เด็กชายตาสีเข้ม

กลิ่นหอมกรุ่นของวานิลลาและแป้งเด็กอบอวลอยู่ในร้านกาแฟกึ่งสตูดิโอศิลปะย่านชานเมือง พื้นที่แห่งนี้คือความสงบสุขที่ม่านไหมเพียรสร้างขึ้นด้วยสองมือ "คุณแม่ขา... ดูระบายสีของต้นกล้าสครับ... เอ๊ย ต้นกล้าระบายเสร็จแล้วครับ!" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสี่ขวบดังขึ้น พร้อมกับร่างป้อมๆ ที่วิ่งเตาะแตะเข้ามาซบลงกับชายกระโปรงของมารดา ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ เส้นผมหยักศกเล็กน้อยยุ่งเหยิงเพราะความตั้งใจในการวาดภาพ ม่านไหมย่อกายลง ใช้ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ปรกลานกว้างของลูกชายด้วยความรักท่วมท้น ดวงตาคู่สวยฉายแววอ่อนโยนยามมองพยานรักเพียงหนึ่งเดียวคนนี้ เด็กน้อยคนนี้คือเกราะคุ้ม A แกร่งกล้าที่ทำให้เธอผ่านพ้นมรสุมชีวิตอันโหดร้ายมาได้ "ไหนให้คุณแม่คนเก่งดูหน่อยซิคะ... โอ้โห ต้นกล้าระบายสีฟ้าอยู่นอกกรอบอีกแล้วนะคะเนี่ย" ม่านไหมแสร้งทำเป็นเอ็ดเสียง "ก็ท้องฟ้ามันกว้างใหญ่ไพศาลนี่ครับ มันก็ต้องล้นออกมาข้างนอกได้สิครับ" เด็กชายเอียงคออธิบายด้วยเหตุผลผู้ใหญ่ ทำเอาม่านไหมหัวเราะออกมาเบาๆ ในช่วงเวลาเดียวกันนั้นเอง ที่มุมหนึ่งของร้าน ห่างออกไปไม่ถึงสิบก้าว ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มราคาแพงของอัคคีกลับยืนนิ่งสนิทราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ดวงคมกริบทอประกายความเหนื่อยล้าจากการตามหาอดีตภรรยามาหลายเดือน แต่ในวินาทีนี้... สายตาของเขาไม่ได้หยุดอยู่ที่ม่านไหมผู้หญิงที่เขาเคยผลักไส สายตาของประธานหนุ่มผู้เย็นชา ตรึงอยู่กับร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยสี่ขวบที่กำลังหัวเราะคิกคักกับมารดา หัวใจของอัคคีหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม จังหวะการเต้นของชีพจรในอกข้างซ้ายกระหน่ำรัวราวกับกลองศึก ความรู้สึกประหลาดบางอย่างพุ่งพล่านขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ มันไม่ใช่แค่ความคุ้นเคย แต่ภาพที่เห็นสะท้อนเงาของตัวเขาเองในวัยเด็กอย่างไม่น่าเชื่อ โครงหน้า คิ้วหนาได้รูป แม้กระทั่งรอยยิ้มมุมปากที่ถอดแบบพิมพ์เดียวกันราวกับถูกแกะออกมาจากบล็อกเดียวกัน "เด็กคนนั้น..." เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดริมฝีปากหยักที่สั่นระริกโดยไม่รู้ตัว อัคคีรู้สึกเหมือนมีค้อนเหล็กอันใหญ่มาทุบลงกลางศีรษะ สมองของเขาขาวโพลน คำนวณย้อนเวลากลับไปเมื่อสี่ปีที่แล้ว วันที่ม่านไหมหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย วันที่เขาเคยตวาดยไล่เธอออกไปจากชีวิตพร้อมกับเอกสารใบหย่า *เธอท้อง...