ก้าวข้ามผ่านความแค้น

กลิ่นหอมกรุ่นของดาร์กช็อกโกแลตเข้มข้นที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศในร้าน 'Pastry of Revenge' อบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน ความเงียบงันที่แผ่ซ่านระหว่างคนสองคนกลับทำให้ความเย็นเยียบในอากาศชัดเจนขึ้นจนน่าอึดอัด พิมพ์มาดายืนนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ มือเรียวบางปัดเศษแป้งบนผ้ากันเปื้อนออกอย่างใจเย็น ดวงตาคู่สวยจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า "คุณเอาคุกกี้กล่องนี้ไปเถอะค่ะ ธันวา" พิมพ์มาดาวางกล่องขนมลงบนโต๊ะไม้ตัวหนา น้ำเสียงของเธอเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยเส้นแบ่งเขตแดนที่ไม่มีวันลบเลือน "ถือว่าเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายจากความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีให้... หลังจากนี้ เราไม่ต้องเจอกันอีกนะคะ" ธันวาขยับกายเข้าใกล้ สองมือหนาสั่นเทาเล็กน้อยในจังหวะที่พยายามเอื้อมไปคว้าขอบโต๊ะเพื่อยันกายไว้ เขามองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความร้าวราน ราวกับแก้วที่แตกละเอียดแล้วถูกพยายามประกอบขึ้นใหม่ด้วยกาวที่ไม่มีวันยึดติด "พิมพ์... ถ้าผมบอกว่าผมสำนึกแล้วจริงๆ ล่ะ ถ้าผมบอกว่าทุกอย่างที่ผมพยายามทำตอนนี้ มันไม่ใช่เพื่อธุรกิจ แต่มันเพื่อไถ่บาปในสิ่งที่ผมเคยทำกับคุณ..." เสียงของเขาแหบพร่า ฟังดูเจ็บปวดเสียจนคนฟังอยากจะเบือนหน้าหนี "การสำนึกของคุณมันราคาแพงนะคะ แต่โชคร้ายที่ความเสียหายของฉันมันประเมินค่าไม่ได้" พิมพ์มาดาแค่นยิ้มที่มุมปาก มือของเธอยังคงจับที่จับมีดตัดเค้กแน่น "ฉันให้อภัยคุณแล้วค่ะ... ไม่ใช่เพื่อคุณนะ แต่เพื่อตัวฉันเอง ที่จะได้ไม่ต้องแบกความเกลียดชังไว้ให้หนักหัว แต่การให้อภัย ไม่ได้แปลว่าฉันต้องกลับไปเป็นคนโง่ที่ยืนรอให้คุณทำร้ายซ้ำสอง" ธันวาชะงัก คำพูดของเธอเหมือนเข็มหมุดที่ทิ่มแทงลงบนกลางอก เขาเงยหน้ามองผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่าเขาเป็นเจ้าของชีวิต แต่ตอนนี้ พิมพ์มาดากลับสง่างามและเข้มแข็งจนเขาแทบไม่เหลือที่ยืน "ผมรู้ว่าผมไม่มีสิทธิ์ขอโอกาส แต่พิมพ์... คุณจะไม่ให้โอกาสแม้แต่การเป็นคนที่คอยดูแลคุณอยู่ห่างๆ เลยหรือ" "ความรักที่มันตายไปแล้ว ต่อให้คุณรดน้ำพรวนดินให้ตายยังไง มันก็ไม่มีทางผลิใบออกมาเป็นความรักได้อีกหรอกค่ะ มันเป็นแค่ซากพืชที่เน่าเปื่อย" พิมพ์มาดาถอนหายใจยาว ก่อนจะเดินอ้อมเคาน์เตอร์มาเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้เธอเห็นความล้าในดวงตาของเขาชัดเจน "เราจบกันตั้งแต่วันที่ฉันเดินออกจากบ้านหลังนั้นแล้วค่ะ ธันวา กลับไปเถอะค่ะ ก่อนที่ความทรงจำดีๆ เพียงน้อยนิดที่ฉันเหลือให้คุณจะมอดไหม้ไปจนหมด" เธอก้าวถอยหลัง หันหลังให้เขาอย่างเด็ดขาด เดินตรงไปยังหลังร้านด้วยท่าทีที่มั่นคง ทิ้งให้ธันวายืนเคว้งอยู่ท่ามกลางกลิ่นหอมหวานที่เขาสัมผัสได้เพียงแค่กลิ่น แต่ไม่อาจครอบครองรสชาติของมันได้อีกต่อไป ธันวาเดินออกจากร้านด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เขาไม่ได้โกรธ แต่เขากำลังเจ็บปวดกับความจริงที่ว่าเขาสูญเสียเธอไปอย่างถาวร เขาเดินเรื่อยเปื่อยผ่านสวนสาธารณะเล็กๆ ใกล้กับร้าน ก่อนจะชะงักลงเมื่อเห็นเด็กชายวัยประมาณสี่ขวบคนหนึ่งกำลังวิ่งเล่นอยู่กับพี่เลี้ยง เด็กน้อยคนนั้นมีโครงหน้า ดวงตา และรอยยิ้ม... ที่แทบจะถอดแบบมาจากเขาตอนเด็กราวกับพิมพ์เดียวกัน จังหวะหัวใจของธันวาเต้นรัวแรงจนแทบหายใจไม่ออก เขาตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้ด้วยความรู้สึกที่สับสน มือที่สั่นเทาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเพื่อหยิบโทรศัพท์หมายจะเช็คตารางงาน แต่จังหวะนั้นเอง ซองเอกสารสีน้ำตาลที่เขาเพิ่งได้รับมาจากนักสืบเอกชนเกี่ยวกับ 'ตัวตนที่แท้จริง' ของเด็กในความดูแลของพิมพ์มาดาก็ร่วงหล่นลงบนพื้นถนน เด็กน้อยหันมามองเขา ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของธันวา ก่อนที่เด็กชายจะหยิบซองเอกสารที่ร่วงอยู่ที่พื้นขึ้นมาแล้วเดินเอามาส่งให้เขา "คุณลุงครับ ทำของตกหรือเปล่าครับ?" เสียงใสซื่อนั้นดังขึ้น พร้อมกับที่ธันวารับซองเอกสารมาด้วยอาการสั่นสะท้าน เขาเหลือบมองภาพถ่ายผลตรวจ DNA ที่โผล่พ้นซองออกมาเพียงครึ่งหนึ่ง... ชื่อของเด็กชายคนนี้ปรากฏเด่นชัดอยู่บนบรรทัดสุดท้ายของใบรายงาน 'ผลการตรวจสอบความสัมพันธ์ทางสายเลือด... ธันวา อัครเดชานันท์ และ เด็กชาย พีรพัฒน์... มีความสัมพันธ์เป็นบิดาและบุตร' เมฆหมอกสีชมพูหวังว่าทุกท่านจะตกหลุมรักความเข้มข้นในตอนนี้นะคะ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางกันมาจนถึงช่วงโค้งสุดท้ายค่ะ