สงครามประสาทเริ่มที่คอมฯ เครื่องข้างๆ

“ถ้าจะเขียนโค้ดแบบนี้ ไปเปิดร้านขายก๋วยเตี๋ยวเถอะค่ะ จะได้ไม่ต้องมีปัญหาเรื่องเส้น... เพราะดูทรงแล้ว โค้ดของนายมันยุ่งเหยิงเหมือนเส้นบะหมี่พันกันตาย!” เสียงใสปนกวนประสาทของจินนี่ดังลั่นห้องแล็บคอมพิวเตอร์ ทำเอาอาชวินที่กำลังจดจ่ออยู่กับการรันคำสั่งถึงกับชะงัก นิ้วเรียวยาวที่วางบนคีย์บอร์ดหยุดกึก ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนเก้าอี้หมุนหันกลับมาเผชิญหน้ากับต้นเสียง “ก๋วยเตี๋ยวเหรอครับ? เออ... ขอโทษนะ พอดีผมไม่ได้เรียนมาทางนั้น ผมถนัดเรื่องโครงสร้างระบบที่มันซับซ้อนเกินกว่าสตรีมเมอร์สายปั่นอย่างคุณจะเข้าใจ” อาชวินตอบเสียงเรียบ ใบหน้าหล่อเหลาไร้อารมณ์ แต่แววตาคู่คมกลับเป็นประกายวาววับเหมือนกำลังขบขันกับอาการฮึดฮัดของหญิงสาวตรงหน้า “โครงสร้างซับซ้อน? นายเรียกไอ้ฟังก์ชันที่ทำเอาตัวละครบั๊กทะลุกำแพงไปโผล่ในนรกนั่นว่าซับซ้อนเหรอ?” จินนี่พุ่งตัวมาหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ของเขา กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ กลิ่นวานิลลาจางๆ ปะทะเข้าจมูกของชายหนุ่มจนเขาต้องเผลอเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนอาการใจสั่น “นี่... ดูนี่นะ ตรงนี้มันต้องใช้ Algorithmic Efficiency แบบนี้ต่างหาก ไม่ใช่ก๊อปวางแบบสุ่มๆ เหมือนคนหัดเขียนโปรแกรมปีหนึ่ง” มือเรียวของจินนี่คว้าเมาส์ไปกดรัวๆ บนหน้าจอของอาชวินอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะพิมพ์คำสั่งชุดหนึ่งลงไปอย่างคล่องแคล่ว ท่าทางมั่นอกมั่นใจของเธอทำเอาอาชวินต้องหรี่ตามอง “มั่นใจจังนะ” เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สายตาจับจ้องไปที่วงหน้าสวยคมที่กำลังตั้งใจทำงาน “คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงใส่โค้ดชุดนั้นไว้?” “ทำไม? อ๋อ... หรือจะบอกว่ามันคือ 'ดีไซน์' ที่ตั้งใจให้บั๊กเพื่อเพิ่มความท้าทายให้เกม? ตลกแล้วอาชวิน เกมเมอร์เขาไม่เล่นอะไรที่มันพังหรอกค่ะ ถ้าอยากให้คนเล่นสนุก นายต้องทำให้ทุกอย่างมันสมูทเหมือนผิวหน้าของฉันนี่!” จินนี่หันมาทำหน้าล้อเลียนพลางชี้ที่แก้มใสของตัวเอง อาชวินมองภาพนั้นแล้วจังหวะการเต้นของหัวใจก็กระตุกไปวูบหนึ่ง เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา แต่กลับโน้มตัวเข้าไปใกล้จนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบเดียว “ผิวคุณอาจจะเนียนสมูท แต่ปากคุณนี่สิ... ร้ายกาจเหมือนพริกขี้หนูสวนเลยนะจินนี่” จินนี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่ได้ เธอรีบถอยห่างออกมาแล้วทำทีเป็นจัดโต๊ะให้เข้าที่ “หยุดหลีสาวแล้วกลับมาแก้โค้ดเลยค่ะ นี่มันโปรเจกต์ส่งอาจารย์นะ ไม่ใช่รายการจีบหนุ่มยามบ่าย!” “ผมไม่ได้จีบ แค่พูดไปตามเนื้อผ้า” อาชวินหันกลับไปที่หน้าจอ แต่คราวนี้มุมปากของเขาหยักยิ้มขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด “แล้วถ้าคุณเก่งนัก