คืนพายุเข้า

เสียงฟ้าร้องคำรามสนั่นจนกระจกหน้าต่างห้องครัวเซฟเฮาส์สั่นสะเทือน เม็ดฝนกระหน่ำซัดลงมาเหมือนท้องฟ้ากำลังรั่ว ปิดตายโลกภายนอกและขังพวกเขาทองไว้ในพื้นที่จำกัดที่มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดไฟวินเทจ เรย์ยืนตัวแข็งค้าง กลิ่นอายความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากร่างของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้ามันชัดเจนเสียจนเขาแทบหยุดหายใจ ใบหน้าคมคายที่มักจะนิ่งสนิทไร้อารมณ์ของ ‘คิน’ ในยามปกติ บัดนี้กลับมีหยดน้ำฝนเกาะพราวตามกรอบหน้าและเส้นผมที่ลู่ลงแนบแก้ม ดวงตาคู่คมที่ซ่อนความลับนับร้อยกำลังจ้องมองเขานิ่งสนิท มือใหญ่ที่ถือร่มพับเปียกชุ่มข้างลำตัวค่อยๆ ยกขึ้น ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่เปียกปอนแนบเนื้อออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกแกร่งไหวตามจังหวะการหายใจ “มองหน้าผมแบบนั้น หมายความว่าไงครับคุณนักสืบ… หรือว่าตกใจจนลืมวิธีพูดไปแล้ว” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันนิดๆ ดังขึ้นทำลายความเงียบ ทว่าแววตาไหววับคู่นั้นกลับไม่ได้เย็นชาอย่างที่ปากพูด เรย์กระพริบตาถี่ๆ เรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าร่าง เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะยิ้มมุมปากแล้วก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่าง แต่ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับเคาน์เตอร์ครัวเย็นเฉียบเสียแล้ว “ตกใจสิครับ ใครจะไปคิดว่าเชฟปากจัด เจ้าของร้านไฟน์ไดนิ่งมาดเนี้ยบ จะเป็นไอ้คนวงในที่ถือแฟ้มข้อมูลลับของธันวาไว้ในมือ” เรย์หรี่ตามองพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาทกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก “โลกมันกลม หรือนายจงใจเดินเข้ามาหาที่ตายกันแน่ คิน” คินไม่ตอบทันที เชฟหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเรย์อย่างรวดเร็ว กลิ่นอายเฉพาะตัวที่ผสมผสานระหว่างกลิ่นฝนจางๆ และกลิ่นหอมสะอาดของสบู่ลอยเข้าแตะจมูกจนเรย์ต้องกลั้นหายใจ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง คินใช้มือข้างหนึ่งยันเคาน์เตอร์ครัวไว้ด้านหลังเรย์ กักตัวนักสืบหนุ่มไว้ในอ้อมแขนโดยปริยาย “ถ้าผมจะตาย… ผมคงไม่เลือกมาตายในครัวแคบๆ กับคนปากดีอย่างคุณหรอกครับเรย์” คินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน “แต่ที่ผมมา… เพราะผมรู้ว่ามีแค่คุณคนเดียว ที่จะช่วยดึงผมออกจากขุมนรกนี่ได้” น้ำเสียงที่อ่อนลงและแววตาที่สั่นไหวเพียงชั่วเสี้ยววินาทีทำเอาหัวใจของเรย์กระตุกวูบ ความรู้สึกต่อต้านที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา เรย์เงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงตรง ตั้งใจจะเอ่ยปากแซะตามนิสัย แต่สายตาคมกริบที่มองตรงมากลับสะกดให้คำพูดทั้งหมดติดอยู่ที่ลำคอ ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงเทกระหน่ำไม่ขาดสาย ไออุ่นจากร่างกายของทั้งสองคนที่แนบชิดกันในพื้นที่จำกัดทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นอย่างประหลาด หัวใจของเรย์เต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน คินเลื่อนสายลงมองเรียวปากที่เอาแต่เถียงเขาไม่หยุด แววตาของเชฟหนุ่มเปลี่ยนเป็นลึกล้ำและดุดันขึ้นอย่างเห็นได้ชัด นิ้วเรียวยาวที่เปื้อนหยดน้ำฝนเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากให้เรย์อย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับทรงพลังจนเรย์ตัวชา “นาย… ทำบ้าอะไรเนี่ย” เรย์กระซิบเสียงแหบพร่า พยายามดันไหล่กว้างออกเบาๆ แต่คินกลับยิ่งขยับเข้าไปใกล้จนแทบไม่มีช่องว่าง “ผมแค่อยากรู้ว่า…” คินกระซิบชิดริมหูกลิ่นหอมระริน “…ปากดีๆ ของคุณเวลาจูบมันจะรสชาติเหมือนคำพูดหรือเปล่า” สิ้นคำพูดนั้น เรย์ยังไม่ทันได้อ้าปากโต้แย้ง คินก็ก้มลงมาประกบเรียวปากลงบนกลีบปากของเขาอย่างแม่นยำและหนักแน่น ความตกใจทำให้เรย์เบิกตากว้าง มือที่คิดจะผลักไสกลับเปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว รสจูบเริ่มต้นด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ ก่อนจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและเร่าร้อนตามแรงอารมณ์ที่ถูกกักเก็บมานาน ท่ามกลางบรรยากาศรอบตัวที่หนาวเหน็บ หัวใจของพวกเขากลับหลอมรวมเข้าหากันด้วยความร้อนรุ่มที่ยากจะต้านทาน เรย์หลับตาลงปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับสัมผัสวาบหวามนั้น ลืมสิ้นทุกอย่างทั้งคดีความอันตรายและศัตรูที่ไล่ล่า แต่ทว่า— *กริ๊ก!* เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นแผ่วเบาจากหน้าประตูเซฟเฮาส์ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ที่เดินย่างสามขุมเข้ามาด้านในอย่างเงียบเชียบ! คินผละริมฝีปากออกช้าๆ ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเข้มจัดทันที เขาดึงเรย์มาหลบด้านหลังเคาน์เตอร์พร้อมกับชักปืนพกสีดำสนิทออกมาจากเอวอย่างไร้เสียง ขณะที่เรย์เบิกตากว้างเมื่อมองเห็นเงาสลัวผ่านกระจกฝ้า—ไม่ใช่แค่ลูกน้องของธันวา แต่เป็นใครบางคนที่พวกเขาคาดไม่ถึงที่สุดกำลังยืนอยู่หลังประตูบ้านหลังนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับเรื่องราวของพวกเขานะครับ