หนีความวุ่นวายมาขายขนม

เสียงฉีกสัญญาขายขาดสะท้านก้องห้องโถงตระกูลหลิน จนเศษกระดาษราคาถูกปลิวว่อนดั่งใบไม้ร่วง หลินซีกวาดตามองหน้าญาติผู้พี่ที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยความโลภอย่างสมเพชเวทนา มือเรียวบางปัดฝุ่นบนเสื้อคลุมเนื้อหยาบอย่างไม่แยแสราวกับสิ่งที่เพิ่งทำลายไปเป็นเพียงเศษขยะริมทาง "เขียนสัญญาบ้าบอแบบนี้ มอบทั้งที่ดินมรดกและสูตรขนมตระกูลหลินให้พวกท่านฟรีๆ เก้าส่วน ส차บในฐานะทาสรับใช้ให้อีกหนึ่งส่วน สมองของท่านใส่แกลบหรือว่าใช้ก้อนเนื้อเน่าๆ คิดกันแน่คะ, ท่านอาเฉินโม่?" สุ้มเสียงของหลินซีไม่ได้สั่นเครือแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับราบเรียบ เย็นเยียบ และเต็มไปด้วยพลังกดดันจนเฉินโม่ที่ตั้งท่าจะพุ่งเข้ามาตบหน้าถึงกับชะงักกึก ใบหน้าอ้วนท้วนขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปน "นังตัวดี! แกกล้าดียังไงมาฉีกสัญญา! ที่ดินตรงนั้นและสูตรขนมพาสตรี้นั่น สมควรตกเป็นของตระกูลเราเพื่อทดแทนบุญคุณที่เลี้ยงแกมาจนโตต่างหาก!" เฉินโม่แผดเสียงลั่นบ้านจนบานหน้าต่างไม้สั่นสะเทือน สายตาด1ุร้ายจดจ้องร่างระหงของหญิงสาวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "บุญคุณ? ข้าวต้มก้นหม้อกับห้องเก็บฟืนที่พวกท่านให้ซุกหัวนอนตั้งแต่พ่อแม่ฉันตายจากไป เรียกว่าบุญคุณที่ต้องใช้ด้วยที่ดินทำกินสามสิบไร่กับสูตรขนมสร้างเงินล้านอย่างนั้นหรือคะ?" หลินซีแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าไปประชิดชายวัยกลางคนทีละก้าวอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับด้วยความฉลาดเฉลียวและเด็ดเดี่ยว "ฝันไปเถอะค่ะ! ต่อให้ฉันต้องเอาสูตรขนมพวกนี้ไปเททิ้งลงส้วม หรือเอาที่ดินไปเผาไฟเล่นจนวอดวาย ก็ไม่มีวันแบ่งผลประโยชน์ให้ปลิงสูบเลือดอย่างพวกท่านแม้แต่ทองแดงเดียว!" สิ้นคำพูดเฉียบขาด หลินซีไม่รอให้ใครได้ตั้งตัว นางสะบัดแขนเสื้อ หมุนตัวเดินออกจากบ้านตระกูลหลินท่ามกลางเสียงด่าทอไล่หลังที่ดังระงมราวกับเสียงผีโหยหวน แต่นางไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง ในมิติประหลาดที่ซ่อนอยู่ลึกก้น ภายในห้วงจิตสำนึกของนางเวลานี้ แสงสีทองเรืองรองสว่างไสว เผยให้เห็นชั้นวางวัตถุดิบชั้นเลิศจากต่างโลก ไม่ว่าจะเป็นเนยแท้จากนมวัวเทวดา แป้งสาลีเนื้อละเอียดดุจแพรไหม หรือแม้แต่เมล็ดกาแฟอาราบิก้าคั่วบดที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นทะลุออกมานอกขอบเขตจิตวิญญาณ ในเมื่อเมืองหลวงแห่งนี้เต็มไปด้วยคนหน้าหนาที่จ้องแต่จะเอาเปรียบ นางก็ไม่มีความจำเป็นต้องทนอยู่เป็นเบייהล่างให้อีกฝ่ายเหยียบย่ำอีกต่อไป รถม้าคันเก่าโยกเยกไปตามเส้นทางขรุขระ มุ่งหน้าสู่ "หมู่บ้านชายแดน" ดินแดนรกร้างห่างไกลความเจริญที่ขึ้นชื่อเรื่องความแห้งแล้งและอันตราย ที่นั่นคือเป้าหมายใหม่ ที่ซึ่งไม่มีญาติหน้าเลือด ไม่มีกฎเกณฑ์บิดเบี้ยว มีเพียงผืนดินกว้างใหญ่ที่รอให้นางไปพลิกฟื้น และใครบางคนที่กำลังรอการเยียวยา การเดินทางกินเวลาหลายวันจนกระทั่งทิวทัศน์รอบตัวเปลี่ยนเป็นผืนป่าทึบและภูเขาสลับซับซ้อน อากาศเริ่มเย็นลงเมื่อเข้าใกล้เขตชายแดน หลินซีเปิดหน้าต่างรถม้าสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด แม้การเริ่มต้นใหม่จากศูนย์ในสถานที่กันดารจะดูน่ากลัวสำหรับคนทั่วไป แต่นางกลับรู้สึกฮึกเหิมอย่างประหลาด เลือดนักสู้และวิญญาณแม่ค้าหัวการค้าในตัวกำลังพุ่งพล่าน เมื่อรถม้าจอดสนิทหน้ากระท่อมไม้หลังเล็กทรุดโทรมที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยวท้ายหมู่บ้าน หลินซีก็ก้าวลงมาสัมผัสพื้นดินเย็นเยียบ นางกวาดสายตามองรอบกาย แปลงเกษตรข้างบ้านเต็มไปด้วยวัชพืชและดินแห้งผากจนแทบปลูกอะไรไม่ขึ้น ทว่าที่ระเบียงบ้าน กลับมีร่างสูงใหญ่ของบุรุษในชุดทหารเก่าๆ กำลังนั่งก้มหน้าก้มตาซ่อมแซมคันไถไม้ด้วยใบหน้าเคร่งเครียด เสียงฝีเท้าทำให้อดีตแม่ทัพหนุ่มผู้ปลดประจำการเงยหน้าขึ้น ดวงคมเข้มดุจพญาอินทรีมองตรงมายังผู้มาใหม่ นัยน์ตาคู่นั้นทั้งคมกริบ หม่นหมอง และเต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้าจากสนามรบ แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววเด็ดเดี่ยวและเป็นประกายระยิบระยับของหลินซี ชายหนุ่มก็ชะงักไปครู่ใหญ่ สันจมูกโด่งรั้นขยับเล็กน้อยคล้ายกำลังสูดดมบางอย่าง "เธอ..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยขึ้นอย่างระแวดระวัง "ไม่ใช่คนที่ทางการส่งมาตรวจบัญชีหรอกกระมัง?" หลินซีคลี่ยิ้มหวานหยาดเยิ้ม รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเกรงกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย นางก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มผู้มีกล้ามเนื้อแน่นหนาทุกสัดส่วนราวกับรูปสลัก ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูที่ขึ้นไรหนวดเคราจางๆ ด้วยน้ำเสียงเย้ายวนแต่ทรงพลัง "ฉันไม่ใช่ผู้ตรวจบัญชีค่ะ... แต่ฉันคือภรรยาที่ทางการจัดสรรมาให้ท่าน และที่สำคัญที่สุด ฉันคือแม่ค้าขนมปังที่จะทำให้หมู่บ้านกันดารนี่กลายเป็นดินแดนที่ร่ำรวยที่สุดในแผ่นดิน!" ยังไม่ทันที่เฟยหรงจะได้เอ่ยปากซักถามข้อสงสัยใดๆ ทันใดนั้นเอง ประตูมิติลับในตัวหลินซีก็พลلตื่นขึ้นอย่างรุนแรง กลิ่นหอมฟุ้งอันเป็นเอกลักษณ์ของ "ครัวซองต์เนยสดอบใหม่" และ "กาแฟดริปพรีเมียม" ก็พวยพุ่งทะลักออกมาจากอากาศธาตุ ลอยอบอวลไปทั่วทั้งบริเวณกระท่อมไม้กลางป่าชายแดน ท่ามกลางความตกตะลึงของอดีตแม่ทัพหนุ่มที่เบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อสายตาและจมูกของตนเอง! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดประตูมิติลับบทแรกไปพร้อมกันนะคะ