ศัตรูตัวฉกาจปรากฏตัว

"ลบมันทิ้งซะ ถ้านายยังไม่อยากเห็นภรรยาแสนสวยของนายกลายเป็นข่าวหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ใต้ดินในสภาพ... ไร้ลมหายใจ" เสียงแจ้งเตือนข้อความพร้อมไฟล์แนบจากเบอร์แปลกปลอมดังขึ้นแทรกความเงียบงันภายในห้องนั่งเล่น รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างของลีโอจนอากาศรอบตัวราวกับจะแข็งตัวเป็นน้ำแข็ง ภาพถ่ายความละเอียดสูงบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือปรากฏภาพของ 'ริน' ภรรยาอันเป็นที่รัก กำลังนั่งพับผ้าอยู่ริมหน้าต่างห้องนอน โดยมีเงาสีดำทอดทับผ่านกระจกเงา เป็นหลักฐานชัดเจนว่าพวกมันไม่ได้แค่ขู่ แต่พวกมันส่งคนรุกล้ำเข้ามาถึงพื้นที่ส่วนตัวที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว ดวงตาคมกริบของลีโอหรี่ลงเล็กน้อย เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ความโกรธเกรี้ยวระดับมหันต์กำลังแผดเผาจิตวิญญาณของฮันเตอร์แรงก์ SSS แต่ภายนอกเขากลับนิ่งสนิทจนน่ากลัว ความนิ่งงันนี้คือสัญญาณอันตรายที่สุดสำหรับผู้ที่กล้าแตะต้องสิ่งที่เขารัก รินที่เพิ่งเดินถือแก้วน้ำอุ่นออกมาจากห้องครัวสังเกตเห็นความผิดปกติ เธอวางแก้วลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ อย่างเบามือ ก่อนจะเดินเข้ามาสวมกอดเขาจากด้านหลัง สัมผัสอันอบอุ่นและกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอช่วยดึงสติของลีโอให้กลับคืนมาในเสี้ยววินาที "ลีโอ... มีอะไรรึเปล่าคะ เอ่อ... มีเรื่องเครียดจากกิลด์อีกแล้วใช่ไหมครับ?" รินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแฝงความห่วงใย ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววความกังวลอย่างปิดไม่มิด ลีโอรีบซ่อนหน้าจอโทรศัพท์มือถือลงในกระเป๋าเสื้ออย่างแนบเนียน รอยยิ้มอบอุ่นที่มักจะมีให้ภรรยาเสมอถูกระบายขึ้นบนใบหน้า แม้ว่าในใจตอนนี้จะพายุคลั่งกำลังโหมกระหน่ำก็ตาม เขารีบหันกลับไปโอบกอดเอวบางของเธอไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา "ไม่มีอะไรที่ผมจัดการไม่ได้หรอกครับที่รัก คุณเชื่อใจผมไหม?" ลีโอเอ่ยกระซิบข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เต็มไปด้วยพลังแห่งความมั่นคงที่ทำให้รินรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาทันที "ฉันเชื่อใจคุณเสมอค่ะ... ตั้งแต่วันที่เราไม่มีอะไรเลย จนถึงตอนนี้" รินซบหน้าลงกับอกแกร่งของสามี พลางยิ้มรับด้วยความไว้วางใจอย่างเต็มเปี่ยม โดยไม่รู้เลยว่าภัยคุกคามจากเงมืดกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ตัวแค่เอื้อม หลังจากกล่อมให้รินเข้านอนพักผ่อนในห้องนอนที่มีระบบป้องกันแน่นหนาชั่วคราวแล้ว ลีโอก็ก้าวเดินออกมาที่ระเบียงห้องพักยามค่ำคืน สายลมเย็นเยียบพัดผ่านเส้นผมสลวยของเขา ดวงตาดำสนิทมองทอดออกไปยังถนนเบื้องล่างที่เต็มไปด้วยแสงไฟนีออนของมหานคร หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสของระบบผู้กล้าดีดเด้งขึ้นมากลางอากาศโดยอัตโนมัติราวกับรับรู้ถึงจิตสังหารที่พวยพุ่งออกมาจากตัวผู้เป็นนาย [ติ๊ง! ตรวจพบเจตంటฆ่าและภัยคุกคามระดับสูงจากเป้าหมายภายนอก] [เป้าหมาย: 'แบรดลีย์' ทายาทลำดับที่สามแห่งตระกูลวอล์คเกอร์ ผู้มีอิทธิพลกว้างขวางในตลาดมืดและสมาคมฮันเตอร์] [สถานะปัจจุบัน: กำลังส่งหน่วยมือสังหารระดับ A-Rank จำนวน 4 คน เข้ามาปิดปากและข่มขู่] [ภารกิจพิเศษฉุกเฉิน: เด็ดปีกสุนัขรับใช้ และส่งสาส์นเตือนกลับไปยังผู้บงการด้วยความพินาศระดับเจ็ดชั่วโคตร] [รางวัลความสำเร็จ: ปลดล็อกบัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด (Unlimited Black Card) เลเวล 2 และสิทธิ์ครอบครองหุ้น 30% ของกลุ่มทุนวอล์คเกอร์] มุมปากของลีโอยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเลยแม้แต่น้อย แต่มันคือรอยยิ้มของมัจจุราชที่กำลังเตรียมตัวจะลากคอเหยื่อลงสู่ขุมนรก "แบรดลีย์... แกคิดว่าการส่งสุนัขรับใช้มาขู่ฉัน