แผนการสับขาหลอก

"ถ้าคุณยังเดินวนเป็นหนูติดจั่นแบบนั้นอีกสามรอบ ผมจะสั่งห้ามไม่ให้คุณเหยียบเข้าครัวของผมตลอดชีวิตนะครับ เรย์" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดจางๆ ดังขึ้นจากหน้าเคาน์เตอร์ครัวสเตนเลสเงาวับ คินยืนกอดอก ใบหน้าคมคายเรียบสนิทจนเดาอารมณ์ไม่ได้ แต่ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับมองตามร่างโปร่งของอีกฝ่ายที่เดินไปเดินมาจนพื้นห้องแทบสึก เรย์หยุดชะงักทันที เขาหันขวับกลับมาส่งค้อนวงใหญ่ให้เชฟหนุ่มผู้เยือกเย็นคนนี้ แม้สถานการณ์รอบตัวจะตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก แต่ความกวนประสาทของทั้งคู่ก็ไม่เคยลดระดับลงเลยแม้แต่น้อย "โธ่, เชฟคินครับ คนเขากำลังใช้ความคิดเพื่อความอยู่รอด คุณช่วยเห็นใจอดีตสายลับผู้ตกอับคนนี้หน่อยไม่ได้หรือไง" เรย์แสร้งทำเสียงสั่นเครือ เรียกความน่าสงสารแบบจอมปลอมก่อนจะเดินเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่าย กลิ่นอายเฉพาะตัวของคิน—กลิ่นแป้งโดว์ผสมกับกลิ่นเครื่องเทศจางๆ และความสะอาดสะอ้าน—ลอยเข้าแตะจมูกจนเรย์ต้องแอบสูดหายใจลึก "ถ้าคุณใช้สมองคิด ไม่ใช่ใช้สองขาเดินแก้เครียด เราคงไม่ต้องมานั่งวางแผนเสี่ยงตายแบบนี้หรอกครับ" คินเอ่ยสวนกลับทันควัน มือหนายื่นออกไปคว้าปลายปกเสื้อเชิ้ตของเรย์ที่ยับยู่ยี่ด้วยความไม่เรียบร้อย แล้วจัดการจัดให้เข้าที่อย่างถือวิสาสะ แม้ปากจะบ่นแต่การกระทำกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง เรย์ชะงักไปเล็กน้อยกับสัมผัสใกล้ชิดนั้น หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อๆ ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขบวนแบบนี้ เขาแกล้งหัวเราะกลบเกลื่อนความประหม่า "โอ๊ะๆ มือไวเกินไปแล้วนะครับเชฟ หรือว่าติดใจรสชาติการป่วนครัวของผมเข้าแล้วล่ะ" "หลงตัวเองเก่งเป็นที่หนึ่ง... จำไว้ว่าที่เราต้องทำแผน 'สับขาหลอก' นี้ขึ้นมา ก็เพื่อลากคอธันวาออกมาจากรู ไม่ใช่ให้มาเล่นขายของ" คินถอนหายใจยาว ปล่อยมือออกจากเสื้อของเรย์ แต่สายตายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับจะอ่านความคิดทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ข้างใน แผนการสับขาหลอกในค่ำคืนนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ธันวา ผู้ทรงอิทธิพลที่ตามล่าเรย์เพื่อปิดปากในคดีความลับระดับประเทศ กำลังส่งคนสะกดรอยตามพวกเขามาทุกฝีก้าว การซ่อนตัวอยู่ในเซฟเฮาส์แห่งนี้ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาที่ยั่งยืน เรย์จึงเสนอแผนบ้าบิ่นที่สุด นั่นคือการทำทีเป็นส่งมอบแฟ้มข้อมูลลับชิ้นสำคัญที่ร้านอาหารไฟน์ไดนิ่งของคิน โดยใช้ความวุ่นวายของลูกค้าในคืนวันศุกร์เป็นฉากบังหน้า แต่ความจริงแล้ว แฟ้มในมือของเรย์เป็นเพียงกระดาษเปล่า และเป้าหมายที่แท้จริงคือการล่อให้ธันวาปรากฏตัวเพื่อบันทึกภาพและหลักฐานมัดตัวส่งให้ตำรวจสากล "ผมพร้อมแล้วครับ" เรย์สูดหายใจเข้าปอดลึกๆ แววตากวนประสาทเมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยประกายความเด็ดเดี่ยวของมืออาชีพ "ทุกอย่างถูกเซ็ตอัปไว้หมดแล้ว กล้องวงจรปิดตัวจิ๋วที่ผมติดไว้มุมอับของโซนวีไอพีใช้งานได้สมบูรณ์แบบ มือถือของผมเชื่อมต่อกับระบบถ่ายGpsสดเรียบร้อย ธันวาจะคิดว่าตัวเองเป็นผู้ล่า แต่สุดท้ายเขาจะกลายเป็นเหยื่อติดกับดักที่เราขุดไว้" คินมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ความกล้าหาญและความบ้าระห่ำของเรย์มักจะมาพร้อมกันเสมอ และนั่นคือสิ่งที่ทำให้คินทั้งเป็นห่วงและหัวเสียในเวลาเดียวกัน นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปจับข้อมือของเรย์ไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอที่จะทำให้เรย์ต้องเงยหน้าขึ้นมอง "จำไว้นะครับเรย์... ห้ามทำอะไรเกินแผนเด็ดขาด ถ้าสถานการณ์เริ่มคุมไม่ได้ ถอยทันที ไม่ต้องห่วงแฟ้มบ้าๆ นั่น เข้าใจไหมครับ?" น้ำเสียงของคินทุ้มต่ำและจริงจังเป็นพิเศษ ไม่มีแววหยอกเย้าหลงเหลืออยู่เลย เรย์อมยิ้มบางๆ ความอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นมากลางอกอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เขาพลิกข้อมือกลับมาเป็นฝ่ายกุมมือหนาของคินไว้แทน "เป็นห่วงผมเหรอครับเชฟ? หน้าตาบึ้งตึงแบบนี้ แต่ใจอ่อนยวบยาบทุกทีสิน่า" "ผมแค่ไม่อยากให้ครัวราคาแพงของผมต้องมาเลอะเลือดใคร แค่นั้นแหละครับ" คินรีบชักสีหน้ากลับเป็นเย็นชาเช่นเดิม พร้อมกับดึงมือออก แม้หูทั้งสองข้างจะขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิดก็ตาม เรย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อจะดังขึ้น "ติ๊ด!" สัญญาณสั่นเบาๆ แต่กลับทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ *เป้าหมายเคลื่อนไหวแล้ว* ข้อความสั้นๆ จากสายลับใต้ดินที่เรย์จ้างไว้ส่งตรงเข้ามา หน้าจอแสดงพิกัดที่กำลังเคลื่อนที่เข้าใกล้ร้านอาหารของคินอย่างรวดเร็ว หัวใจของเรย์เต้นรัวแรง ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นเร้าใจของเกมไล่ล่าที่กำลังจะปิดฉากลง "มาแล้วครับ..." เรย์หันไปสบตากับคิน ทั้งคู่พยักหน้าให้กันเป็นสัญญาณสุดท้าย แผนการสับขาหลอกเริ่มต้นขึ้นแล้ว เรย์ก้าวเดินออกไปทางประตูหลังที่เชื่อมกับโซนห้องครัวของร้านอาหารไฟน์ไดนิ่ง แสงไฟสลัวสีส้มอมเหลืองสาดส่องกระทบกับร่างโปร่งที่ก้าวเดินอย่างมั่นคง แสร้งทำทีเป็นถือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลด้วยท่าทางลุกลน ราวกับคนกำลังหลบหนีหัวซุกหัวซุนตามบทบาทที่ได้รับ บรรยากาศในร้านคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นหอมของอาหารชั้นเลิศและเสียงพูดคุยเคล้าเสียงดนตรีแจズแผ่วเบา ลูกค้าในชุดสูทและชุดราตรีหรูหรากำลังเพลิดเพลินกับมื้อค่ำ โดยไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า กลางห้องอาหารระดับไฮ엔ด์แห่งนี้กำลังจะกลายเป็นสนามรบขนาดย่อม เรย์เดินเลี้ยวเข้าไปยังมุมอับสายตาของโซนวีไอพีตามแผนที่วางไว้ แกล้งทำเป็นเปิดกระเป๋าหยิบของบางอย่างเพื่อถ่วงเวลาให้ธันวาตายใจ สายตากวาดมองไปรอบตัวผ่านเงาสะท้อนของกระจกใส เพื่อเช็กมุมกล้องและตำแหน่งที่ธันวาจะปรากฏตัว *อีกนิดเดียว...* เรย์คิดในใจ มือชื้นเหงื่อเล็กน้อยแต่ยังคงควบคุมสติได้อย่างยอดเยี่ยม ทว่า... ในวินาทีที่เรย์กำลังจะยกมือขึ้นส่งสัญญาณเตือนคินผ่านหูฟังไร้สาย เสียงฝีเท้าหนักแน่นแปลกปลอมก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท เสียงนั้นไม่ได้มาจากทางประตูหน้าหลักที่ธันวาควรจะเข้ามา และไม่ได้มาจากทางห้องครัวที่คินยืนรออยู่ มันมาจากด้านหลังของผนังทึบ—ตรงจุดอับที่ไม่มีกล้องวงจรปิดตัวใดส่องถึง! เรย์ผะหนีบตัวหันขวับกลับไปทันที ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากสันหลังวาบ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มยืนดักรออยู่ก่อนแล้ว แสงไฟสลัวทำให้เห็นใบหน้าคมคายที่ประดับด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบและสายตาดุดันที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี ธันวาไม่ได้ติดกับดักของพวกเขา... แต่เขากลับเป็นฝ่ายต้อนเรย์เข้าสู่มุมอับนี้ตั้งแต่แรกแล้ว! "เดินเกมได้ไม่เลวเลยนี่ เจ้าหนูนักสืบ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นกระซิบข้างหูของเรย์ พร้อมกับปลายกระบอกปืนเก็บเสียงเย็นเฉียบที่กดแนบลงกับแผ่นหลังของเขาอย่างแม่นยำ "แต่可惜นะ... แผนตื้นๆ แบบนี้ ใช้หลอกเด็กอนุบาลยังยากเลย" --- *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกัน หวังว่าจะสนุกกับความตื่นเต้นนี้นะครับ)*