เมื่อฮันเตอร์ไม่ได้มีแค่เรา

เสียงโลหะกระทบกันดัง *เคร้ง* ก้องกังวานอยู่ในความเงียบงันของชั้นที่สาม ดันเจี้ยนระดับกลางที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและไอพิษที่พร้อมจะกัดกร่อนเนื้อหนังของฮันเตอร์ผู้ประมาท แต่ภายในห้องครัวชั่วคราวที่ถูกดัดแปลงเป็นเซฟเฮาส์อบอุ่น กลิ่นหอมกรุ่นของเนยแท้ละลายบนกระทะเหล็กหล่อกลับลอยอวลกลบกลิ่นอับชื้นของหินผาไปเสียสิ้น "ถ้าพวกมันก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาเกินสามก้าว ผมขออนุญาตใช้ซอสพริกสูตรพิเศษผสมน้ำยาชาบัดกรีพ่นใส่หน้าพวกมันนะครับ คุณเซร่า" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มือขวาตวัดมีดเชฟสเตนเลสเล่มบางเฉียบปอกเปลือกหัวหอมใหญ่อย่างคล่องแคล่ว แววตาหลังกรอบแว่นใสไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความรอบคอบและคำนวณต้นทุนกำไรในหัวอย่างรวดเร็ว—หากเกิดการต่อสู้จนโต๊ะไม้โอ๊กของร้านพังเสียหาย เขาจะต้องหักค่าซ่อมแซมจากเงินมัดจำของแขกกลุ่มนี้อย่างไรดี เซร่าที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้มุมห้อง ปรายตามองประตูไม้สักหนาหนักที่สั่นสะเทือนจากการกระแทกด้านนอก มุมปากเรียวบางยกยิชาเล็กน้อยอย่างนึกสนุก ไอเวทมนตร์สีครามเข้มไหลวนอยู่รอบปลายนิ้วเรียวยาวราวกับผีเสื้อราตรีที่พร้อมจะบินออกไปแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า "เจ้าพวกนั้นไม่ใช่แค่มอนสเตอร์ป่าเธอนะเรย์... พลังงานเวทที่แผ่ซ่านเข้ามาทางรอยแตกของประตูนั่น เป็นสัญญาณชีพของ 'ฮันเตอร์สังกัดกิลด์เงาอัสนี' พวกมันขึ้นชื่อเรื่องความโลภและวิธีการสกปรกในการแย่งชิงเซฟเฮาส์ของคนอื่น" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยเตือน พร้อมกับร่ายอาคมพรางตาซ้อนทับรอบห้องครัวอย่างแนบเนียน *ปัง!* บานประตูไม้สักไม่สามารถทนทานต่อแรงกระแทกมหาศาลได้อีกต่อไป มันถูกถีบจนหลุดออกจากวงกบ เศษไม้กระจายเกลื่อนพื้น เสียงฝเท้าหนักหน่วงนับสี่คู่ก้าวล้ำเข้ามาพร้อมกับไอสังหารที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเลือดและเหงื่อไคลของนักสู้ผู้ผ่านศึกมาโชกโชน "เฮ้ย! หลบไปไอ้เด็กเสิร์ฟ! ที่นี่ถูกกิลด์เงาอัสนีจองไว้แล้ว!" ชายร่างใหญ่กำยำ ใบหน้ามีรอยแผลเป็นลากยาวจากโหนกแก้มถึงคาง สวมเกราะหนังมังกรไฟระดับ C มือขวาถือขวานยักษ์ที่มีคราบเลือดแห้งกรังเกรอะกระ เขาคือ 'บาร์น' หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนเฉพาะกิจ ดวงตาสสีแดงกาลกิณีกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดที่เตาไฟและจานอาหารที่ยังอุ่นอยู่ เรย์ไม่ได้สะดุ้งตกใจ เขาวางมีดลงบนเขียงอย่างแผ่วเบา ยืดตัวขึ้นเต็มความสูงแล้วคลี่ผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดให้เรียบร้อย