แฟ้มเอกสารปกหนังแท้สีดำสนิทถูกวางลงบนกระจกใสเจียระไนอย่างประณีต เสียงกระทบหนักแน่นราวกับค้อนที่ตอกลงบนหมุดตอกฝาโลง สะท้อนความตึงเครียดที่ลอยวนอยู่ในห้องประชุมใหญ่ของโครงการแกรนด์ไพศาล
มัทนามองเอกสารชุดนั้นด้วยหางตา รอยยิ้มบางเบาที่ฉาบอยู่บนเรียวปากสีพีชช่างเยือกเย็นและไร้ที่ติ เธอไม่ได้แตะต้องมัน ไม่แม้แต่จะชายตามองเนื้อหาภายในด้วยซ้ำ เพราะทุกรายละเอียดของการประมูลโครงการนี้ เธอเป็นคนร่างมันขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและมันสมองของตัวเองทั้งหมด... ในฐานะสถาปนิกผู้นำกลุ่มทุนคู่แข่ง ไม่ใช่ในฐานะ 'อดีตภรรยา' ที่เคยนั่งรอเขาอยู่ที่บ้านอย่างไร้ค่าอีกต่อไป
"แบบร่างเฟสแรกผ่านการอนุมัติจากคณะกรรมการแล้วค่ะคุณลีโอ ทางเราปรับแก้วงจรการระบายอากาศตามที่คุณคอมเมนต์มาเมื่อสัปดาห์ก่อนเรียบร้อยแล้ว หวังว่าข้อเสนอทางเทคนิคนี้จะตอบโจทย์วิสัยทัศน์ของไพศาลกรุ๊ป... และไม่ทำให้คุณต้องเสียเวลาเรียกประชุมซ้ำซากอีก"
น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท ราบเรียบ และเป็นมืออาชีพจนน่าใจหาย ไม่มีร่องรอยความประหม่า ไม่มีแววตาอ้อนวอนเวทนา หรือแม้แต่เงาความเจ็บปวดที่เคยฝังลึกอยู่ในดวงตากลมโตคู่นั้นยามที่เขาเอ่ยคำไล่ส่งเธอออกจากชีวิตเมื่อสองปีก่อน
ลีโอ ไพศาลภักดี ชะงักค้าง มือหนาที่กำลังจะหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงชะอักลงกลางอากาศ ดวงตาคมกริบสีสนิมเหล็กจับจ้องใบหน้ารูปไข่ที่เชิดขึ้นอย่างถือดี ศีรษะของเธอตั้งตรง ไหล่บางห่อหุ้มด้วยสูทผ้าไหมสีเทาเข้มตัดเย็บเนียบกริบ แผ่รังสีความน่าเกรงขามที่ผู้หญิงอ่อนแอคนเดิมไม่มีวันมี
"มัท..." เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดออกจากริมฝีปากหยักลึกที่เม้มเข้าหากันแน่น เขาเปล่งชื่อนั้นออกมาได้เพียงพยางค์เดียวราวกับมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ
"กรุณาเรียกดิฉันว่าคุณวงศสุริยะ หรือไม่ก็หัวหน้าทีมสถาปนิกค่ะคุณลีโอ" มัทนาตัดบททันควัน ดวงตากลมโตตวัดกลับมาสบตาเขาตรงๆ ไร้ซึ่งความหวั่นไหว "เรากำลังพูดคุยกันเรื่องธุรกิจ เวลาของดิฉันมีค่าเกินกว่าจะมานั่งรื้อฟื้นอดีตไร้สาระกับอดีตสามีที่หมดวาระไปแล้วค่ะ"
คำว่า 'หมดวาระ' กรีดแทงลงกลางหัวใจของมหาเศรษฐีหนุ่มผู้กุมอำนาจครึ่งประเทศจนเลือดซิบ ลีโอรู้สึกเหมือนถูกตบหน้ากลางสาธารณะด้วยมือเปล่าของคนที่เขาเคยคิดว่าเหยียบย่ำอย่างไรก็ได้
ความเงียบงันปกคลุมห้องประชุมหรูหราจนน่าอึดอัด คณิน นักลงทุนหนุ่มไฟแรงผู้เป็นพาร์ทเนอร์คนสนิทของมัทนา ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อทำลายบรรยากาศ เขาเอื้อมมือมาแตะข้อศอกเรียวของหญิงสาวอย่างสนิทสนมเกินกว่าคนร่วมงานทั่วไป พร้อมส่งยิ้มสุภาพแต่ท้าทายไปยังประธานใหญ่แห่งไพศาลกรุ๊ป
"ถ้าไม่มีอะไรแก้ไขเพิ่มเติมแล้ว ผมคงต้องขอตัวคุณมัทนากลับก่อนนะครับ พอดีเรามีนัดดินเนอร์กับกลุ่มทุนจากสิงคโปร์ต่อเพื่อคุยเรื่องงบประมาณเฟสสอง... ดูท่าทางคุณลีโอจะเหนื่อยกับงานเอกสารมาก สีหน้าถึงได้ดูซีดเซียวขนาดนั้น" คณินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความเย้ยหยันไว้เต็มเปี่ยม