* ความคิดนั้นกรีดลึลงไปในเนื้อเยื่อหัวใจ ความจริงที่เขาปฏิเสธมาตลอดว่าเธออาจแค่หนีไปเริ่มต้นใหม่พังทลายลงในพริบตา เมื่อประจักษ์พยานแห่งสายเลือดกำลังวิ่งเล่นอยู่ตรงหน้า มือหนาที่ถือแก้วกาแฟสั่นเทาจนเกือบทำมันร่วงหล่น ความเย็นชาที่เคยใช้เป็นเกราะกำบังมาทั้งชีวิตพังครืนไม่เป็นท่า ความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินภายในอกตลอดหลายปีที่ผ่านมาแปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดรวดร้าวเจียนตาย อัคคีสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังปะทุ เขาไม่สนสิ่งอื่นใดอีกต่อไปแล้วในวินาทีนี้ มีเพียงก้าวเท้าหนักหน่วงที่เดินตรงดิ่งเข้าไปหาเป้าหมาย "ต้นกล้าครับ... เดี๋ยวคุณแม่ไปหยิบกระดาษเช็ดมือแป๊บเดียวนะคะ ลูกนั่งรอตรงนี้ก่อน ห้ามเดินไปไหนไกลรู้ไหม" ม่านไหมกำชับลูกชายด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะลุกขึ้นเดินเลี่ยงไปยังเคาน์เตอร์ด้านหลัง นั่นคือโอกาสที่อัคคีรอคอย ร่างสูงก้าวเข้าไปยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเด็กชายวัยสี่ขวบ เงาจากร่างใหญ่ทอดทับลงบนตัวเด็กน้อย ทำให้เด็กชายต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย ดวงตากลมโตคู่สีเข้มดั่งมรกตประกายระยิบระยับของเด็กชายประสานเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มดั่งรัตติกาลของอัคคีพอดี วินาทีที่สบตากัน... โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน อัคคีรู้สึกราวกับกำลังมองกระจกเงาที่สะท้อนภาพตัวเองเมื่อครั้งอดีต ความอบอุ่นและสายใยสายเลือดพุ่งทะยานผ่านกระแสเลือดอย่างรุนแรงจนขอบตาของชายหนุ่มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ มือหนายื่นออกไปหมายจะสัมผัสแก้มนุ่มนิ่มของเด็กชายด้วยความสั่นเทา "หนู... ชื่ออะไรครับคนเก่ง" เสียงของอัคคีแหบพร่าจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ เด็กชายต้นกล้าขมวดคิ้วน้อยๆ ด้วยความระแวดระวัง แต่ด้วยสายเลือดที่เชื่อมโยงกันทำให้เขาไม่รู้สึกกลัวชายแปลกหน้าคนนี้เลยแม้แต่น้อย เด็กน้อยเอียงคอมองพิจารณาใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความเว้าวอนและคราบน้ำตาเอ่อคลอเบ้าของชายหนุ่ม ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว "คุณลุงหน้าตาคุ้นจังเลยครับ... เหมือนคุณพ่อในรูปถ่ายของต้นกล้าเลย" คำพูดซื่อประสาเด็กเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจอัคคี เข่าทั้งสองข้างแทบทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ความตื้นตันผสมปนเปกับความสำนึกผิดถาโถมเข้ามาจนเขาแทบหายใจไม่ออก ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่อัคคีจะได้เอ่ยคำใดออกมา เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นพร้อมกับน้ำเสียงเย็นชาเฉียบคมที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ปล่อยมือจากลูกชายฉันค่ะ... คุณอัคคี" อัคคีสะดุ้งเฮือก รีบหันขวับไปตามต้นเสียง ร่างของม่านไหมยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น แววตาคู่สวยที่เคยอ่อนโยนและยอมจำนนต่อเขาในอดีต บัดนี้กลับแข็งกร้าว เย็นชา และฉายแววเกลียดชังอย่างปิดไม่มิด ดั่งเพชรแท้ที่ผ่านไฟนรกจนไม่มีวันแหลกสลายอีกต่อไปแล้ว ด้วยรักและอินไปกับเรื่องราวด้วยกันนะคะ ละอองดาวเดือนเก้า