รอบชิงชนะเลิศ: อัจฉริยะปะทะระบบบั๊ก

"ในที่สุดก็เหลือเราสองคนสินนะ... คิรอส" เสียงทุ้มต่ำกังวานก้องไปทั่วสนามประลองอารีน่ากลางที่ถูกเคลือบด้วยม่านพลังเวทสีครามหนาแน่น แรงกดดันระดับที่ทำให้เหล่าผู้ชมบนอัฒจันทร์หายใจไม่ทั่วท้องแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเด็กหนุ่มผมสีเงินยวงผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า เรย์เนอร์ โฮลแมน ประธานสภานักเรียนชั้นปีที่ห้า ผู้ครอบครองเวทมนตร์โบราณตระกูลโฮลแมน 'เนตรดาราผลาญนภาก' ที่สืบทอดกันมาแต่ครั้งบรรพกาล ดวงตาคู่นั้นไม่ได้บ่งบอกถึงความโกรธเกรี้ยว แต่มันว่างเปล่าและลึกซึ้งราหูกลืนจันทร์ ราวกับกำลังมองดูมดปลวกตัวหนึ่งที่บังเอิญปีนป่ายขึ้นมาถึงยอดเขาอันศักดิ์สิทธิ์ คิรอสผ่อนลมหายใจยาว เหยียดแขนซ้ายออกเพื่อปรับตำแหน่งสนับข้อมือเวทมนตร์ที่เพิ่งปรับแต่งโครงสร้างวงจรมาหมาดๆ เขายังคงรักษารอยยิ้มมุมปากอันเป็นเอกลักษณ์เอาไว้ได้ แม้ว่าแผงหน้าจอโปร่งแสงสีฟ้าของระบบจะกระพริบเตือนรัวด้วยข้อความสีแดงฉานจนแสบตา [คำเตือน: ตรวจพบคลื่นพลังงานเวทมนตร์ความหนาแน่นสูงเกินขีดจำกัดปลอดภัย] [คำเตือน: เป้าหมาย 'เรย์เนอร์ โฮลแมน' มีอัตราการซิงโครไนซ์กับเวทมนตร์โบราณสูงถึง 94.2%] [คำแนะนำจากระบบ: แนะนำให้วิ่งหนีด้วยความเร็วสูงสุด 85 กิโลเมตรต่อชั่วโมงทันที... อภัยด้วย ระบบไม่สามารถคำนวณโอกาสชนะได้] "ระบบนี่ปากเสียไม่เปลี่ยนเลยนะครับ" คิรอสพึมพำเบาๆ ในใจ พลางกวาดสายตาคำนวณมุมหักเหของละอองมานาในอากาศที่บิดเบี้ยวจากแรงโน้มถ่วงรอบตัวของเรย์เนอร์ การต่อสู้รอบชิงชนะเลิศนี้ไม่ใช่แค่การวัดฝีมือเวทมนตร์ทั่วไป แต่มันคือการปะทะกันระหว่าง 'ความสมบูรณ์แบบของสายเลือดโบราณ' กับ 'ความด้านได้อายอดของบั๊กเวทมนตร์' ที่เขาดัดแปลงขึ้นมาเอง "นายดูผ่อนคลายกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะนะ คิรอส" เรย์เนอร์ก้าวเท้าเข้ามาอย่างเชื่องช้า แต่ทุกย่างก้าวกลับสร้างรอยร้าวบนพื้นหินแกรนิตเสริมเวทอย่างน่าประหลาด "ทั้งที่นักเรียนปีหนึ่งหลายคนเป็นลมไปแค่เพราะยืนอยู่ในรัศมีเวทของฉัน แต่นาย... กลับยืนยิ้มเหมือนกำลังเลือกซื้อของในตลาดเวทมนตร์" "ก็แค่บรรยากาศมันน่านอนดีครับรุ่นพี่" คิรอสตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาทเล็กน้อย มือขวาชูด้ามไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาหมุนเล่นหนึ่งรอบอย่างไม่รีบร้อน "อีกอย่าง ผมไม่อยากทำตัวเสียมารยาทด้วยการเป็นลมก่อนที่รุ่นพี่จะโชว์ของดีให้ดูหรอกครับ" สิ้นคำพูด ร่างของเรย์เนอร์ก็หายวับไปจากสายตา! *เปรี้ยง!