ลีโอกัดกรามจนสันกรามปูดนูน เส้นเลือดขมับเต้นตุบๆ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความหึงหวงและโกรธเกรี้ยวที่พุ่งพล่านจนแทบระเบิด ภาพที่คณินสัมผัสผิวกายของมัทนาทำให้เขาอยากจะพังโต๊ะประชุมตัวนี้เป็นเสี่ยงๆ
แต่มัทนากลับไม่เปิดโอกาสให้เขาได้อาละวาด เธอเก็บแฟ้มเอกสารลงกระเป๋าอย่างใจเย็น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยท่าทีสง่างามราวกับพญาหงส์ แล้วก้มศีรษะลงเล็กน้อยตามมารยาททางธุรกิจ ก่อนจะหันหลังเดินเคียงคู่ไปกับคณินโดยไม่ชายตาแลเขาอีกเลยแม้แต่น้อย
ประตูกระจกบานใหญ่ปิดลงพร้อมกับเสียงล็อกอัตโนมัติ ทิ้งให้ลีโออยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าและกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าที่ยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ... กลิ่นเดียวกับที่เคยอบอวลอยู่ในห้องนอนของเขาทุกคืนค่ำ แต่วันนี้มันกลับกลายเป็นกลิ่นอายของอิสรภาพที่เขาไม่มีวันเอื้อมมือไปคว้ากลับมาได้
เขาขยับตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ขายาวก้าวพรวดพราดตามออกไปจนถึงลานจอดรถชั้นใต้ดิน ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมานานนับปีผสมโรงเข้ากับความหึงหวงบ้าคลั่ง ทำให้ลีโอสูญเสียการควบคุมความเยือกเย็นที่เป็นเกราะคุ้มกันมาตลอดชีวิต
ดวงตาคมกวาดมองหาเป้าหมายท่ามกลางแสงไฟสลัวของลานจอดรถ จนกระทั่งเห็นร่างระหงกำลังก้าวขึ้นไปบนรถยนต์ยุโรปคันหรูของคณิน ประตูรถกำลังจะปิดลง ทว่าก่อนที่บานกระจกจะทึบสนิท สายตาของลีโอกลับปะทะเข้ากับสิ่งที่ไม่คาดฝัน...
เบาะหลังของรถคันนั้น ไม่ได้มีแค่คณินและมัทนา
เด็กชายตัวน้อยวัยราวๆ สี่ขวบ ดวงตากลมโตโตและสันจมูกโด่งรั้นที่ถอดแบบมาจากเขาราวกับพิมพ์เดียวกันกำลังเงยหน้าขึ้นหัวเราะร่าเริงกับผู้เป็นแม่ มือเล็กๆ ป้อมๆ นั่นเอื้อมไปหยิบขนมในถุงยื่นให้มัทนาด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสา
โลกทั้งใบของลีโอหยุดหมุนทันที ลมหายใจสะดุดกักค้างอยู่ในอก หัวใจหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม ร่างสูงใหญ่เซถอยหลังไปครึ่งก้าวราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางศีรษะกลางวันแสกๆ
เด็กคนนั้น... เลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเองหรือ?
ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ บทต่อไปความลับที่ถูกซ่อนไว้จะสั่นคลอนหัวใจทุกดวงอย่างแน่นอนค่ะ!
ทายาทตระกูลดังกับสถาปนิกสาวผู้ไม่ยอมก้มหัว•ตอนที่ 2
รอยยิ้มเยือกเย็น
ผลงานโดย ชฎาพรายไวน์แดง
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ชฎาพรายไวน์แดง)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง ทายาทตระกูลดังกับสถาปนิกสาวผู้ไม่ยอมก้มหัว นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!