จุดแตกหัก

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นดินปืนเจือจางลอยอวลอยู่ในอากาศแคบๆ ของห้องครัวเซฟเฮาส์ ปลายกระบอกปืนเก็บเสียงสีดำด้านของธันวาไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย มันนิ่งสนิท ทว่าความกดดันจากมันกลับหนักอึ้งราuaเอาภูเขามาทับอก คินยืนนิ่งเป็นหิน ดวงตาคู่คมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและระเบียบจัดยามอยู่ในอาณาจักรห้องครัว บัดนี้กลับฉายแวววาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกกดทับไว้จนถึงขีดสุด "วางปืนลงซะ ธันวา" น้ำเสียงของคินไม่ได้สั่นแม้แต่น้อย มันทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกเสียจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงราวกับติดลบ "นายก้าวเข้ามาในพื้นที่ของฉัน... และนั่นคือความผิดพลาดที่สุดในชีวิต" ธันวาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและน่ารังเกียจ ดวงตาคมกริบทอประกายเย้ยหยันขณะชายตามองเลยผ่านไหล่ของเชฟหนุ่มไปยังร่างของเรย์ที่ถูกชายชุดดำสองคนล็อกแขนไพล่หลังไว้ "พื้นที่ของนายเหรอ คิน? น่าขันสิ้นดี... นายคิดว่าไอ้เซฟเฮาส์ห่วยๆ นี่จะซ่อนพวกนายพ้นสายตากูได้จริงๆ งั้นเหรอ" ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง "กูไม่ได้มาเพื่อเจรจา และไม่ได้มาเพื่อฟังเชฟปากจัดอย่างนายสั่งสอน เรื่องมันง่ายแค่นี้... ถ้าไม่อยากให้สมองของคนข้างหลังนายกระจายติดผนังครัวสะอาดๆ ของนาย ก็ถอยไปซะ" เรย์ที่ถูกล็อกตัวอยู่พยายามดิ้นขุดขุ บาดแผลฟกช้ำตามเนื้อตัวจากการปะทะกันก่อนหน้านี้ประท้วงความเจ็บแปลบขึ้นมา แต่นั่นเทียบไม่ได้เลยกับความหงุดหงิดที่พุ่งพล่านในอก ดวงตาคู่สวยตวัดมองคินสลับกับธันวาด้วยแววตาดุดัน ไม่ยอมก้มหัวให้ใครแม้ในสถานการณ์คับขัน "ไอ้สารเลวธันวา..." เรย์กัดฟันกรอด พ่นคำพูดลอดไรฟันด้วยน้ำเสียงกวนประสาทที่ยังคงเส้นคงวา "หัดใช้สมองคิดแผนเองบ้างเถอะวะ หรือว่าปัญญาที่มีมันหมดไปกับการวิ่งหนีตำรวจจนหมดกระโหลกแล้ว ถึงต้องมาลักพาตัวคนอื่นแบบหมาลอบกัด" *ปั๊ก!* หนึ่งในลูกน้องของธันวากระแทกหมัดเข้าที่ท้องของเรย์เต็มแรงจนร่างโปร่งงอลงด้วยความจุก เรย์สำลักลมหายใจเฮือกใหญ่ หน้าซีดเผือดลงทันที แต่ริมฝีปากยังคงยกยิ้มหยันส่งให้ธันวาอย่างไม่เกรงกลัว "เรย์!" คินคำรามลั่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ร่างสูงใหญ่พุ่งตัวไปข้างหน้าสัญชาตญาณ แต่วินาทีนั้นเอง ปลอกกระบอกปืนของธันวากลับเลื่อนเปลี่ยนเป้าหมายจากกลางอกคิน มาจ่อขมับด้านซ้ายของเรย์แทนอย่างรวดเร็วราวกับจับวาง "ก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว หัวมันหลุดจากบ่าแน่ คิน" ธันวาขู่เสียงกร้าว แววตาเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม "มึงรักความสะอาดไม่ใช่เหรอ... ลองคิดดูสิว่าถ้าเศษสมองกับเลือดสีแดงฉานกระเซ็นเปื้อนเคาน์เตอร์หินอ่อนนำเข้าของมึง มันจะเช็ดออกยากขนาดไหน" คินหยุดชะงักเท้าทันที ลมหายใจของเชฟหนุ่มติดขัดอยู่ในอก ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง ไม่ใช่เพราะความกลัวตาย แต่เป็นเพราะความห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชาบัดนี้มันกำลังกรีดแทะขั้วหัวใจจนเจ็บแปลบ ภาพรอยยิ้มกวนประสาท แววตาดื้อรั้น และคำพูดจาถกเถียงไม่ยอมคนของเรย์ที่มักจะเกิดขึ้นในครัวแคบๆ แห่งนี้ไหล Wเข้ามาร1ัวๆ ในหัว เขายอมไม่ได้... ยอมให้ไอ้สารเลวพวกนี้พรากตัวเรย์ไปไม่ได้เด็ดขาด "ปล่อยเขาไปซะ แล้วฉันจะเป็นตัวประกันแทนพวกนายเอง" คินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าจริงจังและเด็ดเดี่ยวจนธันวาถึงกับหรี่ตามองด้วยความประหลาดใจ "หู้ว... ซึ้งว่ะ เชฟมือหนึ่งยอมแลกชีวิตเพื่อนักสืบปากเสียเนี่ยนะ" ธันวาแสยะยิ้มเหี้ยม "แต่น่าเสียดาย... กูไม่ได้มาต่อรอง กูมาเพื่อจัดการทีละคน เริ่มจากไอ้เรย์ก่อน แล้วค่อยย้อนกลับมาเก็บมึงทีหลัง... พาตัวมันไป!" สิ้นคำสั่งของธันวา ลูกน้องร่างยักษ์อีกคนก็กระชากแขนเรย์ให้ก้าวถอยหลังเพื่อพาตัวออกไปทางประตูหลัง เรย์พยายามสะบัดแขนออกสุดแรงและตะโกนลั่นห้อง "ไอ้คิน! อย่าไปเชื่อมัน! ปล่อยกูนะเว้ย ไอ้พวกเวรตะไล—!" *อัก!* สันมือหนาฟาดเข้าที่ท้ายทอยของเรย์เต็มแรงจนร่างโปร่งหมดสติคามือ ล้มพับลงไปกองกับพื้น ธันวาพยักหน้ารับให้ลูกน้องช่วยกันหิ้วปีกร่างที่ไร้สติออกไปอย่างรวดเร็ว "เรย์!" คินคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว เขากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือจนเลือดซึม ร่างสูงขยับตัวเตรียมจะพุ่งเข้าใส่ แต่ธันวาไวกว่า นิ้วชี้เหนี่ยวไกปืนเล็งขู่ไว้มั่น "อย่าลองดี เชฟ... ถ้าไม่อยากตายศพไม่สวย อยู่เฉยๆ แล้วรอรับข่าวดีซะล่ะว่าศพของเพื่อนรักนายจะลอยไปโผล่ที่ไหน" ธันวาหัวเราะเยาะในลำคอ ก่อนจะถอยหลังออกจากประตูครัวไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่วิ่งหายลับไปในความมืดของค่ำคืน ความเงียบงันกลับมาปกคลุมห้องครัวอีกครั้ง ทว่ามันกลับน่ากลัวและบีบคั้นหัวใจยิ่งกว่าเดิม คินยืนนิ่งอยู่กลางห้อง แววตาคมกริบทอดมองรอยเปื้อนคราบเลือดจางๆ บนพื้นหินอ่อนที่เรย์เพิ่งล้มลงไป ความเย็นชา ระเบียบวินัย และกฎเกณฑ์ทุกอย่างที่เขาเคยยึดถือ พังทลายลงในพริบตา คินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่าน เขาก้มลงหยิบมีดเชฟด้ามโปรดทำจากเหล็กกล้าชั้นดีที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ขึ้นมา ดวงตาคู่คมฉายแววฆาตกรที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่ใครเคยเห็น ในเมื่อพวกมันกล้าแตะต้องคนที่เขาหวงแหนที่สุด... มันก็ต้องเตรียมตัวรับความฉิบหายที่แม้แต่ขุมนรกก็ยังไม่ต้อนรับ คินก้าวเท้าฉับๆ เดินออกจากห้องครัวเพื่อมุ่งหน้าไปยังโรงรถ โดยไม่รู้เลยว่า... แผนการที่ธันวากำลังเล่นอยู่นั้น มีเงื่อนงำและกับดักมรณะอีกชุดหนึ่งที่ถูกเซ็ตไว้รอต้อนรับเขาอย่างสมบูรณ์แบบที่ปลายทาง โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ดาร์กไนท์" เสมอมานะครับ