* แรงระเบิดจากโซนที่คิรอสยืนอยู่เมื่อเสี้ยววินาทีก่อนส่งผลให้พื้นสนามยุบตัวลงไปเป็นหลุมลึกกว่าสามเมตร คลื่นกระแทกสีเงินพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าดุจเสาเพลิงโบราณ ทว่า... มันคว้าได้เพียงความว่างเปล่า ร่างของคิรอสปรากฏขึ้นอีกครั้งที่ระยะห่างออกไปสิบเมตร อาศัยจังหวะการบิดเบี้ยวของมิติที่เรย์เนอร์สร้างขึ้นมาเป็นตัวส่งแรงเหวี่ยง เขาใช้ 'บั๊กการเคลื่อนย้ายเงาขั้นต่ำ' ที่เจาะช่องโหว่ของสนามประลองลอดผ่านเขตอาคมมาได้อย่างเฉียดฉิว *ซู่ว...* คิรอสขยับมือรัวเร็ว วงเวทสีฟ้าครามเจ็ดวงซ้อนทับกันกลางอากาศ เกิดเป็นโครงข่ายคำนวณเวทมนตร์รูปทรงเรขาคณิตที่ซับซ้อน นี่คือเวทมนตร์สายผสมที่เขาพัฒนาขึ้นโดยแอบอ้างอิงตำราโบราณในห้องสมุดลับของศาสตราจารย์ไอรีล—อาจารย์สาวจอมกวนที่ป่านนี้คงกำลังนั่งจิบชาและลุ้นอยู่หลังม่านบังตาด้วยรอยยิ้มมุมปากเช่นกัน "ศรมายาอัสนีบาตแปดทิศ!" สายฟ้าสีครามเข้มพุ่งแหวกอากาศเข้าหาเรย์เนอร์จากทุกมุมอับสายตา ความเร็วของมันถูกเร่งด้วยสูตรคำนวณทางคณิตศาสตร์เวทมนตร์ที่ไร้ซึ่งความปรานี มันพุ่งตรงไปยังจุดบอดของการไหลเวียนมานาของคู่ต่อสู้ ทว่า เรย์เนอร์แม้แต่จะชายตามองก็ยังไม่ทำ เขาเพียงแค่ยกมือซ้ายขึ้นช้าๆ *ปัดป้อง? ไม่...* รอบตัวของเรย์เนอร์ปรากฏละอองแสงสีเงินรวมตัวกันเป็นม่านบาตรใสรูปทรงแปดเหลี่ยม ศรมายาอัสนีบาตที่คิรอสภาคภูมิใจนักหนา เมื่อกระทบเข้ากับม่านบาตรนั้น กลับถูกดูดกลืนเข้าไปในพริบตา ราวกับหยดน้ำที่ตกลงสู่มหาสมุทรอันไร้ก้นบึ้ง "เวทมนตร์ระดับนี้... นายคิดว่าจะสะกิดผิวฉันได้จริงๆ หรือ คิรอส?" เสียงของเรย์เนอร์ลอยละลิ่วมาปะทะหู ทั้งที่เจ้าตัวยังยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาคู่สีเงินทอประกายแสงเจิดจ้าขึ้นจนน่ากลัว มหAเวทโบราณ 'เนตรดาราผลาญนภา' เริ่มต้นทำงานอย่างสมบูรณ์ อุณหภูมิรอบสนามประลองพุ่งสูงขึ้นจนอากาศบิดเบี้ยวเป็นคลื่น บนอัฒจันทร์ฝั่งอาจารย์ ศาสตราจารย์ไอรีลหรี่ตามองภาพนั้น นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะไม้เบาๆ เป็นจังหวะ เธอกัดริมฝีปากนิดๆ อย่างใช้ความคิด แม้ภายนอกจะดูเยชาและไม่แยแส แต่ดวงตาส่อแววเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด เธอกระซิบกับตัวเองเบาๆ "เจ้าเด็กบ้า... รู้ตัวไหมว่ากำลังเล่นอยู่กับปากราชสีห์..." กลับมาที่สนามประลอง คิรอสสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แผงระบบตรงหน้าส่งเสียงเตือนระรัวยิ่งกว่าเดิม จนข้อความทับซ้อนกันจนอ่านแทบไม่รู้เรื่อง [ตรวจพบการใช้พลังงานระดับตำนาน!] [อัตราการซิงโครไนซ์ของเป้าหมายทะลุ 98%] [คำเตือนวิกฤต: ผู้เล่นมีความเสี่ยงที่จะสูญเสียสติสัมปชัญญะจากแรงกดดันทางจิตวิญญาณ 99.9%] "ให้ตายสิ บั๊กตัวนี้มันดื้อด้านกว่าที่คิดแฮะ..." คิรอสปาดเหงื่อที่ซึมตามขมับ รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่จางหายไป