ความทรงจำในอดีต

เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์รุ่นทหารอาทางยุทธวิธีรุ่นล่าสุด กวาดกระแสลมรุนแรงพัดกระแทกกระจกหน้าต่างห้องทำงานหรูหราของ "ตระกูลวรากุล" จนสั่นสะเทือนไปทั้งแถบ ทว่าความโกลาหลเบื้องล่างนั้นยังไม่ระคายเคืองผิวของคินแม้แต่น้อย ชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดพิเศษเข้ารูปยืนสงบนิ่งอยู่ริมกระจกใสบานยักษ์ สายตาคมกริบดั่งคมดาบไร้เงากำลังทอดมองลงไปยังลานจอดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวของตระกูลผู้ทรงอิทธิพล ที่บัดนี้ถูกยึดครองโดยฝูงบินเจ็ตส่วนตัวและกองกำลังรักษาความปลอดภัยภายใต้สังกัด "ระบบเศรษฐีไร้พ่าย" ของเขาเอง "คุณคินครับ... ทีมกฎหมายและหน่วยสืบราชการลับภาคเอกชนเข้าควบคุมเซิร์ฟเวอร์หลักและบัญชีทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลวรากุลเสร็จสิ้นแล้วครับ มูลค่าการยึดทรัพย์รอบนี้ ทะลุเพดานระบบประเมินมูลค่าไปที่เจ็ดหมื่นล้านบาทถ้วนครับ" เสียงรายงานจากระบบดังขึ้นในโสตประสาท พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า คินยิ้มมุมปาก ช่างเป็นตัวเลขที่น้อยนิดเหลือเกินหากเทียบกับความเจ็บช้ำที่ตระกูลนี้เคยฝังรากลึกไว้ในอดีต ย้อนกลับไปเมื่อห้าปีก่อน ตระกูลวรากุลโดยการนำของ "ธันวา" และบิดาผู้ล่วงลับ เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของครอบครัวเขาจนจมดิน บิดาของเขาซึ่งเป็นเพียงวิศวกรตาดำๆ ถูกใส่ร้ายป้ายสีคดีทุจริตจนต้องตรอมใจตายคาห้องเช่าแคบๆ ขณะที่มารดาของเขาล้มป่วยและต้องกราบกรานขอความช่วยเหลือจากพวกมัน แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือเศษเงินฟาดหัวดั่งขอทาน พร้อมเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ยังคงก้องกังวานอยู่ในความทรงจำ ในเวลานั้น... เขามีเพียงริน หญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจที่คอยกอดร่างอันสั่นเทาของเขาไว้ในห้องเช่าที่ฝนรั่ว พร้อมกับคำพูดที่เขาไม่มีวันลืม *"ไม่เป็นไรนะคิน... ต่อให้เราไม่เหลืออะไรเลย รินจะอยู่เคียงข้างพี่เอง เราจะสู้ไปด้วยกัน"* มือหนาของคินกำหมัดแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะคลายออกเมื่อนึกถึงรอยยิ้มอันอบอุ่นของรินที่รอคอยเขาอยู่ที่เพนต์เฮ้าส์ใจกลางเมืองในเวลานี้ ความแค้นในอดีตไม่ได้ถูกลบเลือนด้วยกาลเวลา แต่มันถูกหล่อหลอมให้คมกริบขึ้น รอวันสะบั้นคอพวกมันให้ขาดสะบั้นในคราเดียว "เชิญครับคุณธันวา แขกผู้ทรงเกียรติของผม" คินเอ่ยเบาๆ กับความว่างเปล่า ขณะที่ประตูห้องทำงานบานมหึมาถูกผลักเปิดออกด้วยแรงกระแทก ธันวา ในวัยที่ยังคงความหยิ่งผยอง ทว่าบัดนี้ใบหน้ากลับซีดเผือดไร้สีเลือด สภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยไม่เป็นทรง เขาก้าวถอยหลังเข้ามาในห้องด้วยความหวาดกลัวสุดขีด โดยมีบอดี้ร่างยักษ์สองคนถูกตรึงไว้ที่หน้าประตูด้วยปลายกระบอกปืนไรเฟิลพลังงานสูงของหน่วยรบรับจ้าง "แก... แกเป็นใครกันแน่ไอ้คิน! ลูกไอ้คนงานกระจอกคนนั้น... เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้ที่แกจะมีเงินซื้อหุ้นทั้งหมดของฉันในเวลาแค่สามชั่วโมง!" ธันวาแผדเสียงคำรามด้วยความคลุ้มคลั่ง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก เมื่อตระหนักได้ว่าอาณาจักรธุรกิจที่บรรพบุรุษสร้างมาหลายชั่วอายุคน ได้มลายหายไปกลายเป็นชื่อของคนๆ เดียวที่เขาเคยเหยียบย่ำ คินหันกลับมาอย่างช้าๆ รัศมีอันเย็นเยียบและทรงอำนาจแผ่ซ่านกดทับจนธันวาเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นพรมราคาแพง ชายหนุ่มย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับอดีตคุณชายผู้เย่อหยิ่ง "จำไม่ได้จริงๆ หรือครับธันวา... เมื่อห้าปีก่อน ตอนที่แม่ผมกราบเท้าขอร้องคุณ เพื่อแลกกับค่ารักษาพยาบาลที่พวกคุณโกงไป คุณพูดว่าอะไรนะ?" คินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่เย็นชาจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ ธันวาตัวสั่นเทา เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง สมองพยายามประติดประต่อเรื่องราวในอดีตที่เขาไม่เคยใส่ใจจะจำ เพราะสำหรับคนระดับเขา ชีวิตของคนจนก็เป็นแค่ฝุ่นผงใต้รองเท้าเท่านั้น "แก... แกมันก็แค่... ไอ้สวะ..." ธันวายังคงพยายามเค้นเสียงด่าทอเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่น้อยนิด **เพี๊ยะ!** เสียงตบหน้าฉาดใหญ่ดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกทำให้มุมปากของธันวาปริแตกและมีเลือดสีสดไหลซึม คินไม่ได้ใช้กำลังทำร้ายอีก แต่เป็นระบบที่ส่งกระแสพลังงานความร้อนสูงช็อตผ่านแหวนบนนิ้วมือของเขา สร้างความเจ็บปวดราชาติตายทั้งเป็นให้แก่เป้าหมายโดยไม่ต้องออกแรงมาก "ศักดิ์ศรีที่คุณเคยใช้เหยียบย่ำคนอื่น วันนี้ผมเอาคืนมาหมดแล้ว พร้อมกับดอกเบี้ยที่สูงจนตระกูลวรากุลของคุณต่อให้ทำงานไปอีกสชาติก็ไม่มีปัญญาจ่าย" คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ท่าทางสง่างามราชาพญาอินทรีที่มองเหยื่อใต้กรงเล็บ หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าคินสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัว [ติ๊ง! ภารกิจกวาดล้างตระกูลวรากุลสำเร็จ 100%] [ท่านได้รับสิทธิ์ปลดล็อก "ระบบอาณาจักรไร้พ่ายระดับสูงสุด" และสิทธิ์การเข้าถึงเครือข่ายการเงินลับระดับโลก] [ยอดเงินในบัญชีปัจจุบัน: ∞ (ไม่จำกัดวงเงิน)] คินเหลือบมองตัวเลขอนันต์บนหน้าจอเพียงแวบเดียว สิ่งเหล่านี้ไม่ได้ทำให้หัวใจเขาเต้นแรงเท่ากับการได้รู้ว่า... หนี้เลือดของครอบครัวได้รับการชำระสะสางอย่างสมบูรณ์แบบแล้วในวันนี้ ธันวานอนหมอบราบไปกับพื้น น้ำตาไหลพรากด้วยความสิ้นหวัง อำนาจ เงินตรา และชื่อเสียงที่เคยค้ำจุนชีวิตเขาพังทลายลงในพริบตาเดียว ชายผู้เคยมีทุกอย่างตระหนักได้ในวินาทีนี้เองว่า เขาได้ล่วงเกินปีศาจตนหนึ่งเข้าเสียแล้ว ปีศาจที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งด้วยรอยยิ้ม "ได้เวลาจบเกมแล้วครับ" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะโบกมือให้หน่วยรักษาความปลอดภัยเข้ามาหิ้วปีกร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของธันวาออกไปจากห้อง เพื่อส่งมอบให้ทางการและเจ้าหนี้รายอื่นๆ รุมทึ้งตามกระบวนการทางกฎหมายที่เขาได้วางหมากไว้ทั้งหมด ขณะที่คินกำลังจะหันหลังเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือเพื่อโทรหาริน หญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจ เสียงเรียกเข้าเครื่องส่วนตัวก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน บนหน้าจอโทรศัพท์ปรากฏชื่อที่ทำให้แววตาอันเย็นชาและดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนในทันที— *'รินของพี่'* คินกดรับสายด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยคำใด เสียงปลายสายกลับไม่ใช่เสียงหวานใสที่คุ้นเคยอย่างเคย แต่เป็นเสียงปริศนาทุบกระจกดังโครมคราม ตามด้วยเสียงหัวเราะเยือกเย็นของผู้ชายแปลกหน้าที่ดังลอดเข้ามา พร้อมกับประโยคที่ทำให้เลือดในกายของคินเย็นเฉียบลงในชั่วพริบตา... *"สวัสดีครับคุณคิน... แฟนสาวของคุณ น่ารักดีนะ ตอนนี้เธอกำลังหลับสบายอยู่ในรถของผม... สนใจมารับเธอกลับไปไหมล่ะครับ ก่อนที่เบรกแตกคันนี้จะพาเธอพุ่งลงหน้าผา?"* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของผมมาโดยตลอดนะครับ