้ออย่างไร้ที่มา เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบงันทั้งหมดในห้องประเมิน "แบรดลีย์... แกบอกว่าตึกที่ฉันอยู่เป็นของแกสินะครับ" ลีโอหันกลับมามองหน้าคุณชายตระกูลดังด้วยรอยยิ้มมุมปาก "แล้วถ้าฉันบอกว่า... ตอนนี้บริษัทโฮลดิ้งทั้งหมดของตระกูลแก ได้กลายเป็นกรรมสิทธิ์ของฉันเรียบร้อยแล้วล่ะ... แกคิดว่าตัวเองยังยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกใบนี้ได้อีกนานแค่ไหนกัน?" สิ้นเสียงนั้น เสียงแจ้งเตือนจากเครื่องรูดบัตรอิเล็กทรอนิกส์ขนาดใหญ่กลางโถงก็ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับหน้าจอหลักของสมาคมฮันเตอร์ที่เปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามทั้งระบบ! ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานของผม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ นามปากกา "เงาฮันเตอร์ไร้เงา"