ความขัดแย้งเชิงประจักษ์

กลิ่นฟอร์มาลีนจางๆ ลอยอวลอยู่ในห้องชันสูตรศพที่อุณหภูมิถูกควบคุมไว้ต่ำจนเยือกเย็น แสงไฟสีขาวนวลจากหลอดฟลูออเรสเซนต์สะท้อนลงบนพื้นสเตนเลสเงาวับ ขับเน้นบรรยากาศให้ตึงเครียดจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ "คุณกำลังใช้ความรู้สึกตัดสินคดีฆาตกรรม รินรดา" เสียงทุ้มต่ำของแพทย์นิติพยาธิหนุ่มดังขึ้นทำลายความเงียบ พشรยืนอยู่หลังโต๊ะผ่าศพ สองมือสวมถุงมือยางสีขาวกำลังจัดเรียงเครื่องมือผ่าตัดด้วยความประณีตราวกับศิลปินกำลังเตรียมพู่กัน ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสายตาคมกริบไร้ความรู้สึก ทว่ากลับเต็มไปด้วยแรงกดดันที่พุ่งตรงไปยังหญิงสาวฝั่งตรงข้าม รินรดาไขว้แขนเข้าหากันโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมก้าวร้าวเล็กน้อยจ้องมองร่างไร้วิญญาณบนเตียง ก่อนจะเบนกลับมาสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว "และคุณก็กำลังใช้แค่ตัวเลขกับชิ้นเนื้อตายๆ ตัดสินความเป็นความตายของมนุษย์คนหนึ่ง พชร" เธอสาวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะผ่าตัดอีกนิด ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนเกือบสัมผัสได้ถึงกระแสความอึดอัดที่ประจันหน้ากัน "สัญชาตญาณบอกฉันว่ารอยแผลพวกนั้นไม่ได้เกิดจากการต่อสู้ แต่มันคือสัญลักษณ์" รินรดากล่าวเสียงต่ำ นัยน์ตาสีเข้มวับวาวด้วยประกายแห่งการวิเคราะห์ที่สั่งสมมาจากสนามสืบสวนจริง "ฆาตกรไม่ได้แค่ฆ่า แต่มันจงใจทิ้งร่องรอยให้ตามล่า สัญชาตญาณของเหยื่อและคนร้ายมันเชื่อมโยงกันในจิตวิทยาที่ตำราแพทย์ของคุณไม่มีวันอธิบายได้" พชรหยุดมือจากการหยิบคีมสแตนเลส เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ ชั่วขณะหนึ่งที่มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะจางๆ ทว่าดวงตากลับว่างเปล่าและเย็นชา "จิตวิทยาหรือครับ?" พชรทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัด "สิ่งที่เรียกว่าสัญชาตญาณในความหมายของคุณ มันก็แค่อคติทางความคิดที่ถูกปรุงแต่งขึ้นมาจากอดีตที่ผิดพลาด... คุณยังติดอยู่กับคดีเมื่อสามปีก่อน รินรดา คุณกำลังมองหาเงาของคนร้ายเก่าในศพของเหยื่อคนใหม่" คำพูดนั้นพุ่งเป้าเข้ากลางใจดำของเธออย่างแม่นยำ รินรดาสะดุ้งเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว กล้ามเนื้อบริเวณกรามเกร็งแน่นจนขึ้นสัน นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ถูกจี้จุดอ่อน ทว่าเธอเลือกที่จะตอบโต้ด้วยการก้าวล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวของเขาคืนบ้าง "แล้วคุณล่ะ พชร?" เธอสวนกลับ เสียงของเธอนุ่มนวลแต่น่ากลัวในเวลาเดียวกัน "คุณหลบหลังห้องสี่เหลี่ยมเย็นๆ นี้ หลบหลังผลแล็บและสารเคมี เพราะคุณกลัวความจริงที่ว่า... มนุษย์เราไม่ได้ตายด้วยเหตุผลทางวิทยาศาสตร์เสมอไป บางคนตายเพราะความเกลียดชังที่วิทยาศาสตร์ไม่อาจชั่งตวงได้... หรือเพราะคุณกลัวที่จะยอมรับว่า พ่อของคุณไม่ได้จากไปเพราะอุบัติเหตุ แต่มันคือความตั้งใจ?" