ค่าความน่าจะเป็น 0.01%

"เจ้ากำลังจะตาย ริน... ไม่ใช่เพราะพลังเวทหมดไปจากร่าง แต่เป็นเพราะเจ้ากำลังพยายามทำเรื่องที่ไร้เหตุผลที่สุดในประวัติศาสตร์เวทมนตร์" เสียงกระซิบแหบพร่าของเซร่าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องเก็บของใต้ดิน กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองไม่ได้ทำให้รินหวั่นไหวเท่ากับภาพของวงแหวนเวทระดับสามที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้า มันคือ 'เกราะลวงตา' ที่เหล่าคณะกรรมการใช้คัดกรองนักเรียนทุนไร้ค่าอย่างเขาให้ตกรอบไปอย่างเงียบเชียบ รินไม่ตอบโต้ เขาเพียงแค่นั่งนิ่ง สายตาจ้องเขม็งไปที่โครงสร้างแสงสีฟ้าที่หมุนวนอย่างซับซ้อนภายในอากาศ ปลายนิ้วของเขาที่เปื้อนคราบหมึกสั่นระริก แต่ดวงตาของเขากลับนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันกระเพื่อม "0.01%" รินพึมพำออกมาเบาๆ เสียงของเขาราบเรียบแต่มั่นคง "นั่นคือค่าความน่าจะเป็นที่วงแหวนเวทนี้จะคงสภาพเสถียรไว้ได้หากผมแทรกตัวเข้าไปในจุดเชื่อมต่อของกระแสมานา... เซร่า ในทฤษฎีเวทมนตร์ปกติ มันคือจุดดับอนันต์ แต่ในระบบการคำนวณของผม... มันคือประตู" เซร่าขยับตัวเข้ามาใกล้ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันส่องกระทบใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าคลุมศีรษะ เธอเป็นอดีตจอมเวทระดับตำนานที่ถูกลบชื่อออกจากประวัติศาสตร์ แต่ในแววตาของเธอนั้นมีความคาดหวังบางอย่างที่ซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชา "เจ้าไม่มีมานาเหลือแล้ว ริน เจ้าจะเอาอะไรไปเจาะทะลุโครงสร้างความหนาแน่นระดับนั้น? ความดื้อรั้นงั้นหรือ?" "ไม่ใช่ความดื้อรั้นครับ" รินกวาดสายตาผ่านหน้าต่างโปร่งใสที่มองเห็นได้เพียงเขาคนเดียว หน้าต่างระบบที่แสดงเส้นกราฟการไหลเวียนของอนุภาคเวทมนตร์เป็นสมการคณิตศาสตร์ที่ไม่มีใครในโลกนี้มองเห็น "แต่เป็นความเข้าใจในตัวมัน" รินเอื้อมมือออกไป อากาศรอบตัวบิดเบี้ยวทันทีที่เขาสัมผัสกับไอมานา ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานเด้งขึ้นมาในครรลองสายตา—*คำเตือน: อัตราการสูญเสียพลังชีวิต 95% หากการคำนวณพลาดเพียง 0.001 วินาที* เขาสูดลมหายใจเข้าลึก จินตนาการถึงโครงสร้างของวงแหวนเวทนั้นเหมือนกับสมการทางฟิสิกส์ แทนที่จะสู้ด้วยพลังเวทที่เขามีอยู่ 'ศูนย์' เขากลับเลือกที่จะ 'ยืม' พลังงานจากจุดวิกฤตที่ตัววงแหวนเองกำลังพยายามรักษาสมดุล "ถ้าวงแหวนเวทนี้คือระเบียบ" รินเอ่ยในขณะที่ปลายนิ้วกดลงไปบนจุดตัดที่เล็กที่สุดของวงแสง "ผมก็จะเป็นความโกลาหลที่สมบูรณ์แบบ" ทันใดนั้น แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นจนทั้งห้องตกอยู่ในความขาวโพลน เซร่าเบิกตากว้าง เธอสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนมหาศาลที่เกิดจากการทำลายวงจรเวทมนตร์จากภายใน แทนที่จะใช้กำลังทำลายล้าง รินกลับใช้วิธีเปลี่ยน 'ค่าคงที่' ของสมการที่สร้างวงแหวนขึ้นมาให้เป็น 'ศูนย์' เสียงแตกร้าวเหมือนกระจกแตกดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่วงแหวนเวทจะสลายกลายเป็นละอองแสงพุ่งเข้าสู่ฝ่ามือของริน ระบบแจ้งเตือนสีทองปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว—*สำเร็จ: วิเคราะห์โครงสร้างหลักสำเร็จ! ยกระดับทักษะการคำนวณเป็น [ระดับสูง - ความเข้าใจในสัจธรรมเวท]* รินทรุดลงกับพื้น ลมหายใจหอบถี่ เหงื่อเม็ดโตไหลอาบใบหน้า เขาไม่ได้ใช้เวทมนตร์แม้แต่หยดเดียวในการผ่านด่านนี้ แต่เขากลับสามารถควบคุมอำนาจของมันได้ราวกับเป็นผู้สร้างกฎเกณฑ์เสียเอง "เจ้า..." เซร่าเดินเข้ามาใกล้ แววตาของเธอเปลี่ยนจากความสงสัยเป็นความตกตะลึงอย่างปิดไม่มิด "เจ้าเพิ่งเปลี่ยนสมการของโลกนี้ให้กลายเป็นของเล่นของเจ้าไปแล้วจริงๆ หรือเนี่ย" รินเงยหน้าขึ้น ยิ้มบางๆ ให้กับอาจารย์สาวผู้น่าเกรงขาม "แค่โกงนิ้วเดียวครับเซร่า แต่ดูเหมือนว่า... สิ่งที่รอผมอยู่หลังประตูนี้ จะไม่ยอมให้ผมเล่นสนุกได้ง่ายๆ นะครับ" สิ้นคำพูดของเขา เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นด้วยจังหวะที่ผิดปกติ มันไม่ใช่เสียงที่เขาเคยได้ยินมาก่อน แต่มันเป็นเสียงเตือนที่แหลมสูงจนแก้วหูแทบฉีกขาด—*แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบตัวตนระดับ 'ผู้เฝ้าประตู' ลืมตาตื่นภายในระยะ 5 เมตร* ความเย็นเยียบพุ่งทะลุไขสันหลังของริน เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนบ่าจนแทบจะหมอบราบไปกับพื้น เงาร่างสีดำทะมึนก่อตัวขึ้นจากความว่างเปล่าที่เขาเพิ่งทำลายวงแหวนเวททิ้งไป ดวงตาสีโลหิตคู่หนึ่งค่อยๆ เปิดขึ้นในความมืดมิดของห้องเก็บของ พร้อมกับเสียงกระซิบที่ไม่ได้มาจากคนเป็น "ใครกัน... ที่บังอาจมาสั่นคลอนรากฐานแห่งความเงียบสงบในโรงเรียนแห่งนี้" นี่คือผลงานจาก "วาเลนเทียอัศวินมืด" หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินกับการผจญภัยในโลกที่ต้องเดิมพันด้วยตรรกะและชีวิตนี้นะครับ