คืนดีกันแบบร้อนแรง

กลิ่นอายความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศในห้องพักของคณะวิศวกรรมศาสตร์ แทบจะถูกแผดเผาจนมลายหายไปสิ้น เมื่อสายตาสองคู่ปะทะกันราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งพล่านอยู่กลางอากาศ ความเงียบงันที่ปกคลุมมากว่าสามชั่วโมงหลังจากการทะเลาะกันอย่างรุนแรง ไม่ได้ทำให้ความพยศในแววตาของรินรดาลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับยิ่งทวีความท้าทายจนทัพพ์แทบจะคลั่ง “เธอคิดว่าการหลบหน้าฉันมันช่วยแก้ปัญหาอะไรได้งั้นเหรอ ริน?” เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของร่างสูงเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ ทัพพ์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังบางแนบติดกับบานประตูห้อง ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และน้ำหอมผู้ชายราคาแพงปะทะเข้ากับปลายจมูกของเธอ แต่รินรดากลับเชิดหน้าขึ้น ไม่ยอมหลบสายตาคมกริบที่จ้องมองมาดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อ “แล้วพี่คิดว่าการตามตื๊อแล้วทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉัน มันช่วยให้พี่ดูเท่ขึ้นมาหรือไงล่ะคะ?” รินรดาตอกกลับเสียงแข็ง แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกซี่โครงก็ตาม เธอกลัว... กลัวว่าเกราะป้องกันที่เธอสร้างขึ้นมานานจะพังทลายลงเพียงเพราะผู้ชายคนนี้คนเดียว ทัพพ์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความอันตราย มือหนายื่นออกไปทาบบานประตูข้างศีรษะเล็ก กักขังเธอไว้ในพื้นที่แคบๆ ระหว่างเขากับกำแพง ปิดตายทุกหนทางหนี “ปากเก่งนักนะ... ตัวแค่นี้ทำไมถึงดื้อด้านได้ขนาดนี้วะ” ทัพพ์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นพร่าต่ำลงอย่างน่ากลัว “รู้ไหมว่าฉันต้องอดทนมากแค่ไหนกับการที่ต้องทนเห็นเธอยิ้มให้ไอ้แทนคุณ คอยหลบหน้า และทำเหมือนความรู้สึกของฉันมันไม่มีค่าอะไรเลย” “ก็พี่มัน... อุ๊บ!” คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อทัพพ์ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ต่อปากต่อคำอีกต่อไป ริมฝีปากหนาประกบจูบลงมาอย่างไร้ความปรานี แรงปะทะที่เกิดขึ้นเต็มไปด้วยความหึงหวง ความโกรธขึง และความอัดอั้นที่สะสมมาหลายวัน มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวานเอาใจ แต่มันคือการลงทัณฑ์ รุกราน และประกาศความเป็นเจ้าของอย่างดิบเถื่อน รินรดาดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ มือเล็กยกขึ้นทุบ1อกแกร่งเพื่อประท้วง แต่แรงแค่นั้นกลับเทียบไม่ได้เลยกับแรงอารมณ์ที่กำลังปะทุขึ้นในตัวของชายหนุ่ม ทัพพ์ใช้มืออีกข้างรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดัน ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงอุณหภูมิร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามจังหวะหัวใจที่เต้นโครมคราม ความโกรธขึงแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาอย่างไร้เหตุผล รินรดาที่พยายามขัดขืนในตอนแรก เริ่มอ่อนระทวยลงทีละน้อย สมองที่เคยประมวลผลคำด่าทอตอนนี้กลับขาวโพลน ร่างกายร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผาเมื่อมือหนาที่เคยตรึงข้อมือเธอไว้ เปลี่ยนเป็นเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวบางให้แนบชิดติดกับแผงอกแกร่งอย่างไร้ช่องว่าง ทัพพ์ผริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อให้อากาศหายใจ แต่กลับไม่ยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนสูดดมความหอมเข้าปอดลึก ราวกับคนเสพติดที่ขาดไม่ได้ ลมหายใจหอบกระชั้นรดรินอยู่ตรงซอกคอขาว ทำให้รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ขาสองข้างแทบจะหมดแรงยืนจนต้องโน้มตัวเข้าหาแผ่นอกของเขาเป็นที่ยึดเหนี่ยว “พ… พี่ทัพพ์” เสียงหวานครางแผ่วเบาอย่างคนหมดทางสู้ “ยอมฉันแล้วใช่ไหม หื้ม?” ทัพพ์กระซิบถามชิดริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อจากการจูบ ดวงตาพราวระยับด้วยประกายความปรารถนาอันแรงกล้า “เลิกพยศ เลิกผลักไสฉันสักที... ริน” รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอมองสบตาคนตรง 1. ท่ามกลางความมืดสลัวในห้อง ความรู้สึกพ่ายแพ้ต่อหัวใจตัวเองตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก เธอรู้ดีว่าต่อให้ปากจะแข็งแค่ไหน แต่หัวใจมันกลับทรยศและยอมจำนนต่อผู้ชายคนนี้ไปนานแล้ว แต่ทว่า... ในวินาทีที่เธอกำลังจะอ้าปากเอաբคำว่ายอมแพ้ออกมานั้นเอง *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะความเป็นส่วนตัว ตามมาด้วยเสียงเปิดประตูพรวดพราดพร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาอย่างไร้มารยาท “ไอ้ทัพพ์! อาจารย์เรียกมึงด่วนเลย... เฮ้ย! กูมาขัดจังหวะอะไรพวกมึงวะเนี่ย?” แทนคุณยืนอ้าปากค้างอยู่ตรงธรณีประตู ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นสภาพเพื่อนสนิทตัวเองกำลังคร่อมตัวกอดรัดอยู่กับรุ่นน้องปีหนึ่งที่หน้าตาแดงก่ำและเสื้อผ้าหลุดลุ่ยเล็กน้อย ทัพพ์สบถคำหยาบออกมาด้วยความหัวเสีย ดวงตาคมกริบหันไปถลึงมองเพื่อนสนิทตัวดีที่เข้ามาขัดจังหวะเวลาสำคัญด้วยสายตาดุร้ายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ขอฝากกดหัวใจและเพิ่มเข้าชั้นเป็นกำลังใจให้ในตอนต่อไปด้วยนะคะ!