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องผ่าตัดในทันที บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบติดลบ พชรชะงักไป ดวงตาที่เคยนิ่งสงบมารอดักจับทุกอารมณ์กลับไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่ม่านตาจะหรี่แคบลง รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกจากตัวเขายิ่งกว่าเดิม เขาวางเครื่องมือในมือลงกระทบถาดสเตนเลสเสียงดังสนั่น "อย่าล้ำเส้น" พชรเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ทีละคำอย่างชัดเจน ใบหน้าคมสันขยับเข้าไปใกล้เธอจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นอายเฉพาะตัว "คดีนี้อยู่ภายใต้เขตอำนาจของนิติเวชศาสตร์ ข้อเท็จจริงทางวิทยาศาสตร์เท่านั้นที่จะพูดความจริง ไม่ใช่นิยายปรัมปราจากปากของอดีตตำรวจที่สติหลุด" "งั้นก็พิสูจน์สิครับ... หมอ" รินรดาจงใจใช้น้ำเสียงเย้ยหยัน เธอไม่ถอยหนีแม้แต่นิ้วเดียว หน้าอกที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจบ่งบอกถึงความเร่าร้อนทางอารมณ์ที่ปะทะกันอย่างดุเดือดระหว่างตรรกะและสัญชาตญาณ "ถ้าวิทยาศาสตร์ของคุณแน่จริง ลองบอกฉันซิว่าทำไมรอยกรีดบนศพถึงตรงกับองศาของดวงดาวในคืนที่เหยื่อหายตัวไป... วิทยาศาสตร์เล่มไหนอธิบายเรื่องนี้ได้บ้าง" พชรนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างใช้ความคิด รอยกรีดบนร่างไร้วิญญาณที่เขาเพิ่งสังเกตผ่านกล้องจุลทรรศน์เมื่อครู่... มันมีความสมมาตรที่ผิดธรรมชาติจริงๆ สมมาตรจนน่าขนพองสยองเกล้า สมมาตรแบบที่มนุษย์ทั่วไปไม่น่าจะลงมือได้ในความมืดโดยไม่มีตัวช่วย ก่อนที่พชรจะได้ทันเอ่ยปากโต้แย้ง เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างร้อนรน ตามมาด้วยร่างของเจ้าหน้าที่ผู้ช่วยแพทย์ที่เปิดประตูพรวดเข้ามาด้วยใบซีดเผือก "คุณพชรครับ! รินรดาครับ!" ผู้ช่วยหอบหายใจถี่กระชั้น สีหน้าตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด "ผลวิเคราะห์ชิ้นเนื้อจากใต้เล็บของเหยื่อออกแล้วครับ... แต่มันไม่ใช่ดีเอ็นเอของมนุษย์" ทั้งพชรและรินรดาหันขวับไปมองหน้าผู้ช่วยพร้อมกันทันที ความขัดแย้งเมื่อครู่ถูกปัดตกไปในพริบตา "มันคืออะไร?" พชรถถามเสียงเข้ม ก้าวเท้าผละจากโต๊ะผ่าตัด ผู้ช่วยกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะยื่นแท็บเล็ตแสดงผลแล็บให้ทั้งคู่ดู พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้ห้องผ่าตัดอุณหภูมิลดฮวบลงอีกหลายเท่าตัว "ผลสแกนระบุว่า... มันคือสารเคลือบผิวโบราณอายุมากกว่าร้อยปี ที่ใช้สแปมศพในพิธีกรรมบูชาความมืด... และที่สำคัญที่สุด ระบบรักษาความปลอดภัยของห้องเก็บศพโซน B เพิ่งแจ้งเตือนว่า มีคนกำลังเปิดล็อกเกอร์เก็บศพหมายเลข 00 ซึ่งเป็นศพของ... พ่อของคุณเองครับ หมอพชร" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