ห่างไกลแต่ใจยังสั่น

กลิ่นไวน์แดงวินเทจราคาแพงระยับเคล้าคลอไปกับเสียงเครื่องสายคลาสสิกที่บรรยากาศภายในห้องจัดเลี้ยงแกรนด์บอลรูมของโรงแรมหรูใจกลางกรุงเทพฯ กลับไม่ได้ทำให้รินรหน้าระรื่นขึ้นมาได้เลยแม้แต่น้อย ชุดราตรีเกาะอกสีดำสนิทเนื้อผ้ากำมะหยี่ชั้นดีทิ้งตัวแนบเนื้อ ขับเน้นทรวดทรงองเอวที่เคยผอมบางในอดีตให้บัดนี้อวบอิ่มและเต็มไปด้วยความเย้ายวนตามแบบฉบับของผู้หญิงที่ผ่านพ้นมรสุมชีวิตมาได้ด้วยลำแข้งของตนเอง ทว่าสิ่งที่สะดุดตาผู้คนมากที่สุดไม่ใช่ความงามอันเฉิดฉาย หากแต่เป็นความเยือกเย็นในดวงตากลมโตคู่นั้น ที่บัดนี้ไร้ซึ่งประกายความอ่อนแอแบบที่เคยเป็นมา "มองอะไรอยู่หรือครับคนสวย หรือกำลังคิดว่าคืนนี้จะมีใครกล้าเดินเข้ามาทักคุณรินเป็นคนแรก?" เสียงทุ้มนุ่มนวลกระซิบแผ่วเบaอยู่ข้างใบหู พร้อมกับสัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วของศรัณย์ที่แตะลงบนข้อศอกเปลือยเปล่าอย่างให้เกียรติ ชายหนุ่มคือคู่คิดทางธุรกิจและสุภาพบุรุษผู้เข้ามาในชีวิตเธอในยามที่โลกทั้งใบพังทลาย เขามีรอยยิ้มที่อบอุ่นและสายตาที่พร้อมจะปกป้อง ทว่าสำหรับรินรดาแล้ว หัวใจของเธอบัดนี้เปรียบเสมือนป้อมปราการหินผา ที่ถูกปิดตายจากความรักแบบชายหญิงไปเสียแล้ว "รินแค่กำลังคิดว่า... บางครั้งผีเสื้อที่เคยตายไปแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องฟื้นคืนชีพกลับมาให้รกหูรกตาหรอกค่ะคุณศรัณย์" รินรดาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความนัยคมกริบ ดวงตาสีดำสนิทกวาดมองไปทั่วห้องจัดเลี้ยง ก่อนจะชะงักกึกเมื่อร่างสูงสง่าในชุดสูททักซิโด้สีเข้มคัตติ้งเนี้ยบก้าวเข้ามาทางประตูใหญ่ คินน์ อัครเดโช อดีตสามีผู้เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางแสงไฟสปอตไลท์ รัศมีแห่งความเย่อหยิ่ง เย็นชา และทรงอำนาจแผ่ซ่านออกมาจนคนรอบข้างต้องหลีกทางให้ ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของรินรดาเต้นผิดจังหวะไม่ใช่ความทรงจำอันขมขื่นในอดีต หากแต่เป็นสายตาดุดลึกคู่นั้นที่กวาดหาใครบางคน ก่อนจะมาหยุดนิ่งสนิทอยู่ที่ร่างของเธอ ความเงียบงวดราวกับถูกดูดกลืนหายไปจากบริเวณรอบตัว ในวินาทีที่สายตาของพวกเขาสบประสานกันผ่านฝูงชน คินน์หยุดเดิน ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบของอดีตสามีเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่องรอยของความตกตะลึงระaายผ่านนัยน์ตาคู่นั้น ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหา รุ่มร้อน และเจ็บปวดอย่างรวดเร็วจนแทบตั้งรับไม่ทัน รินรดาไม่หลบสายตา เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มเยาะหยันส่งไปให้อย่างไม่เกรงกลัว ร่างระหงหมุนตัวกลับเตรียมจะเดินหนีเพื่อตัดปัญหาความวุ่นวาย ทว่าเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยจนฝังใจก็ดังขึ้นแทรกความเงียบ "ริน..." เสียงเรียกนั้นสั่นเครือเล็กน้อยจนแทบไม่น่าเชื่อว่าเป็นของคินน์ ผู้ชายที่ไม่เคยแคร์ความรู้สึกใครหน้าไหน มือใหญ่คว้าเข้าที่ข้อแขนของเธออย่างถือวิสาสะ แรงบีบไม่ได้รุนแรง แต่เต็มไปด้วยความรุ่มร้อนและสั่นเทาจนน่าตกใจ รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นน้ำหอมผู้ชายกลิ่นเดิมที่เคยซุกซบอยู่ทุกค่ำคืนลอยเข้าแตะจมูก ปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างที่เธอพยายามฝังกลบมันไว้ใต้ก้นบึ้งของความรู้สึก เธอดึงแขนกลับทันทีอย่างไม่ไยดี ราวกับสัมผัสของเขาเป็นสิ่งแปลกปลอมที่น่ารังเกียจ ก่อนจะหันกลับไปมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่าจนน่ากลัว "ขอโทษด้วยนะคะคุณคินน์... แต่เราไม่ได้สนิทกันถึงขนาดที่จะมาเรียกชื่อเล่นกันแบบนี้ กรุณาปล่อยมือด้วยค่ะ มีคนมองอยู่" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ เย็นชา และห่างเหินราวกับเขากับเธอเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่เดินสวนกันบนท้องถนน คินน์ชะงักงัน ราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าอย่างแรงด้วยคำพูดที่ไร้เยื่อใย ดวงตาคมเข้มแดงก่ำขึ้นมาวูบหนึ่ง เขากวาดสายตามองเธอลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น เพื่อค้นหาเงาของอดีตภรรยาผู้เคยร้องไห้อ้อนวอนขอความรัก ทว่าสิ่งที่เขาพบมีเพียงความว่างเปล่าและความแข็งกร้าวของผู้หญิงที่พร้อมจะบดขยี้เขาให้แหลقคามือ "ริน... ผมขอคุยด้วยสักครู่ได้ไหม แค่ห้านาที... เรื่องของเรา..." คินน์เอ่ยเสียงพร่า ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัดเมื่อเห็นรอยยิ้มเยาะหยันที่ปรากฏขึ้นบนเรียวปากอิ่มสวยนั้น "ไม่มีเรื่องของเราหราหรอกค่ะคุณคินน์ อดีตมันจบลงไปตั้งแต่วันที่คุณเซ็นชื่อลงในใบหย่าแล้ว และตอนนี้... ฉันก็มีคนที่ดูแลอยู่แล้วด้วย" รินรดาเอ่ยตัดบทอย่างไม่ไว้หน้า พลาญเอื้อมมือไปแตะแขนของศรัณย์ที่ยืนรออยู่ใกล้ๆ เป็นเชิงแสดงความเป็นเจ้า คินน์ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน นัยน์ตาคมกริบฉายแววความหึงหวงและโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านเมื่อมองไปยังศรัณย์ ทว่าเขาก็ทำอะไรไม่ได้ท่ามกลางสายตาของผู้คนนับร้อยในงาน ในขณะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นและเต็มไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ที่เฉือนคมกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ร่างเล็กๆ ของเด็กชายวัยประมาณสี่ขวบในชุดสูทตัวจิ๋วก็วิ่งเตลิดเข้ามาชนเข้ากับชายกระโปรงของรินรดาเข้าอย่างจัง "คุณแม่ขา! น้องคินตามหาตั้งนาน..." เสียงใสแจ๋วเอמהขึ้นพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองรินรดาด้วยดวงตากลมโตและแพขนตายาวงอนงาม ทว่าทันทีที่คินน์ก้มลงมองใบหน้าเล็กจิ๋วของเด็กชายคนนั้น เลือดในกายของเขาก็เย็นเฉียบลงฉับพลัน ราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระหม่อม ดวงตากลมโตคู่นั้น... จมูกโด่งรั้นนั่น... และรอยยิ๋วที่มุมปาก... มันคือพิมพ์เดียวกันกับเงาสะท้อนในกระจกของเขาเองไม่มีผิดเพี้ยน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ "รสรินกลิ่นกำมะหยี่" เสมอมานะคะ