ความล้มเหลวในวงแหวนแรก

"ล้มเหลว... ศูนย์คะแนน ริน เวลเลอร์ ออกไปจากห้องโถงนี้ได้แล้ว" เสียงกังวานเย็นเยียบของกรรมการคุมสอบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับ อัญมณีมานาที่วางอยู่ตรงหน้าเด็กหนุ่มไม่ได้เปล่งประกายแสงแม้แต่น้อย มันยังคงเป็นก้อนหินสีเทาหม่นไร้ค่า เช่นเดียวกับอนาคตในรั้วสถาบันเวทมนตร์เอเทเรียแห่งนี้ของเขา รินกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด ความอัปยศพุ่งพล่านอยู่ในอก แต่ในขณะที่คนรอบข้างกำลังส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ย นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของเขากลับกวาดมองวงแหวนเวทมนตร์ที่เพิ่งสลายไปอย่างรวดเร็ว สมองของเขาไม่ได้นึกถึงความเจ็บปวด แต่มันกำลัง 'คำนวณ' 'องศาการหมุนของมานาผิดเพี้ยนไป 0.04 มิลลิวินาที ความหนาแน่นของธาตุลมไม่สมดุลกับกระแสไฟฟ้าในอากาศ... นี่ไม่ใช่ความล้มเหลวที่เกิดจากความโง่เขลา แต่มันมีตัวแปรที่มองไม่เห็นบางอย่างแทรกแซงอยู่' "ได้ยินที่พูดไหม ริน?" กรรมการชายร่างยักษ์ขมวดคิ้วแน่น "กฎของโรงเรียนมีไว้เพื่อคัดกรองจอมเวท ไม่ใช่ที่พักพิงสำหรับเด็กทุนที่แม้แต่จุดไฟยังทำไม่ได้" รินค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ความเงียบของเขาทำให้บรรยากาศดูน่าอึดอัดขึ้นถนัดตา เขาไม่ได้แก้ตัว ไม่ได้ก้มหัวขอโทษ เพียงแต่โค้งคำนับอย่างสุภาพตามมารยาทก่อนจะเดินหันหลังกลับ ทว่าในวินาทีที่เขากำลังก้าวเท้าพ้นธรณีประตู มือเรียวบางของหญิงสาวคนหนึ่งก็ขวางไว้ "เดี๋ยวก่อน" รินหยุดชะงัก เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียง เธอคือ เซร่า ผู้คุมสอบหญิงที่นั่งเงียบมาตลอดทั้งวัน เส้นผมสีเงินยวงล้อมกรอบใบหน้าเรียบเฉยที่แฝงไปด้วยความเหนื่อยหน่ายต่อโลกใบนี้ สายตาของเธอที่มองมายังรินนั้น... ต่างออกไป มันไม่ใช่ความสมเพช แต่เป็นความใคร่รู้เหมือนกำลังมองดูสิ่งของทดลองที่แตกสลาย "อาจารย์เซร่า มีอะไรจะสั่งสอนผมอีกงั้นหรือครับ?" รินถามเสียงเรียบ เซร่าโน้มตัวลงมาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ ของตำราเก่าและกลิ่นอายมานาที่ถูกผนึกไว้ เธอขยับยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา "ฉันเห็นสิ่งที่นายทำเมื่อครู่นี้ ริน เวลเลอร์ นายไม่ได้พลาดเพราะพลังต่ำต้อย แต่นายพยายามดึงมานาในอัตราที่สมบูรณ์แบบจนเกินไป... จนกระทั่งโลกใบนี้พยายาม 'บีบ' ให้วงแหวนของนายพังทลายลง" รินเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนมองออกถึงความผิดปกติที่เขาพบเจอ "คุณหมายความว่า..." "ความลับคือสิ่งที่ต้องแลกด้วยชีวิต" เซร่ากระซิบข้างหู "ถ้าอยากรู้ว่าทำไมทุกคนที่นี่ถึงเป็นเพียงหุ่นเชิดที่ไร้พรสวรรค์ที่แท้จริง จงเก็บความล้มเหลวนี้ไว้ให้ดี แล้วไปที่ห้องสมุดเขตต้องห้ามหลังเที่ยงคืน" พูดจบเธอก็เดินผ่านเขาไป ทิ้งให้รินยืนงุนงงอยู่กลางทางเดิน ทว่าในจังหวะที่หัวใจเขากำลังเต้นโครมครามนั้นเอง เสียงที่ไม่มีใครได้ยินก็ดังขึ้นภายในหัวของเขา—เสียงที่แห้งแล้งและแม่นยำดุจเครื่องจักร [ตรวจพบความปรารถนาในการทำลายข้อจำกัดเชิงตรรกะ...] [เงื่อนไขครบถ้วน: ผู้ถูกทอดทิ้งที่มีความสามารถในการวิเคราะห์เหนือขีดจำกัด] [กำลังติดตั้งระบบ: 'Calculation Death'...] รินทรุดลงกับพื้นทันที อาการปวดหัวรุนแรงราวกับมีเข็มพันเล่มทิ่มแทงเข้ามาในสมอง ข้อมูลมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก เขาเห็นภาพของโลกใบนี้ในรูปแบบตัวเลขและสมการที่ลอยคว้างอยู่ในอากาศ แสงสีฟ้าอ่อนจางๆ ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา [วิเคราะห์ผลลัพธ์: โอกาสรอดชีวิตในสถาบันหลังจากนี้คือ 0.0001%] [คำเตือน: คุณได้ถูกระบุเป้าหมายโดย 'ผู้เฝ้ามอง' หากไม่ดำเนินการแก้ไขภายใน 60 วินาที... ร่างกายของคุณจะถูกลบเลือนออกจากประวัติศาสตร์] "บ้าเอ๊ย... นี่มันเรื่องอะไรกัน" รินพึมพำขณะมองเห็นตัวเลขถอยหลังที่สลักลึกลงบนอากาศตรงหน้า เขาไม่ได้ตายเพราะสอบตก แต่เขากำลังจะถูกลบหายไปจากความทรงจำของทุกคนเพราะเขาได้ 'ตื่นขึ้น' มาเห็นความจริงที่โลกนี้ปกปิดไว้ ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีแดงฉานก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าบดบังทางเดินที่ว่างเปล่า พร้อมภารกิจที่ทำเอาเขาสะอึกจนลมหายใจสะดุด [ภารกิจระดับ SSS: ก้าวข้ามจุดดับสูญ] [เป้าหมาย: สังหาร 'เงาสะท้อนของพระเจ้า' ที่กำลังเดินเข้ามาจากสุดทางเดิน] [รางวัล: ปลดล็อกดวงตาคำนวณเวทมนตร์ระดับสูง และสถานะ 'จอมเวทนอกกฎ'] ฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นจากมุมมืด รินหันไปมองตามสัญชาตญาณ—มันไม่ใช่คน แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่ไร้ใบหน้า ร่างกายบิดเบี้ยวด้วยรอยแยกของมิติ มันคือเพชฌฆาตที่ถูกส่งมาเพื่อเก็บกวาดความผิดพลาด! ความตายขยับเข้าใกล้... และเขาไม่มีเวทมนตร์เหลืออยู่ในร่างกายเลยสักหยดเดียว ต้องขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผม วาเลนเทียอัศวินมืด นะครับ