ตื่นมาก็เจอระบบแจ้งเตือนว่าผมกำลังจะตาย?

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอายฉุนกึ๊กของยาฆ่าเชื้อเกรดต่ำลอยอวลอยู่ปลายจมูก ทันทีที่ประสาทสัมผัสเริ่มทำงาน สิ่งแรกที่คิรอสตระหนักรู้ไม่ใช่ความเจ็บปวดระบมตามกล้ามเนื้อ หากแต่เป็นความเงียบงันอันน่าขนลุกของห้องพยาบาลปีกตะวันตก สถาบันมหาเวทแอสทราเรีย ที่นี่ขึ้นชื่อเรื่องการเยียวยาด้วยเวทมนตร์บทประณีต แต่วันนี้มันกลับเงียบสงบราวกับห้องเก็บศพ "ฟู่ว..." เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังขึ้นใกล้ปลายเตียง คิรอสยังไม่ลืมตา เขายังคงรักษาระดับการเต้นของหัวใจให้อยู่ในจังหวะสม่ำเสมอราวกับคนหมดสติ สมองอันปราดเปรื่องของเด็กหนุ่มเริ่มประมวลผลสถานการณ์รอบตัวอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายมานาเข้มข้นที่ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศบ่งบอกว่าเพิ่งมี “การถ่าย พลังงานเวทระดับสูง” เกิดขึ้นในห้องนี้เมื่อไม่กี่นาาทีก่อน และที่สำคัญที่สุด... น้ำหนักกดทับบนปลายผ้าห่มฝั่งขวากำลังบอกว่า เขากำลังมี “แขกไม่ได้รับเชิญ” เฝ้ารอการฟื้นคืนสติอยู่ “แสร้งหลับไปก็เท่านั้นครับ คิรอส ชีพจรที่เต้นเร็วขึ้นสิบสองเปอร์เซ็นต์เมื่อครู่ ฟ้องชัดเจนว่าคุณตื่นตั้งแต่อยู่ในห้วงนิมิตแล้ว” น้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา ทว่าแฝงความกวนประสาทไว้ในทีดังขึ้น เสียงนี้คือเอกลักษณ์ประจำตัวของ ศาสตราจารย์ไอรีล อาจารย์ประจำวิชาอาคมโบราณ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องการรีดเกรดนักศึกษาโหดหินที่สุดในรอบทศวรรษ คิรอสนวดขมับเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น แสงไฟสีนวลจากโคมไฟเวทมนตร์บนเพดานสะท้อนเข้ากับนัยน์ตาสีรัตติกาลของเขา ภาพแรกที่ปรากฏคือร่างเพรียวระหงของอาจารย์สาวในชุดคลุมสีดำสนิท ขอบแขนปักลวดลายรูนโบราณเรืองแสงจางๆ เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ข้างเตียง ปลายเรียวเล็บแตะคางมน ดวงตาสีฟ้าใสราวน้ำแข็งคู่นั้นกำลังจ้องมองเขาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ระหว่างความรำคาญใจและความสนใจใคร่รู้ “อรุณสวัสดิ์ครับ อาจารย์ไอรีล... หรือควรเรียกว่า ราตรีสวัสดิ์ดีครับ เพราะผมรู้สึกเหมือนเพิ่งหลับไปสักสามชาติ” คิรอสเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงแหบพร่า มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยในแบบฉบับที่มักจะทำให้อาจารย์หลายคนปวดหัว “คุณหลับไปแค่สิบสองชั่วโมงยี่สิบนาทีครับ คิรอส” ไอรีลตอบกลับทันควันโดยไม่ต้องพลิกดูนาฬิกาทรายเวท เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาใกล้เตียงผู้ป่วยช้าๆ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไวโอเล็ตป่าลอยปะทะจมูก “และถ้าคุณยังฝืนใช้ ‘อาคมวิเคราะห์ขีดจำกัด’ เกินโควตาของร่างF-Rank แบบเมื่อวานอีกละก็... คุณจะได้หลับยาวจนถึงพิธีศพของตัวเองจริงๆ แน่” คำเตือนนั้นเจือด้วยความห่วงใยที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยน้ำเสียงดุดันตามเคย คิรอสหัวเราะในลำคอเบาๆ เขารู้ดีว่าหากไม่มีเวทป้องกันชั้นสูงที่ไอรีลร่ายกางไว้รอบตัวเขาเมื่อวานนี้ ร่างกายของเด็กหนุ่มสายเลือดเวทเจือจางคนนี้คงแหลกสลายกลายเป็นฝุ่นผงไปนานแล้ว จากเหตุการณ์ความผิดพลาดในห้องทดลองใต้ดิน ทว่า ในขณะที่คิรอสกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำขอบคุณ กาลเวลารอบตัวก็คล้ายกับจะหยุดชะงักลง *ติ๊ง!* เสียงโลหะกระทบกันใสๆ ดังขึ้นในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงจากโลกภายนอก แต่เป็นเสียงที่ดังสะท้อนอยู่กลางห้วงความคิดของเขาโดยตรง [ตรวจพบสัญญาณชีพจรของโฮสต์กลับสู่ภาวะปกติ...] [ระบบเอาชีวิตรอดระดับจักรวาล 'Absolute Bug-User' ทำการเชื่อมต่อเสร็จสิ้น 100%] คิรอสชะงัก ดวงตาคมกริบกะพริบถี่ๆ สติที่เพิ่งฟื้นตัวเต็มร้อยสั่งให้เขาประเมินความผิดปกตินี้ทันที หน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าเรืองแสงปรากฏขึ้นกลางอากาศ ห่างจากใบหน้าของเขาเพียงคืบเดียว ตัวอักษรสีทองวิ่งวนเรียงตัวกันอย่างเป็นระเบียบ ราวกับโค้ดเวทมนตร์โบราณที่ถูกถอดรหัส [ยินดีต้อนรับ คิรอส สู่ระบบสนับสนุนการเอาชีวิตรอด] [สถานะปัจจุบันของโฮสต์: วิกฤتขั้นรุนแรง] [คำเตือนจากระบบ: เนื่องจากพลังมานาในแกนกลางของคุณเสียหายจากการฝืนใช้คาถาเมื่อวานนี้ ระบบจึงคำนวณอัตราการรอดชีวิตในอีก 72 ชั่วโมงข้างหน้าไว้ที่... 0.00%] เด็กหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้าเลือนหายไปชั่วพริบตา ความฉลาดรอบคอบและสัญชาตญาณนักวิเคราะห์ถูกเปิดใช้งานอย่างเต็มพิกัด เขากวาดสายตาอ่านบรรทัดถัดไปอย่างรวดเร็ว [เงื่อนไขการต่ออายุ: จำเป็นต้องทำภารกิจเร่งด่วนระดับ 'S' ให้สำเร็จภายในเวลาที่กำหนด เพื่อปลดล็อกสกิลซ่อมแซมแกนกลางมานา] [ภารกิจปัจจุบัน: ขโมย ‘ศิลาแห่งอเวจี’ จากห้องทำงานส่วนตัวของผู้อำนวยการสถาบัน ภายในเที่ยงคืนนี้] [บทลงโทษหากล้มเหลว: หัวใจของโฮสต์จะหยุดเต้นอย่างถาวรโดยไม่มีข้อยกเว้น] คิรอสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เลือดในกายเย็นเฉียบลงชั่วขณะ ขโมยของจากผู้อำนวยการผู้ทรงอำนาจที่สุดแห่งสถาบันมหาเวท แถมยังเป็นไอเทมระดับต้องห้ามในห้องทำงานส่วนตัว... นั่นมันไม่ใช่ภารกิจเอาชีวิตรอดแล้ว แต่มันคือใบประกาศิตประหารชีวิตดีๆ นี่เอง! “คิรอส? สีหน้าคุณดูแย่มากนะ” เสียงทุ้มนุ่มของไอรีลเอ่ยแทรกขึ้น