ซุปไก่ตุ๋นยาจีนเพิ่มพลัง

เสียงกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าฉีกขาดดัง *แคว่ก* เบาๆ ท่ามกลางความเงียบงันในห้องครัวคับแคบ กลิ่นอับชื้นของกระดาษผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ลอยคละคลุ้ง แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของหลินฟางเซียนจนแทบหยุดหายใจ หาใช่ความเก่าคร่ำครึของห่อกระดาษนั้นไม่ หากแต่เป็นตราประทับสีแดงสดของกองทัพ และตัวอักษรจีนตัวบรรจงที่ระบุสถานะไว้อย่างชัดเจนว่า... *“ปลดประจำการอย่างสมเกียรติ”* พร้อมด้วยตัวเลขจำนวนเงินชดเชยและเบี้ยเลี้ยงก้อนโต ที่ต่อให้คนในตระกูลหลี่ทำงานหลังขดหลังแข็งไปอีกสิบปี ก็ไม่มีวันหามาครอบครองได้ ฟางเซียนชะงักมือที่กำลังจะหยิบตะหลิว ดวงตากลมโตฉายแวววาววับด้วยความประหลาดใจแกแกมทึ่ง นางหันกลับไปมองบุรุษร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่มุมห้อง จางหยางในยามนี้ไม่ได้มีท่าทีเกรี้ยวกราดหรือเย่อหยิ่งเหมือนทหารรับจ้างสนามรบ แต่แววตาคมกริบของเขากำลังจับจ้องมาที่นาง ราวกับกำลังประเมินว่าสตรีตรงหน้าจะแสดงปฏิกิริยาอย่างไรเมื่อเห็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิตของเขา "คุณ... ซ่อนมันไว้ในกระสอบฟางเนี่ยนะ?" ฟางเซียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงเจือความขบขันแกมระอา "ถ้าแม่เฒ่าหลี่เกิดนึกครึ้มอยากเอาข้าวสารก้นถุงไป แล้วควานเจอเข้า คุณไม่กลัวว่าบ้านหลังนี้จะลุกเป็นไฟหรือไงคะ" จางหยางขยับตัวเล็กน้อย กล้ามเนื้อแผ่นอกภายใต้เสื้อผ้าฝ้ายสีซีดไหววูบ ใบหน้าคมคายบึ้งตึงขึ้นกว่าเดิม ทว่าหูทั้งสองข้างกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด "พวกมันไม่มีสิทธิ์แตะต้องของๆ ฉัน... และไม่มีสิทธิ์แตะต้องบ้านหลังนี้ด้วย" คำพูดห้วนสั้นแต่หนักแน่นราวกับประกาศิต ทำให้หัวใจดวงน้อยของฟางเซียนกระตุกวูบอย่างประหลาด นางหรี่ตามองสามีผู้ปากหนักคนนี้ ความเย็นชาที่เคยมีต่อกันตั้งแต่แรกทะลุมิติมาเริ่มถูกกะเทาะออกทีละน้อย เผยให้เห็นความจริงใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันแข็งกระด้าง "ปากแข็งเสียจริงนะคะ" ฟางเซียนยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นพราวเสน่ห์จนจางหยางต้องหลบสายตา "ในเมื่อคุณอุตส่าห์ซ่อน ‘ความลับก้อนโต’ ขนาดนี้ไว้ได้โดยไม่ยอมปริปากบอกใคร แม้แต่ตอนที่โดนพวกตระกูลหลี่รุมด่าทอ... เช่นนั้น วันนี้ดิฉันคงต้องตอบแทนความไว้วางใจของคุณ ด้วยอาหารมื้อพิเศษที่จะทำให้คุณไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตเลยค่ะ" ว่าแล้วนางก็หันขวับกลับมายังโต๊ะเตรียมอาหาร มิติลับในห้วงความคิดถูกเรียกใช้งานทันที พริบตานั้นเอง บนเขียงไม้เนื้อแข็งก็ปรากฏไก่บ้านเนื้อแน่นอวบอ้วนหนึ่งตัว สมุนไพรจีนชั้นเลิศ ไม่ว่าจะเป็นตังกุย โสมคน โกจิเบอร์รี่ และรากขิงแก่สดใหม่จากแปลงเกษตรอัจฉริยะ ส่งกลิ่นหอมกรุ่นอวลเตะจมูกทันทีที่นำออกจากมิติ จางหยางขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง เขายืนยันได้แน่ชัดว่าเมื่อครู่บนโต๊ะว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย แต่วินาทีต่อมา กลับมีวัตถุดิบชั้นเลิศวางเรียงรายอยู่ราวกับมีเวทมนตร์ ทว่าเขาก็เลือกที่จะเก็บความสงสัยไว้ใน ฟางเซียนไม่ปล่อยให้ความเงียบสร้างความอึดอัด นางลงมือจัดการหั่นไก่เป็นชิ้นพอดีคำอย่างคล่องแคล่ว ท่วงท่าการใช้มีดคมกริบสับลงบนเขียงดัง *ตับๆๆ* เป็นจังหวะสม่ำเสมอสะท้อนถึงทักษะปลายจวักระดับเชฟมิชลินจากโลกอนาคต นางนำเนื้อไก่ไปลวกในน้ำร้อนเพื่อดับกลิ่นคาว ก่อนจะย้ายลงหม้อดินเผาใบเก่าที่ตั้งอยู่บนเตาถ่าน เปลวไฟสีส้มแดงวับแวมกระทบกับใบหน้างามที่ตอนนี้มีเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นบางเบา ฟางเซียนบรรจงใส่สมุนไพรจีนลงไปทีละชนิดอย่างพิถีพิถัน กลิ่นหอมหวานของโสมและเครื่องยาจีนเริ่มโชยฟุ้งผสมผสานกับกลิ่นไก่ตุ๋นเคี่ยวไฟอ่อนๆ อานุภาพของความหอมนี้รุนแรงเสียจนกระทั่งเด็กน้อยทั้งสองคนที่นอนหลับอยู่ในห้องนอนเริ่มพลิกตัวไปมา และส่งเสียงครางฮือด้วยความหิวโหย จางหยางยืนมองแผ่นหลังบางที่กำลังง่วนอยู่กับการเคี่ยวซุป สายตาของนายทหารผู้ผ่านความเป็นความตายมาโชกโชน กลับทอดมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด ความอบอุ่นที่ไม่เคยสัมผัสมาเนิ่นนานนับตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าสู่สนามรบ ค่อยๆ แผ่ซ่านเข้ามาในอกทีละน้อย ไอร้อนจากหม้อซุปไม่ได้ทำให้ห้องครัวอบอ้าวขึ้นเลย กลับทำให้หัวใจที่ด้านชาของเขากลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง "มองอะไรอยู่คะ? กลัวว่าดิฉันจะใส่ยาพิษลงไปหรือไง" ฟางเซียนเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับมา แต่นางรับรู้ได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาไม่วางตา "ถ้าเป็นยาพิษ... ฉันก็ยินดีจะดื่มมันแต่โดยดี" เสียงทุ้มต่ำเอמהตอบกลับมาทันควัน ทำเอาฟางเซียนสำลักน้ำลายตัวเองเบาๆ ต้องรีบหันขวับไปค้อนใส่หนึ่งวง "พูดจาเหลวไหลอะไรกันคะ ลูกยังนอนอยู่นะรักษาน้ำคำเสียบ้าง" แม้ปากจะต่อว่า แต้มสีระเรื่อบนพวงแก้มขาวผ่องกลับฟ้องชัดว่านางกำลังเขินอายเพียงใด จางหยางมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มหายากที่นานๆ ครั้งจึงจะได้เห็น บรรยากาศความตึงเครียดระหว่างสามีภรรยาถูกละลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงไออุ่นของครอบครัวและกลิ่นหอมเย้ายวนของซุปไก่ตุ๋นยาจีนที่เริ่มเดือดปุดๆ ส่งกลิ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณบ้าน จนทะลุออกไปถึงรั้วบ้านข้างเคียง ผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมงเต็ม ซุปไก่ตุ๋นยาจีนสีอำพันใสก็พร้อมเสิร์ฟ ฟางเซียนตักน้ำซุปเข้มข้นใส่ชามกระเบื้องเคลือบใบใหญ่ พร้อมกับเนื้อไก่ที่เปื่อยนุ่มละลายในปาก นางยกมันมาวางลงตรงหน้าจางหยางที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะไม้เก่าๆ "ลองชิมดูสิคะ ซุปไก่ตุ๋นยาจีนสูตรพิเศษ บำรุงกำลังวังชา ช่วยให้แผลหายไว และเพิ่มพลังชีวิต... เหมาะกับนายทหารที่เพิ่งปลดประจำการอย่างคุณที่สุดแล้วค่ะ" จางหยางมองชามซุปตรงหน้า ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นพร้อมกลิ่นหอมหวนที่กระตุ้นต่อมน้ำลายให้ทำงานอย่างหนัก เขายกช้อนกระเบื้องขึ้นมาตักน้ำซุปเข้าปากช้าๆ วินาทีแรกที่รสชาติกลมกล่อม ละมุนลิ้น และความอบอุ่นของสมุนไพรแผ่ซ่านไปทั่วช่องปาก ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลและการแบกรับภาระหนักอึ้งมาทั้งชีวิตราวกับถูกปัดเป่าให้หายไปในพริบตา ดวงตาคมกريบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความทึ่ง ฝีมือการทำอาหารของภรรยาคนนี้... เกินกว่าคำว่า ‘ธรรมดา’ ไปไกลโขนัก "อร่อยไหมคะ?" ฟางเซียนเท้าคางมองด้วยแววตาสดใส รอคอยคำตอบอย่างนึกสนุก จางหยางเงยหน้าขึ้นสบตาน้ำงามที่พราวระยับด้วยความมั่นใจ เขากำลังจะอ้าปากเอמהชมสักคำเพื่อเอาใจภรรยา ทว่า... *ปัง!* เสียงทุบประตูด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า ตามมาด้วยเสียงแหลมแสบแก้วหูของแม่เฒ่าหลี่ที่ตะโกนแผดเสียงเข้ามาด้วยความเกรี้ยวกราด "ไอ้ลูกอกตัญญู! จางหยาง! แกคิดว่าจะซ่อนตัวอยู่ในบ้านหลังนั้นแล้วทำเป็นหูหนวกตาบอดได้เร่งั้นเรอะ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! แกได้เงินชดเชยปลดประจำการมาแล้วใช่ไหม? คายเงินนั้นออกมาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะพาทุกคนมาพังบ้านแกให้ราบคาบแน่!" รอยยิ้มบนใบหน้าของฟางเซียนแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ นางหันไปสบตากับจางหยางที่วางช้อนลงอย่างช้าๆ แววตาสามีภรรยาคู่นี้สะท้อนประกายความเย็นชาพร้อมรบออกมาพร้อมกันโดยไม่ต้องนัดหมาย จางหยางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำแผ่รังสีอำมหิตออกมากดดันจนอากาศรอบตัวหนาทึบ เขาเอื้อมมือไปคว้ากระดาษเอกสารปลดประจำการบนโต๊ะมาถือไว้มั่น ก่อนจะก้าวเท้าเดินไปที่ประตูบ้าน "นั่งรอก่อนนะ..." จางหยางหันมาเอמהเสียงทุ้มต่ำกับภรรยา "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเอง... วันนี้แหละ ฉันจะสะสางบัญชีกับพวกมันให้จบสิ้นเสียที" ฟางเซียนมองแผ่นหลังกว้างที่เดินก้าวอาดๆ ไปปลดกลอนประตู รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปาก นางหยิบถ้วยซุปไก่ขึ้นมาจิบเบาๆ อย่างใจเย็น พลางคิดในใจว่า... *พวกตระกูลหลี่ช่างเลือกเวลามาได้อย่างเหมาะเจาะเสียจริง หวังว่าซุปชามนี้จะช่วยให้พวกมันมีแรง ‘กรีดร้อง’ ดังๆ ก่อนที่นางจะจัดชุดใหญ่ให้จนลืมทางกลับบ้านนะคะ* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "หลินฮวายุคปฏิรูป" มาโดยตลอดนะคะ!