เหลือไว้เพียงแววตาคมกริบที่กำลังวิเคราะห์สถานการณ์อย่างรวดเร็ว ถ้าสู้กันด้วยปริมาณมานา เขามีแต่ตายกับตาย เพราะเรย์เนอร์คือสัตว์ประหลาดที่เกิดมาพร้อมกับคลังแสงเวทมนตร์โบราณ แต่ถ้าสู้กันด้วย 'ตรรกะ' และ 'ช่องโหว่' ล่ะก็... คิรอสเงยหน้าขึ้นสบตากับเรย์เนอร์ที่กำลังก้าวเข้ามาหาทีละก้าว แรงกดดันมหาศาลกดทับลงบนไหล่จนกระดูกลั่นกรอบ ทว่า รอยยิ้มมุมปากแบบเดิมกลับคืนสู่ใบหน้าของเด็กหนุ่มอีกครั้ง—รอยยิ้มของคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในวินาทีสุดท้าย "รุ่นพี่ครับ... เคยได้ยินคำว่า 'ระบบล่มเพราะข้อมูลขยะล้นตู้' ไหมครับ?" คิรอสสะบัดมือขวา ปล่อยโค้ดคำสั่งเวทมนตร์แปลกประหลาดนับพันบรรทัดพุ่งทะยานออกไปในคราวเดียว ไม่ใช่เพื่อโจมตี แต่เพื่อ 'แทรกซึม' เข้าไปในวงจรมานาโบราณของเรย์เนอร์โดยตรง! เรย์เนอร์ชะงักฝีเท้าเป็นครั้งแรก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงความผิดปกติที่กำลังกัดกินวงเวทของตนจากภายใน *ติ๊ง!* [ระบบตรวจพบการแทรกแซงโค้ดลับของเวทมนตร์โบราณ...] [ทำการเปิดใช้งาน: โหมดโอเวอร์โหลดระบบ (Overload Bug Mode)] [เงื่อนไขผ่าน: กำลังดึงข้อมูลสิทธิ์ผู้ดูแลระบบสูงสุด...] สนามประลองทั้งสนามนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนที่แสงสีฟ้าและสีเงินจะปะทะกันจนเกิดระเบิดแสงจ้าครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดจนมองไม่เห็นร่างของทั้งสองคน! ... บนอัฒจันทร์ ทุกคนลุกขึ้นยืนชะเง้อมองด้วยความระทึกใจ ศาสตราจารย์ไอรีลผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ ดวงตาสสีนิลเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อแสงจ้าค่อยๆ จางลง ภาพเบื้องปรากฏให้เห็นคิรอสที่ทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง หอบหายใจหนักหน่วงด้วยความเหนื่อยล้า ไม้กายสิทธิ์ในมือร้าวไปจนถึงด้าม ทว่า เบื้องหน้าของเขา เรย์เนอร์ โฮลแมน ผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ กลับยืนนิ่งสนิท ดวงตาสีเงินยวงปิดสนิทลง พร้อมกับรอยแตกร้าวสีฟ้าที่ปรากฏขึ้นบนเกราะเวทโบราณรอบตัว แต่ก่อนที่ใครจะได้ส่งเสียงเฮ หรือประกาศผลการประลอง... *ปัง!* พื้นสนามด้านหลังของคิรอสระเบิดออกอย่างไร้สาเหตุ ประตูมิติสีดำสนิทที่ไม่ควรจะมีอยู่บนสนามประลองปรากฏขึ้นพร้อมกับแรงดึงดูดมหาศาล และเงาร่างของใครบางคน—หรือบางสิ่ง—ที่ก้าวออกมาจากความมืดมิด พร้อมกับเสียงกระซิบอันเย็นเยียบที่ดังขึ้นในหัวของคิรอสโดยตรง *“ยินดีด้วย เด็กน้อย เจ้าแก้เกมได้ดี... แต่เกมของจริง มันเพิ่งจะเริ่มต่างหาก”* .................................................. ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของคิรอสและศาสตราจารย์ไอรีลมาจนถึงบทนี้นะครับ!