ก่อนจะส่งยิ้มพิมพ์ใจแบบพนักงานบริการดีเด่นไปให้แขกผู้ไม่ได้รับเชิญ "ยินดีต้อนรับสู่ 'เซฟเฮาส์ดันเจี้ยน' ครับ น่าเสียดายที่วันนี้โต๊ะอาหารเต็มแล้ว และเราไม่มีนโยบายต้อนรับแขกที่เข้ามาโดยไม่เคารพมารยาทในการใช้บริการนะครับ" บาร์นแค่นหัวเราะเสียงดังลั่น ลูกน้องอีกสามคนที่ยืนประกบอยู่ด้านหลังต่างพากันหัวเราะเยาะตาม ท่าทางของเด็กหนุ่มตรงหน้าดูเหมือนพนักงานร้านอาหารตามสั่งข้างทางมากกว่าจะเป็นฮันเตอร์ผู้ครอบครองเซฟเฮาส์ในดันเจี้ยนลึกระดับนี้ "เด็กน้อย... แกไม่รู้หรอกว่าคุiกำลังคุยกับใครอยู่" บาร์นก้าวเข้ามาประชิดตัวเรย์ กลิ่นอายกดดันระดับฮันเตอร์เลเวล 45 แผ่กระจายออกมาจนอากาศรอบตัวหนาทึบ "ส่งกุญแจเซฟเฮาส์นี้มาแล้วไสหัวไปซะ ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจไม่แค่เตะแกออกไป แต่จะตัดขาแกไปต้มน้ำซุปแทนเนื้อออร์ค!" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าต่างแจ้งเตือนโปร่งใสสีทองอร่ามก็เด้งขึ้นตรงหน้าเรย์ [ระบบ Chef Hunter ทำงาน] [ตรวจพบเจตంటคุกคามระดับสูงจากเป้าหมาย: 'บาร์น (ฮันเตอร์ระดับกลาง)'] [ภารกิจเฉพาะกิจ: "ต้อนรับแขกกระเป๋าหนักผู้หิวกระหาย" เงื่อนไข: สยบกลุ่มฮันเตอร์พเนจรด้วยเมนูอาหารที่ตรงกับความต้องการทางชีวภาพและจิตวิทยาภายใน 10 นาที รางวัล: สูตรลับ 'สเต็กเนื้อวัวคิเมร่าซอสไวน์แดงดันเจี้ยน', แต้มชื่อเสียงเซฟเฮาส์ +500, สิทธิ์ปลดล็อกชั้นที่ 4] เรย์เหลือบมองหน้าต่างระบบแวบหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างเหนื่อยหน่าย ช่างเป็นระบบที่ขยันหาเรื่องให้เขาเหนื่อยเพิ่มเสียจริง แต่นั่นก็มาพร้อมกับวัตถุดิบและแต้มขยายร้านที่น่าสนใจไม่น้อย "ต้มน้ำซุปเหรอครับ? อืม... ฟังดูเป็นความคิดที่ไม่เลวเลยนะ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆ ผิดกับบรรยากาศตึงเครียดรอบตัว มือเรียวยิบจับตะหลิวสแตนเลสขึ้นมาควงเล่นอย่างชำนาญ "แต่เกรงว่าวัตถุดิบอย่างเนื้อออร์คมันจะเหนียวเคี้ยวยากเกินไปสำหรับสุขภาพฟันของพวกคุณ... สู้เปลี่ยนมาลองชิม 'ข้าวผัดไข่สูตรพิเศษพิทักษ์เซฟเฮาส์' ของทางร้านเราไหมครับ รับรองว่าทานแล้วต่อให้โกรธแค้นกันมาแค่ไหน ก็ต้องยอมสยบราบคาบแน่นอนครับ" บาร์นขมวดคิ้วมุ่น ความอดทนของเขาขาดผึ่งลงทันที "ไอ้เด็กนี่มันกวนประสาท! จัดการมัน!" สิ้นเสียงคำราม ลูกน้องสองคนด้านหลังพุ่งทะยานเข้าหาเรย์พร้อมดาบสั้นเคลือบพิษในมือ ความเร็วระดับฮันเตอร์อาชีพพุ่งเข้ามาในระยะประชิดอย่างรวดเร็ว ชนิดที่คนธรรมดาคงไม่ทันได้กะพริบตา ทว่า เรย์กลับไม่ขยับเขยื้อน เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม มุมปากประดับรอยยิ้มจางๆ *ฟรึบ!* เงาร่างสีครามสายหนึ่งวาดผ่านอากาศอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด ประกายเวทมนตร์อัดแน่นจนเกิดเสียงระเบิดเบาๆ *ตูม!