เธอสังเกตเห็นความผิดปกติทางสีหน้าของเด็กหนุ่ม มือเรียวบางยื่นมาทาบลงบนหน้าผากของเขาเพื่อวัดไข้โดยสัญชาตญาณ “ตัวก็ไม่ร้อนนี่... หรือว่าพิษเวทยังตกค้างอยู่ในกระแสเลือด?” สัมผัสเย็นเยียบจากปลายนิ้วของอาจารย์สาวช่วยดึงสติของคิรอสให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน เขาสบตากับดวงตาสีฟ้าใสคู่นั้น ภายในหัวสมองอันรวดเร็วกำลังคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมด ความเสี่ยง อัตราส่วน และช่องโหว่ของระบบ ในเมื่อระบบนี้ระบุชัดเจนว่าเขาคือ “ผู้ใช้บั๊ก” (Bug-User) งั้นก็แปลว่า... ทุกกฎเกณฑ์ ย่อมมีช่องว่างให้หาทางเลี่ยงเสมอ คิรอสสูดลมหายใจเข้าลึก and ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบฉบับเด็กแสบผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง เขาสบตากับอาจารย์สาวผู้ลึกลับด้วยแววตาเป็นประกายระยิบระยับ ชวนให้คนมองรู้สึกหมั่นไส้ระคนสงสัย “อาจารย์ครับ... ถ้าผมบอกว่าตอนนี้ผมกำลังจะตายภายในสามวันเว้นสามวัน อาจารย์จะเชื่อผมไหมครับ?” คิรอสเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ เจือความกวนประสาทที่ทำเอาไอรีลขมวดคิ้วมุ่นทันที ไอรีลชักมือกลับ กอดอกมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาคาดโทษ “ถ้าคุณยังมีแรงมาพูดจาไร้สาระแบบนี้ แสดงว่าอาการคงดีขึ้นมากแล้ว งั้นก็ดี... เย็นนี้เตรียมตัวเคลียร์กองเอกสารวิจัยย้อนหลังสามร้อยปีบนโต๊ะทำงานฉันได้เลย เป็นการลงโทษฐานทำห้องทดลองระเบิด” คิรอสยิ้มค้างเล็กน้อย ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนจากระบบจะดังซ้ำขึ้นมาในหัวอีกครั้ง พร้อมกับตัวเลขถอยหลังสีแดงฉานที่เริ่มเดินเครื่องอย่างโหดร้าย *ติ๊ง!* [เวลาที่เหลือ: 71 ชั่วโมง 59 นาที] เด็กหนุ่มหุบยิ้มลงช้าๆ นัยน์ตาสีรัตติกาลทอประกายคมปลาบขึ้นมาวูบหนึ่ง ในเมื่อผู้อำนวยการใจร้ายคนนั้นซ่อนของสำคัญไว้ และระบบนรกนี่ก็บีบให้เขาต้องเลือกทางเดิน... คิรอสก็คงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจะต้องไป “ยืม” ของเล่นชิ้นนั้นมาชมดูสักหน่อยแล้ว ทว่า ก่อนที่เขาจะได้ตอบรับคำสั่งของอาจารย์ไอรีล ประตูห้องพยาบาลไม้สักหนทึบก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่ามือปริศนา ลมพายุพัดกรรโชกเข้ามาในห้องพร้อมกับกลิ่นอายมานาที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ร่างของชายสวมฮู้ดสีดำสนิทผู้หนึ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่ปลายเตียง โดยไม่มีใครทันตั้งตัวแม้แต่ศาสตราจารย์ไอรีล! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกเวทมนตร์บทใหม่นี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!