สถานะใหม่ที่น่าอิจฉา

"กูถามจริง... นี่พวกมึงสองคนแอบไปกินข้าว กินน้ำ หรือแอบไปกินปีศาจตั๊กแตนตัวไหนเข้าร่างวะ ถึงได้เดินควงแขนกันข้ามคณะมาแบบนี้เนี่ย!" เสียงตบโต๊ะดัง *ป้าบ* พร้อมกับร่างอวบอ้วนของไอ้ปอนด์ที่กระโดดเด้งขึ้นจากเก้าอี้ม้าหินใต้คณะบัญชี ทำเอาแก้วน้ำชาเขียวเย็นเจี๊ยบในมือผมเกือบกระฉอกหกใส่กางเกงยีนส์ตัวโปรด แต่ให้ตายเถอะ... ปัญหาไม่ได้อยู่ที่เสียงโวยวายของเพื่อนสนิทผมหรอกครับ ปัญหาใหญ่มันอยู่ที่มือหนาของไอ้รุ่นพี่ตัวดีข้างกายผมนี่ต่างหาก ที่ตอนนี้มันยังทำเนียนสอดนิ้วประสานเข้ากับอุ้งมือผมแน่นหนาแถมยังไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อย ตั้งแต่เดินข้ามมาจากตึกวิศวะโน่นแล้ว! "ปล่อยมือได้แล้วมั้งพี่ไทม์ คนมองกันทั้งคณะแล้วนะเว้ย" ผมกระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามบิดข้อมือหนีแต่ไอนี่มันดันใช้แรงควายตามฉบับเด็กโยธา ล็อคข้อมือผมไว้ซะแน่นแถมยังทำเป็นตีหน้ามึนมองฟ้ามองฝน "มองก็ดีดิ คนจะได้รู้ทั่วกันว่าเด็กบัญชีปีสองคนนี้มีเจ้าของแล้ว" ไทม์ตอบหน้าตาเฉย มุมปากหยักยกยิ้มกวนประสาทที่เห็นแล้วมันเขี้ยวจนอยากจะเอาฝ่ามือไปประทับรอยรองเท้าผ้าใบสักปราบใหญ่ๆ "อีกอย่าง... มือแฟนตัวเอง ทำไมพี่จะจับไม่ได้ หืม?" คำว่า 'แฟน' ที่ถูกพ่นออกมาหน้าตาเฉยทำเอาโต๊ะม้าหินรอบตัวเงียบกริบไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงกรีีดร้องประสานเสียงของแก๊งเพื่อนตัวแสบจะดังทะลุปรอทขึ้นมาทันที "ย้ากกกกกกก! แฟนเหรอ! เมื่อกี้มันพูดว่าแฟนใช่ไหมวะพวกมึง!" ไอ้ปอนด์ทำท่าจะเป็นลมล้มพับลงไปกองกับพื้น ถ้าไม่ได้ไอ้กรณ์ช่วยดึงคอเสื้อไว้ทัน "ไอ้จิน! มึงทรยศแก๊งโสดสนิทพิชิตเกรดเอของพวกกูตั้งแต่เมื่อไหร่!" แยม สาวหล่อประจำกลุ่มชี้หน้าผมสลับกับมองหน้าไทม์ด้วยสายตาคาดคั้น แก๊งเพื่อนสนิทของผมต่างอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน จ้องมองเราสองคนราวกับเห็นมนุษย์ต่างดาวบุกโลก ผมหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ความเขินอายตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่อกจนหายใจแทบไม่ทั่วท้อง มือข้างที่ว่างอยู่รีบยกขึ้นมาเกาแก้มแก้เก้อ พยายามทำเป็นเฉไฉกลบเกลื่อนความพิรุธ "บ้าบอ... ใครแฟนมันวะ มึงอย่ามาพูดจาพล่อยๆ นะพี่ไทม์ เดี๋ยวปัดเหนี่ยวคว่ำคากลางคณะซะนี่" ผมแหวใส่ กลบเกลื่อนอาการใจเต้นตึ้ักตั้กด้วยการทำเสียงดุใส่ แต่อีกฝ่ายกลับหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี "อ้าว... เมื่อคืนใครร้องไห้งอแงบอกว่า *'พี่ไทม์ห้ามไปไหนนะ อยู่เป็นรูมเมทใจร้ายของจินแบบนี้ไปนานๆ นะ'* จำไม่ได้เหรอครับ หื้ม... หรืออยากให้พี่ทวนความจำตรงนี้อีกรอบดีล่ะ" ไทม์โน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้กระซิบข้างหู น้ำเสียงทุ้มนุ่มทว่าเจือความเจ้าเล่ห์เต็มพิกัด ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งแผ่นหลัง "ไอ้... ไอ้พี่ไทม์! ใครพูดแบบนั้นวะ มั่วแล้ว!" ผมโวยวายเสียงดังลั่น หน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหู ไอ้ท่าทางกระซิบกระซาบหยอกล้อกันต่อหน้าเพื่อนฝูงนี่มันขี้โกงชะมัด ทำไมผมถึงต้องมาแพ้ทางผู้ชายหน้ามึนคนนี้อยู่เรื่อยเลยนะ แก๊งเพื่อนตัวแสบที่นั่งดูละครฉากใหญ่ตรงหน้าต่างพากันส่งเสียงแซว "ฮิ้ววววววว" ลั่นสนามหญ้าจนนักศึกษาคนอื่นๆ ที่เดินผ่านไปมาหันมามองเป็นตาเดียว บ้างก็อมยิ้ม บ้างก็กระซิบกระซาบกันสนุกปาก "โอ๊ย กูจะอ้วก ความหวานนี่มันฆ่าคนโสดชัดๆ" ปอนด์ทำท่าทางพะอืดพะอมประกอบฉากเรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนๆ "แต่เอาวะ... ยอมรับก็ได้ว่าเหมาะสมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยก รูมเมทวิศวะสายเปย์กับหนุ่มบัญชีปากแจ๋ว สเตตัสใหม่นี่มันน่าอิจฉาชะมัด!" "รู้ตัวก็ดีแล้วครับ" ไทม์ยักคิ้วหล่อๆ ให้ปอนด์ทีหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองผมที่ตอนนี้หลบสายตาแทบไม่ทัน "งั้นในเมื่อเปิดตัวอย่างเป็นทางการแล้ว... เย็นนี้ไปฉลองสถานะใหม่กันหน่อยดีไหมครับแฟน" ผมเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจจนเผลอยิ้มออกมาบางๆ โดยไม่รู้ตัว ถึงปากจะบอกว่ารำคาญและชอบโวยวายใส่เขานักหนา... แต่สุดท้ายแล้ว รอยยิ้มของไทม์ก็ยังเป็นสิ่งที่ทำให้ผมใจละลายได้ทุกทีสิน่า ระหว่างที่เรากำลังโต้เถียงกันเรื่องร้านอาหารที่จะไปฉลองกันเย็นนี้ เสียงแจ้งเตือนข้อความในสมาร์ทโฟนของผมก็ดังขึ้นแทรกบรรยากาศสนุกสนาน ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความสงสัย ทว่า... ข้อความบนหน้าจอที่ปรากฏขึ้น กลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของผมแข็งค้างในเสี้ยววินาที ข้อความจากบัญชีปริศนาที่ไม่ได้บันทึกชื่อ ส่งภาพถ่ายใบเสร็จการโอนเงินจำนวนมหาศาล พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่อ่านแล้วเลือดในกายเย็นเฉียบ *[เบอร์บัญชีปลายทาง: ชื่อคุณ... / ยอดเงิน: 500,000 บาท]* *[ข้อความจากผู้ส่ง: เลิกยุ่งกับไทม์ซะ ถ้าไม่อยากให้เรื่องสนุกๆ ระหว่างเราต้องจบลงแบบเจ็บตัว]* ผมชะงักค้าง มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริกเล็กน้อย บรรยากาศรอบตัวที่เคยฟีลกู๊ดและอบอุ่นเมื่อครู่ พลันเย็นยะเยือกขึ้นมาทันทีโดยไม่มีสาเหตุ --- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาจนถึงบทนี้นะครับ