เชฟผู้ไม่ยอมแพ้

เสียงเครื่องยนต์เทอร์โบว์คำรามก้องทำลายความเงียบสงบของยามวิกาล คินสลัดภาพเชฟผู้สุขุม นิ่งสงบ และยึดมั่นในระเบียบวินัยทุกกระเบียดนิ้วทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใย ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อสมส่วนและเส้นเลือดปูดโปนตามอารมณ์ที่พุ่งพล่านถึงขีดสุด ดวงตาคมกริบทอประกายความดุดันและกระวนกระวายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เป้าหมายเดียวในหัวสมองของเขาตอนนี้มีเพียงสิ่งเดียว... เรย์ต้องปลอดภัย รถสปอร์ตคันหรูพุ่งทะยานออกจากเซฟเฮาส์ด้วยความเร็วสูง ยางรถบดถนนจนเกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดแก้วหู ระยะทางสู่โรงรถร้างปลายทางที่ธันวาใช้เป็นสนามประลองหมากถูกย่นย่อด้วยความบ้าคลั่งของการขับรถที่เดิมพันด้วยชีวิต คินไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเบื้องหน้าจะมีกับดักหรือกองกำลังติดอาวุธรออยู่กี่คน ความรู้สึกหวกลึกในอกที่ประเดประดอนเข้ามามันชัดเจนเสียจนเขาปฏิเสธไม่ได้อีกต่อไปว่า ผู้ชายปากจัด กวนประสาท และชอบปั่นหัวเขาเล่นคนนั้น ได้กลายมาเป็นพื้นที่ปลอดภัยเดียวในใจของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ *“ถ้าคุณเป็นอะไรไป ผมนี่แหละที่จะสับไอ้ธันวาเป็นชิ้นๆ คอยดู”* คำพูดคาดโทษในใจผุดขึ้นมาพร้อมกับแรงเหวี่ยงของพวงมาลัย เมื่อรถคันงามเลี้ยวหักศอกเข้าสู่บริเวณโกดังเก็บสินค้าเก่าคร่ำครึ แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนกะพริบวิบวับสาดส่องลงบนโครงสร้างเหล็กขึ้นสนิม บรรยากาศเงียบงันราวกับป่าช้า ทว่ากลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายของอันตรายที่แฝงตัวอยู่ทุกอณูอากาศ คินดับเครื่องยนต์ เปิดประตูแล้วก้าวเท้าลงมาอย่างมั่นคง รองเท้าหนังกระทบพื้นคอนกรีตเกิดเสียงก้องกังวาน เขากวาดสายตาคมกริบสำรวจรอบด้านทันที ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัวถึงขีดสุด ไม่มีความกลัวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเดือดดาลที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า กึก! เสียงฝีเท้าเบาหวิวเหยียบลงบนเศษกระจกแตกทางด้านซ้าย เรียกให้สัญชาตญาณนักล่าของคินทำงานทันที ร่างสูงพุ่งตัวไปหลบหลังเสาปูนเปลือยอย่างรวดเร็ว พร้อมกับที่กระสุนปืนนัดหนึ่งพุ่งแหวกอากาศเฉี่ยวหัวไหล่เขาไปปักเข้ากับผนังด้านหลังจนปูนแตกกระจาย "โฮ... ยินดีต้อนรับครับเชฟคิน ไม่นึกเลยว่าคนรักความสะอาดอย่างคุณ จะกล้าเอาตัวเข้ามาเปื้อนโคลนในสถานที่โสโครกแบบนี้เพื่อเด็กเสิร์ฟปากเสียคนเดียว" เสียงปรบมือดังขึ้นพร้อมกับร่างของธันวาที่ก้าวออกมาจากเงานอกรัศมีแสงไฟ รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏบนใบหน้าคมคาย มือข้างหนึ่งถือปืนพกสั่นไหวเล็กน้อยตามแรงอารมณ์ ขณะที่อีกมือข้างหนึ่งลากร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของเรย์ออกมาด้วย เรย์ในตอนนี้ใบหน้าเปื้อนฝุ่นและมีคราบเลือดที่มุมปาก เสื้อผ้าหลุดลุ่ยเล็กน้อย แต่ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววท้าทายกลับยังคงจ้องมองมาที่คินด้วยความดุดันและเป็นห่วงในเวลาเดียวกัน "ปล่อยเขา..." คินเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงต่ำทุบที่กดลึกจนน่ากลัว มันไม่ใช่เสียงตะโกน แต่เป็นความเย็นชาที่แผ่ซ่านออกมาจากกระดูกดำ "โอ๊ะๆ ใจเย็นก่อนสิครับเชฟ อาหารจานหลักยังไม่ทันได้เสิร์ฟเลย คุณจะรีบเก็บโต๊ะเร็วขนาดนี้ไม่ได้นะ" ธันวาหัวอกหัวใจพองโตด้วยความสะใจ ปืนในมือถูกจ่อขมับเรย์ไว้แน่น "มองสิครับ... คนที่คุณแคร์นักแคร์หนากำลังจะตายอยู่รอมร่อแล้ว แต่คุณดันเลือกที่จะวิ่งเข้ามาหาความตายเองแท้ๆ โง่เง่าสิ้นดี!" เรย์กัดฟันกรอด ฝืนเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นมองหน้าคิน แม้ร่างกายจะระบมไปหมดจากการถูกซ้อม แต่หัวใจกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรงเมื่อเห็นความห่วงใยที่ฉายชัดอยู่ในแววตาของเชฟหนุ่มจอมหยิ่ง "ไอ้... คิน..." เรย์เค้นเสียงแหบแห้งออกมา "นาย... เข้ามาทำไม... บอกแล้วไงว่าอย่ามา..." "หุบปากน่าเรย์" คินตัดบทด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวพยายามควบคุมมันอย่างสุดความสามารถ เขาสบตากับเรย์นิ่ง นัยน์ตาสองคู่สื่อสารความหมายลึกซึ้งท่ามกลางสถานการณ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย คินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะก้าวเท้าออกจากที่กำบังทีละก้าวอย่างไม่เกรงกลัวปากกระบอกปืน "อยากได้ชีวิตฉันนักไม่ใช่เหรอธันวา ปล่อยเรย์ไป แล้วเอาฉันไปแทนสิ" คินเสนอทางเลือกโดยไม่ละสายตาจากตัวประกัน ธันวาแค่นหัวเราะ "ข้อเสนอน่าสนใจดีนี่ครับ... แต่ผมเกรงว่าผมจะอยากได้ทั้งคู่ลงนรกไปพร้อมๆ กันมากกว่า!" นิ้วเรียวของธันวากระชับไกปืนแน่น รอยยิ้มอำมหิตฉีกกว้างขึ้นเมื่อเขากำลังจะเหนี่ยวไกปลิดชีพเรย์เพื่อเป็นการประจานความพ่ายแพ้ของคินต่อหน้าต่อตา ทว่า ในเสี้ยววินาทีความเป็นความตายนั้นเอง เรย์ที่ดูเหมือนไร้เรี่ยวแรงกลับใช้แรงเฮือกสุดท้ายพุ่งตัวกระแทกศอกใส่ชายโครงของธันวาเต็มแรง จนธันวาเสียหลักเซถลา ปืนในมือลั่นกระสุนเฉี่ยวหัวไหล่เรย์ไปฝังลงกับพื้นคอนกรีตเสียงดังสนั่น! "คิน! หนีไป—!" เสียงตะโกนของเรย์ขาดหายไปในลำคอ เมื่อธันวาที่ตั้งหลักได้หวาดระแวงสุดขีด หันกลับมาใช้ด้ามปืนฟาดเข้าที่ท้ายทอยของเรย์อย่างแรงจนร่างบางร่วงหล่นลงไปกองกับพื้น แน่นิ่งไปต่อหน้าต่อตาคิน! "เรย์!!!" คำรามก้องด้วยความโกรธเกรี้ยวราวกับสัตว์ป่าที่ถูกพรากคู่ คินพุ่งเข้าใส่ธันวาด้วยความเร็วแสง หมัดหนักๆ ซัดเข้าที่ใบหน้าของธันวาเต็มแรงจนเลือดกบปาก การต่อสู้ตะลุมบอนอย่างไร้ความปรานีเกิดขึ้นท่ามกลางความมืด เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นหวั่นไหว คินไม่สนอีกต่อไปแล้วว่าตัวเองจะต้องเจ็บตัวแค่ไหน สติสัมปชัญญะของเขาขาดผึ่งลงทันทีเมื่อเห็นร่างของเรย์นอนแน่นิ่งไร้การตอบสนอง หมัดสุดท้ายถูกซัดลงบนใบหน้าของธันวาจนร่างของผู้อิทธิพลใหญ่ล้มฟุบหมดสติคาเท้า คินหอบหายใจโยนความโกรธทิ้ง แล้วรีบพุ่งเข้าไปหาร่างที่นอนจมกองเลือดของเรย์ทันที มือหนาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ขณะช้อนตัวเรย์เข้าสู่อ้อมอก ใบหน้าซีดเซียวของเรย์แนบลงกับอกแกร่งที่กำลังกระเพื่อมไหวด้วยความตื่นตระหนก คินก้มลงกระซิบเรียกชื่ออีกฝ่ายซ้ำๆ ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนนี้เคยเอ่ยออกมา "เรย์... ลืมตาขึ้นมามองหน้าผมเดี๋ยวนี้... คุณห้ามตายนะเรย์ ได้ยินไหม..." บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงเหลือเพียงเสียงหอบหายใจของคินและความเงียบงันของโกดังร้าง คินประคองร่างในอ้อมแขนแนบแน่นยิ่งขึ้น หัวใจบีบรัดด้วยความกลัวที่กัดกินลึกลงไปในขั้วหัวใจ กลัวว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้กอดคนๆ นี้ ทว่า ในวินาทีที่ความสิ้นหวังกำลังจะกลืนกินคินจนหมดสิ้น... เปลือกตาที่ปิดสนิทของเรย์ก็ขยับไหวเล็กน้อย ริมฝีปากแห้งผากขยับยุบยิบราวกับจะเอื้อนเอยบางคำพูดออกมา คินก้มหูลงแนบชิดริมฝีปากของเรย์ทันที เพื่อฟังเสียงกระซิบแผ่วเบานั้น "นาย... ทำอาหาร... ไม่อร่อยเท่าไหร่... แต่... กอดอุ่น... เป็นบ้าเลยวะ..." ยังไม่ทันที่คินจะได้ตอบโต้คำกวนประสาทนั้น ดวงตากลมโตของเรย์ก็เบิกโพลาขึ้นด้วยความตกใจสุดขีด พร้อมกับที่แสงไฟสปอตไลท์นับสเภุ่งสาดส่องเข้ามาจากด้านนอกจนแสบตา และเสียงฝีเท้าของคนจำนวนมากนับสิบชีวิตกำลังวิ่งกรูเข้ามาล้อมรอบพวกเขาจากทุกทิศทุกทาง! และที่น่าตกใจยิ่งกว่า... ร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวออกมาจากกลุ่มคนเหล่านั้น พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก กลับไม่ใช่ตำรวจอย่างที่ควรจะเป็น... แต่เป็นคนใกล้ตัวที่คินไว้ใจที่สุดในเซฟเฮาส์! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เชฟคินกับน้องเรย์มาจนถึงตอนนี้ แล้วไปลุ้นระทึกบทต่อไปด้วยกันนะครับ!