เมื่อเทพเกมปะทะเทพโค้ด

“ถ้าโปรเจกต์นี้พังเพราะความติสต์แตกของคุณ ฉันสาบานเลยว่าจะเอาชื่อคุณไปแขวนไว้หน้าเพจสตรีมให้แฟนคลับถล่มยับ!” เสียงแหลมใสที่แฝงความขุ่นมัวของ ‘จินนี่’ ดังลั่นไปทั่วห้องแล็บคอมพิวเตอร์ที่เงียบสงัด จนนักศึกษาคนอื่นที่กำลังก้มหน้าก้มตาเขียนโค้ดต้องเงยหน้าขึ้นมองเป็นตาเดียว ทว่าเจ้าของชื่อ ‘อาชวิน’ กลับไม่แม้แต่จะปรายตามามอง เขาเพียงแค่ขยับนิ้วรัวลงบนคีย์บอร์ดกลไกเสียงดัง *กริ๊กๆ* อย่างเป็นจังหวะ ราวกับโลกใบนี้มีแค่เขากับหน้าจอสีดำที่มีตัวอักษรวิ่งผ่านไปมา “พูดมากจังครับ คุณสตรีมเมอร์” อาชวินเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่หันมามอง กลิ่นอายความเย็นชาของเขาทำเอาคนฟังอย่างจินนี่แทบจะพ่นไฟออกมาทางหู “ฉันชื่อจินนี่! แล้วที่พูดเนี่ย เพราะฉันไม่อยากได้เกรด F ติดตัวไปจนวันตายหรอกนะ!” เธอกระแทกตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเขาอย่างแรงจนโต๊ะสั่น “นี่เราเหลือเวลาอีกแค่สองอาทิตย์ แต่นายยังเขียนโค้ดให้ระบบ ‘ปั่น’ เกมตามที่ฉันต้องการไม่ได้เลยสักนิด” “นั่นมันไม่ใช่ความผิดของโค้ด” คราวนี้อาชวินหันมามองเธอแล้ว ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังลุกโชนด้วยความโกรธ “มันเป็นเพราะตรรกะพังๆ ในหัวของคุณต่างหาก จินนี่... คุณจะให้ระบบ AI วิเคราะห์การเคลื่อนไหวของศัตรูในเสี้ยววินาทีเพื่อ ‘ปั่นหัว’ มันเนี่ยนะ? คุณนึกว่าเขียนนิยายปรัมปราหรือไง” “อ๋อเหรอ!” จินนี่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ กอดอกแน่นพลางเลิกคิ้วท้าทาย “ถ้ามันทำไม่ได้ ก็บอกมาตรงๆ ว่าฝีมือไม่ถึง ไม่ใช่มาโทษไอเดียของฉัน” บรรยากาศรอบข้างเริ่มตึงเครียดจน ‘แตงกวา’ เพื่อนสนิทของจินนี่ที่แอบสังเกตการณ์อยู่มุมห้องต้องรีบวิ่งเข้ามากระซิบกระซาบ “ยัยจิน! ใจเย็นก่อนแก... นั่นอาชวินนะ พ่อเทพโค้ดที่อาจารย์สั่งตรงมาให้ช่วยแกน่ะ ถ้าแกไล่เขาไปตอนนี้ ใครจะมาช่วยทำโปรเจกต์ให้เราเล่า!” “ปล่อยให้มันพังไปเถอะ! ฉันยอมติด F ดีกว่าต้องมานั่งหายใจร่วมกับคนปากจัดแบบนี้!” จินนี่แหวใส่เพื่อนเสียงดัง ทว่าในจังหวะนั้นเอง อาชวินกลับหยุดมือจากการพิมพ์ เขาหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธอเต็มๆ ระยะห่างที่ใกล้จนจินนี่สัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของเขาทำเอาเธอชะงักไปชั่วครู่ “อยากลองไหมล่ะ?” เขาถามสั้นๆ มุมปากกระตุกยิ้มที่ดูอย่างไรก็ไม่ใช่ยิ้มที่ใจดีเลยสักนิด “ลองอะไร?” “ลองเล่นเกมกับผม ถ้าคุณชนะ ผมจะยอมเขียนโค้ดบ้าๆ ของคุณให้เสร็จภายในสามวัน แต่ถ้าคุณแพ้...” เขาเว้นจังหวะ สายตาโลมเลียไปตามกรอบหน้าของหญิงสาวก่อนจะลดระดับลงมาที่ริมฝีปากบาง “คุณต้องเลิกพ่นคำว่า ‘ปากจัด’ ใส่ผม แล้วทำตามที่ผมสั่งทุกอย่างในโปรเจกต์นี้... ห้ามเถียง ห้ามบ่น เข้าใจไหมครับ?” จินนี่สูดหายใจเข้าลึก หัวใจเต้นแรงไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความท้าทายที่พุ่งพล่านอยู่ในกระแสเลือด เธอไม่เคยแพ้ใครในเรื่องเกม และที่สำคัญ... เธอก็ไม่เคยแพ้ใครในเรื่องการ ‘ปั่น’ เช่นกัน “ตกลง! ถ้านายแพ้ นายต้องกราบตักฉันแล้วยอมรับว่าไอเดียฉันมันคือที่สุดของวิศวะคอมฯ!” “ดีครับ” อาชวินหยิบสมาร์ทโฟนของเขาออกมาวางไว้บนโต๊ะ หน้าจอกำลังค้างอยู่ที่หน้าล็อกอินเกมแนว Tactical ที่เขาเพิ่งเปิดขึ้นมา “งั้นมาเริ่มกันเลยไหมครับ... คุณเซียนเกม” มือเรียวของจินนี่เอื้อมไปคว้าเมาส์ในทันที การแข่งขันที่เปรียบเสมือนการเปิดศึกสายเลือดเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางสายตาของคนทั้งห้องแล็บที่มารุมล้อม แตงกวากอดอกลุ้นจนตัวเกร็ง จังหวะการกดปุ่มรัวเร็วของทั้งคู่ดังก้องประสานกันเหมือนเสียงกลองรบ สิบนาทีผ่านไป... เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายที่ขมับของจินนี่ เธอไม่เคยคิดว่าคนที่เอาแต่เขียนโค้ดจะเล่นเกมได้พริ้วไหวขนาดนี้ ทุกจังหวะที่เธอรุก เขาแก้ทางได้หมด ราวกับเขาอ่านใจเธอออกตั้งแต่ก่อนที่เธอจะขยับนิ้วเสียอีก “อ่อนหัดจังนะครับ” อาชวินกระซิบข้างหูเธอ เสียงทุ้มต่ำนั้นทำเอาขนลุกซู่ “หุบปาก!” จินนี่ตะโกนสวน สมาธิแตกกระเจิงเมื่อรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดต้นคอ ทันใดนั้น หน้าจอของทั้งคู่ก็ดับมืดลงพร้อมกัน... ดับไปเฉยๆ ท่ามกลางเสียงร้องโวยวายของนักศึกษาคนอื่นที่คอมพิวเตอร์พากัน ‘จอดับ’ ไปหมดทั้งแถบ “เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!” แตงกวาร้องลั่น อาชวินถอดแว่นออกแล้ววางไว้บนโต๊ะ สีหน้าของเขาไม่ได้ตกใจ แต่กลับดู ‘สนุก’ ผิดปกติ เขาหันมาหาจินนี่ที่ยังคงนั่งอึ้งอยู่หน้าจอสีดำ “ระบบป้องกันตัวของเซิร์ฟเวอร์มหาลัยน่ะครับ” อาชวินพูดพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กบางอย่าง “พวกคุณไปทำอีท่าไหนให้มันตรวจพบการรุกล้ำข้อมูลในระดับสูงล่ะ?” “ฉันไม่ได้ทำอะไรนะ!” จินนี่เถียงทันควัน “แต่เครื่องของผมเตือนว่า...” อาชวินชะงัก สายตาที่เคยนิ่งเฉยกลับวูบไหวราวกับพบสิ่งที่ไม่คาดคิด “มีคนกำลังแฮ็กระบบโปรเจกต์ของพวกเราจากข้างนอก... และดูเหมือนเขาจะเจาะจงมาที่ ‘โค้ดส่วนตัว’ ที่ผมเพิ่งเขียนขึ้นเมื่อกี้” จินนี่ขมวดคิ้วแน่น “ใครจะทำแบบนั้น? หรือว่า...” “นั่นสิครับ” อาชวินมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธออีกครั้ง ครั้งนี้ไม่มีความกวนประสาท มีเพียงความจริงจังที่ทำเอาใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ “เพราะโค้ดส่วนนี้น่ะ... ผมยังไม่เคยเซฟลงคลาวด์เลยสักครั้ง มีแค่ในเครื่องนี้... กับสิ่งที่ผมเพิ่ง ‘ใส่’ เข้าไปในสมองของคุณตอนที่เราคุยกันเมื่อกี้นี้เอง” คำพูดของเขาทำให้จินนี่ตัวแข็งทื่อ คำถามมากมายประดังเข้ามาในหัว ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยถาม เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของจินนี่ก็ดังขึ้นแทรกความเงียบ *ติ๊ง!* หน้าจอแชตกลุ่มของวิชาโปรเจกต์ที่ปิดไปแล้วปรากฏข้อความลึกลับจาก ID ปริศนาที่ไม่มีชื่อและรูปโปรไฟล์ ‘ความผิดพลาดที่สวยงามที่สุด คือตอนที่คุณเลิกเล่นตามเกม แล้วหันมามองผมแทน... จินนี่’ จินนี่มองหน้าจอแล้วหันขวับไปมองอาชวินทันที แต่เขากลับแค่นั่งพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ พร้อมกับส่งยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมาในชีวิต “ดูท่าทางโปรเจกต์ของเราจะไม่ได้มีแค่เรื่องโค้ดแล้วล่ะครับ” เขากล่าวเสียงเรียบ “เพราะตอนนี้ดูเหมือนจะมีคนอื่น ‘ปั่น’ เกมของเราอยู่อีกคน” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความวุ่นวายครั้งนี้ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้านะคะ!