* ร่างของฮันเตอร์ทั้งสองคนที่พุ่งเข้ามาถูกแรงกระแทกจากบาตรเวทของเซร่าซัดกระเด็นไปอัดติดกับผนังห้องหินผาอย่างแรง กระอักเลือดออกมาคำโตหมดสติคาที่ในพริบตาเดียว เซร่ายังคงนั่งอยู่ที่เดิม แทบจะไม่ได้ขยับตัวด้วยซ้ำ นอกจากปลายนิ้วที่ยังมีละอองเวทมนตร์ลอยวนอยู่ "ช้า... และไร้ระเบียบวินัยสิ้นดี" อาจารย์สาวกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา ปรายตามองเศษสวะที่นอนกองกับพื้นอย่างไม่แยแส บาร์นเบิกกว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าซีดเผือกเมื่อรู้ว่าผู้หญิงที่นั่งอยู่เงียบๆ มุมห้องคนนั้นคือจอมเวทสายควบคุมระดับสูงที่น่ากลัวเกินกว่าจะต่อกรด้วย เหงื่อกาฬไหลซกเต็มแผ่นหลัง ความหยิ่งผยองเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเหลือเพียงสัญชาตญาณเอาตัวรอด "แก... พวกแกเป็นใครกันแน่!" บาร์นถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ขวานยักษ์ในมือสั่นเทาเล็กน้อย เรย์ก้าวเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ครัว ช้าๆ ทว่ามั่นคง เขาวางกระทะเหล็กหล่อลงบนโต๊ะกลางห้อง กลิ่นหอมของเนยผสมกระเทียมเจียวและข้าวสวยเม็ดร่วนที่คลุกเคล้ากับไข่ไก่สีทองอร่ามโชยเข้าจมูกของทุกคนในห้องทันที ราวกับมีเวทมนตร์สะกดให้ความหิวโหยพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ผมบอกแล้วไงครับว่าเราคือ 'พ่อค้าอาหาร'..." เรย์ก้าวเข้าไปใกล้บาร์นทีละก้าว แววตาคมกริบราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "ในเมื่อพวกคุณอุตส่าห์ลงทุนพังประตูเข้ามาถึงในนี้แล้ว... ช่วยกรุณานั่งลงที่โต๊ะ แล้วสั่งอาหารสักจานด้วยความสุภาพเถอะครับ" บาร์นกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ท้องของเขา ส่งเสียงร้องโครกคราออกมาอย่างไม่รักดีท่ามกลางความเงียบงัน เรย์ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู ตัวเลขดิจิทัลสีแดงกำลังนับถอยหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัว [เวลาภารกิจเหลือ: 7 นาที] [คำเตือน: หากแขกปฏิเสธการใช้บริการ เซฟเฮาส์จะทำการ 'ขับไล่' ด้วยวิธีที่รุนแรงที่สุด] เรย์เงยหน้าขึ้นสบตากับบาร์นที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความกลัวผสมความอยากอาหาร รอยยิ้มของพ่อค้าหนุ่มปรากฏขึ้นอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวหน้าฮันเตอร์ผู้เกรียงไกรถึงกับรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างบอกไม่ถูก "ว่าอย่างไรล่ะครับ... จะสั่งข้าวผัดไข่เพิ่มพลัง หรือจะเลือกให้ผมเสิร์ฟลูกกระสุนเวทมนตร์ของคุณเซร่าเป็นจานหลักแทนดีครับ?" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะเวียนมาลิ้มลองรสชาตินิยายเรื่องนี้ด้วยกันนะครับ!