การกลับมาของคนแปลกหน้า

เสียงตบแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีดังสะท้อนก้องห้องประชุมใหญ่ของ "ไพศาลภักดี กรุ๊ป" ราวกับเสียงประกาศิตจากซาตาน ทว่าสำหรับคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะอย่าง ลีโอ ไพศาลภักดี แล้ว เสียงนั้นเป็นเพียงบทเพลงกล่อมประสาทที่เขาฟังจนเบื่อหน่าย ชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีเทาเข้มปักป้ายชื่อแบรนด์หรู ปรายตามองผู้จัดการฝ่ายโครงการด้วยแววตานิ่งสนิท เย็นชา และไร้ก้นบึ้ง ราวกับชีวิตของคนตรงหน้าไม่มีค่าอะไรมากไปกว่าฝุ่นละอองใต้รองเท้าหนังราคาแพง "คุณแน่ใจเหรอว่าสถาปนิกคนใหม่ที่บริษัท ‘Aura Design’ ส่งมาคุมโปรเจกต์แลนด์มาร์กพันล้านนี้ จะมีฝีมือพอ ไม่ใช่พวกเด็กเส้นที่เข้ามาหาทางเกาะโปรเจกต์เรากิน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างไร้ความปรานี นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยววาดมองเอกสารประวัติการทำงานคร่าวๆ ในมือด้วยความหงุดหงิดเต็มประดา เขามีเวลาจำกัด และเขาเกลียดความผิดพลาดเป็นที่สุด "มั่นใจแน่นอนค่ะท่านรองฯ! คนนี้คือสถาปนิกสาวมือรางวัลระดับเอเชีย ประวัติการทำงานไร้ที่ติ และที่สำคัญ เธอเพิ่งบินกลับมาจากปารีสเพื่อรับงานนี้โดยเฉพาะ..." เสียงของผู้จัดการฝ่ายโครงการยังไม่ทันขาดคำ ประตูห้องประชุมบานมหึมะก็ถูกผลักเปิดออกอย่างนิ่มนวล ทว่ากลับดึงดูดทุกสายตาให้หันไปมองเป็นตาเดียว ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมบรรยากาศทันที ราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลาไว้ ร่างระหงในชุดสูทกางเกงขายาวสีขาวงาช้างตัดกับเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีดำสนิทก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและสง่างาม เรือนผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บไว้อย่างประณีตเผยให้เห็นลำคอระหงและใบหน้ารูปไข่ที่เฉิดฉายด้วยความมั่นใจเกินร้อย ริมฝีปากอิ่มเคลือบลิดสติกสีแดงก่ำตัดกับผิวเนียนละเอียด ดวงตากลมโตคมกริบภายใต้กรอบแว่นกันแดดแบรนด์ดังที่เธอเพิ่งถอดออกและถือไว้ในมือคู่นั้น... มันคือดวงตาคู่ที่ลีโอเคยรู้จักดีกว่าร่างกายของตัวเอง หัวใจของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลกระตุกวูบ ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่กลางอก ลีโอชะงักค้าง มือหนาที่ถือปากกาอยู่เผลอเกร็งแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวซีด ลลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคออย่างกะทันหัน ภาพความทรงจำเมื่อสามปีก่อนที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งเธอออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ ท่ามกลางสายฝนกระหน่ำและเสียงสะอื้นไห้ที่เขาเลือกจะเมินเฉย... ย้อนกลับมาทุบตีซ้ำเติมอย่างไร้ความปรานี มัทนา วงศ์สุริยะ ผู้หญิงคนที่เขาเคยตราหน้าว่าไม่มีค่า หญิงสาวที่เขาหย่าขาดอย่างไร้เยื่อใย และสั่งห้ามไม่ให้กลับเข้ามาเหยียบตระกูลไพศาลภักดีอีกชั่วชีวิต บัดนี้เธอกลับมายืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว... ไม่ใช่ในฐานะภรรยาผู้ถูกกระทำที่ไร้ทางสู้ แต่ในฐานะ "หัวหน้าสถาปนิก" ผู้กุมชะตากรรมของโปรเจกต์พันล้านที่ใหญ่ที่สุดในรอบทศวรรษของเขา