จะทำให้ฉันก้มหัวให้งั้นสินะ?" ลีโอพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง ลีโอหันกลับไปมอง พบว่าร่างของชายฉกรรจ์สวมชุดสูทสีดำสนิทสี่คนกำลังยืนอยู่บนระเบียงห้องพักชั้นสิบห้า พวกมันไม่ได้ใช้ลิฟต์หรือบันได แต่พวกมันใช้พลังเวทมนตร์และอุปกรณ์ไต่ตึกระดับสูงลอบขึ้นมาทางด้านนอกอย่างไร้เสียง ชายหัวหน้ากลุ่มที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้าเหี้ยมเกรียมกระตุกยิ้มมุมปากผ่านกระจก ก่อนจะใช้มือตบกระจกเบาๆ เป็นเชิงทักทาย เขาส่งสัญญาณมือให้ลูกน้องเตรียมอาวุธเวทมนตร์พร้อมพังเข้ามา ลีโอยืนกอดอกมองพฤติกรรมของพวกมันด้วยสายตาเวทนา ราวกับกำลังมองมดปลวกที่กำลังพยายามโค่นต้นไม้ใหญ่ เขาค่อยๆ เดินไปเปิดประตูกระจกออกด้วยตัวเองอย่างใจเย็น "พวกแกมาช้ากว่าที่ฉันคาดไว้นิดหน่อยนะ..." ลีโอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย หัวหน้ามือสังหารชะงักไปเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจที่เหยื่อของพวกมันไม่มีอาการตื่นกลัวเลยแม้แต่น้อย แต่มันก็ไม่ได้ใส่ใจ ชักดาบเรืองแสงสีแดงฉานออกมาจากแหวนมิติ พร้อมกับแค่นเสียงหัวเราะเยาะเย้ย "แกคงเป็นไอ้ฮันเตอร์กระจอกที่บังอาจไปขัดขวางธุรกิจของคุณชายแบรดลีย์สินะ? สั่งเสียอะไรเป็นครั้งสุดท้ายซะ ก่อนที่ภรรยาของแกจะตามไปเป็นเพื่อนในนรก!" มือสังหารพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วสูง พร้อมจะปลิดชีพรวดเดียวจบ แต่ทว่า... พรึบ! ร่างของลีโอหายวับไปจากสายตาในเสี้ยววินาที ความเร็วที่เหนือกว่าฮันเตอร์ระดับ A ถึงสเท่าตัวทำให้มือสังหารทั้งสี่คนเบิกตาโพลงด้วยความตื่นตระหนก "ช... ช้าไป" เสียงกระซิบดังขึ้นที่ข้างหอของหัวหน้ามือสังหาร ฉับพลัน แรงกดดันมหาศาลระดับ SSS ก็ระเบิดออกราวกับภูเขาไฟระเบิด พื้นคอนกรีตบริเวณระเบียงแตกร้าวละเอียดเป็นจุล แรงโน้มถ่วงรอบตัวถูกบิดเบี้ยวจนมือสังหารทั้งสี่คนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น กระอักเลือดออกมาคำโตด้วยความเจ็บปวดราวกับกระดูกทุกท่อนในร่างกายกำลังจะแตกสลาย "ฝากบอกเจ้านายของพวกแกด้วย..." ลีโอย่อตัวลง ใช้ปลายนิ้วเชยคางของหัวหน้ามือสังหารขึ้นมาสบตากับแววตาดุจปีศาจของเขา "ว่าพรุ่งนี้เช้า ฉันจะไปทวงคืนทุกอย่างที่พวกมันเคยเหยียบย่ำ และเตรียมตัวต้อนรับการล่มสลายของตระกูลวอล์คเกอร์ได้เลย" พูดจบ ลีโอก็สะบัดมือเบาๆ ส่งร่างของมือสังหารทั้งสี่คนร่วงหล่นลงจากตึกสูงชั้นสิบห้าหายลับไปในความมืด พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่เงียบหายไปในอากาศอย่างรวดเร็ว ลีโอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอีกครั้ง กดเข้าไปที่แอปพลิเคชันระบบ แล้วเลือกฟังก์ชันการทำธุรกรรมทางการเงินระดับสูงสุด หน้าจอสีดำสนิทที่มีลวดลายอักษรสีทองอร่ามปรากฏขึ้น พร้อมกับสัญลักษณ์บัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัดที่ได้รับการอัปเกรดเรียบร้อยแล้ว นิ้วเรียวยาวกดแตะลงบนหน้าจอเพื่อยืนยันคำสั่งซื้อกิจการทั้งหมดของตระกูลวอล์คเกอร์ในตลาดหุ้นทันที [ติ๊ง! ทำรายการสำเร็จ: หุ้น 51% ของเครือวอล์คเกอร์กรุ๊ปถูกโอนเข้าสู่บัญชีของท่านเรียบร้อยแล้ว ยอดเงินคงเหลือ: อนันต์] ในขณะเดียวกัน เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำใหญ่ยักษ์รุ่นท็อปสุดของโลกก็บินมาจอดนิ่งสนิทลอยตัวอยู่เหนือระเบียงห้องพักของเขา ประตูเฮลิคอปเตอร์เปิดออก เผยให้เห็นเลขาคอยรับคำสั่งในชุดสูทเนียบกริบที่โค้งคำนับให้ลีโอด้วยความเคารพสูงสุด ลีโอหันกลับไปมองประตูห้องนอนที่รินกำลังนอนหลับอยู่อย่างสงบ ก่อนจะก้าวขึ้นไปบนเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัว ท่ามกลางแสงไฟนีออนของเมืองใหญ่ที่ทอประกายระยิบระยับเบื้องล่าง เกมการแก้แค้นที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น... และแบรดลีย์จะต้องชดใช้ด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่มันมี ขอขอบคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เงาฮันเตอร์ไร้เงา" มาโดยตลอดนะครับ