ก็ลองอธิบายมาซิว่าทำไมไอ้โค้ดที่ผมเขียนถึงจะทำให้เกมนี้เป็นตำนานได้มากกว่าการทำทุกอย่างให้ราบรื่น?” “ก็เพราะว่า...” จินนี่เริ่มอธิบายพลางชี้ไปที่โครงสร้างฐานข้อมูล “เกมมันไม่ใช่แค่เรื่องของ Logic แต่มันคือเรื่องของ Emotion นายต้องทำให้นักเล่นรู้สึกว่าเขากำลัง 'สื่อสาร' กับระบบ ไม่ใช่แค่สั่งงานคอมพิวเตอร์ ถ้าไม่มี Emotional Loop ตรงนี้ ทุกอย่างที่นายทำมาก็แค่ขยะ!” บทสนทนาเริ่มเผ็ดร้อนขึ้นเรื่อยๆ ทั้งคู่ต่างแลกเปลี่ยนมุมมองกันด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ต่างฝ่ายต่างมีอีโก้ในทางของตัวเอง จินนี่ใช้สัญชาตญาณของการเป็นสตรีมเมอร์ ส่วนอาชวินใช้ตรรกะของวิศวกรผู้เลือดเย็น แต่น่าแปลกที่ท่ามกลางการเถียงกันนั้น ความคิดเห็นของคนหนึ่งกลับกลายเป็นจิ๊กซอว์ที่เติมเต็มอีกคนได้อย่างไร้ที่ติ เวลาล่วงเลยไปจนแสงสีส้มยามเย็นทอดผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง แตงกวาที่แอบยืนมองอยู่ตรงประตูนานแล้วถึงกับต้องเบะปากมองบนกับบรรยากาศที่ ‘นัว’ เกินเบอร์ของเพื่อนสนิท “เถียงกันไปเถียงกันมา จะได้แต่งงานกันอยู่แล้วนะจินนี่” แตงกวาแอบพึมพำกับตัวเอง “เอาล่ะ...” อาชวินปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ลงกะทันหัน “ผมยอมรับก็ได้ว่าไอเดียคุณพอจะใช้ได้ แต่มีข้อแม้หนึ่งอย่าง” “ข้อแม้? ว่ามาสิ” จินนี่เลิกคิ้วมอง “ถ้าคืนนี้ผมสามารถแก้โค้ดนี้ให้เสร็จก่อนเที่ยงคืนได้โดยใช้ทฤษฎีของคุณ คุณต้องยอมไปหาอะไรกินเป็นเพื่อนผม... แบบ 'ส่วนตัว'” จินนี่หัวเราะในลำคอ “กล้าพนันเหรอ? ถ้าแพ้ขึ้นมา อย่าหาว่าจินนี่ใจร้ายนะ” ทว่าในขณะที่จินนี่กำลังจะเอ่ยตอบ เสียงแจ้งเตือนข้อความเด้งขึ้นมาบนหน้าจอแท็บเล็ตของอาชวินที่วางอยู่บนโต๊ะ มันเป็นแชตจากบัญชีนิรนามที่เพิ่งส่งรูปถ่าย 'หน้าจอคอมพิวเตอร์ของจินนี่' ในห้องนอนของเธอเอง ซึ่งจินนี่เพิ่งจะทำกราฟิกส่วนตัวไว้เมื่อชั่วโมงที่แล้ว ข้อความใต้รูปนั้นเขียนว่า: *‘โค้ดของเธอสวยดีนะจินนี่ แต่ฉันชอบ ‘ไฟล์ลับ’ ในเครื่องเธอมากกว่า... คืนนี้ระวังไว้ให้ดีล่ะ’* ใบหน้าของจินนี่ซีดเผือดทันทีที่เห็นรูปนั้น หัวใจของเธอหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม อาชวินสังเกตเห็นความผิดปกติจึงหันมามองตาม และเมื่อเขาเห็นข้อความบนหน้าจอนั้น ดวงตาของเขาก็เปลี่ยนจากความขี้เล่นเป็นความเย็นชาในทันที “นั่น... รูปอะไรน่ะจินนี่?” เสียงของอาชวินต่ำและสั่นพร่าด้วยความโกรธที่พยายามสะกดไว้ แต่ยังไม่ทันที่จินนี่จะได้อ้าปากอธิบาย มือถือของเธอก็สั่นรัวพร้อมกับมีสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลก... เบอร์ที่เธอจำได้ดีว่าเป็นเบอร์ของใครบางคนที่ควรจะตายไปจากชีวิตเธอแล้ว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความปั่นป่วนของยัยตัวแสบและนายคีย์บอร์ดสุดนิ่งในบทนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อนะคะว่าคนในเงามืดนั้นคือใคร! - ลูกกวาดสีรุ้งค่ะ