ความตกตะลึงระAคนความเกรี้ยวโกรธพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ลีโอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สัญชาตญาณนักล่าบอกให้เขาร,บพังทลายเกราะป้องกันของเธอให้ราบคาบ ทว่าเมื่อได้สบเข้ากับนัยน์ตาสีดำสนิทที่เย็นชาและว่างเปล่าคู่นั้น เขากลับพบว่า... เธอมองเขาไม่ต่างอะไรจาก "คนแปลกหน้า" คนหนึ่งเท่านั้น "ขอโทษที่มาสายค่ะ พอดีการจราจรในกรุงเทพฯ ค่อนข้าง... น่ารำคาญ เหมือนกับแมลงวันที่ชอบบินวนเวียนอยู่ใกล้ตัวโดยไม่รู้กาลเทศะ" น้ำเสียงหวานใสแต่นิ่งสนิทเอ่ยขึ้น ทว่าทุกคำกลับบาดลึกราวกับคมมีดที่กรีดลงบนความหยิ่งทะนงของลีโอ มัทนากวาดสายตามองคนตรงหัวโต๊ะเพียงแวบเดียว รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็วก่อนจะจางหายไป เธอไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัว สะทกสะท้าน หรือแม้แต่ความโหยหาใดๆ ทั้งสิ้น ความเจ็บปวดในอดีตถูกหลอมหล่อจนกลายเป็นเกราะเพชรที่แข็งแกร่ง และวันนี้ เธอกลับมาเพื่อทวงคืนทุกอย่างที่เธอควรจะได้... รวมถึงการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของอดีตสามีผู้เย่อหยิ่งให้จมอยู่ใต้ฝ่าเท้า ห้องประชุมกว้างใหญ่กลับรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก รังสีความกดดันระหว่างคนทั้งสองแผ่ซ่านจนผู้ร่วมประชุมคนอื่นๆ ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงหายใจ ลีโอขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ความปรารถนาอันดิบเถื่อนและแรงเร้าบางอย่างตีรวนอยู่ในอก ทั้งโกรธ ทั้งโหยหา และอยากจะกระชากร่างบางนั้นเข้ามาในอ้อมแขนเพื่อพิสูจน์ว่าเธอเป็นของเขา... ตลอดไป ทว่า ก่อนที่ลีโอจะได้เอื้อnเอ่ยคำพูดใดออกมาเพื่อทำลายกำแพงความเย็นชานี้ ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดออกอีกครั้งพร้อมกับร่างสูงโปรดของ "คณิน" นักลงทุนหนุ่มพาร์ทเนอร์คนสำคัญที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มทรงเสน่ห์ ชายหนุ่มถือวิสาสะเดินตรงเข้าไปโอบไหล่มัทนาอย่างสนิทสนม พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของลีโอพังทลายลงมาซ้ำสอง "ขอโทษทีครับที่พวกเรามาสาย พอดีมัทเขามัวแต่แวะเลือกกาแฟให้ผม... อ้อ ลีโอ นี่มัทนา คู่ชีวิตทั้งในทางธุรกิจและ... ส่วนตัวของผมเอง หวังว่าบริษัทของคุณจะไม่มีปัญหากับการร่วมงานกับเธอนะครับ" ดวงตาของลีโอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความหึงหวงและโทสะพุ่งทะยานถึงขีดสุดเมื่อเห็นมือของชายอื่นแตะต้องเนื้อต้องตัวผู้หญิงที่เคยเป็นของเขา ลีโอพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาทางจมูก นัยน์ตาดุจเหยี่ยวจ้องเขม็งไปยังมือคู่นั้นด้วยแววตาที่พร้อมจะฉีกร่างอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ ทว่า ในวินาทีที่มัทนาหันไปสบตากับคณินด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่เธอไม่เคยมีให้เขาเลยตลอดชีวิตการแต่งงาน ลีโอก็รู้ทันทีว่า... เกมนี้ เขาไม่ใช่ผู้กุมบังเหียนอีกต่อไปแล้ว และเขาจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อแย่งเธอกลับคืนมา แม้จะต้องยอมคุกเข่าอ้อนวอนบนกองเลือดก็ตาม! ...โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและการเอาคืนอันแสนสะใจนี้นะคะ