ฉันไม่ได้เป็นของเล่นใคร

แฟ้มเอกสารสีครีมหนาปึ้กถูกวางกระแทก1ลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดัง *ปึก!* จนถ้วยกาแฟเซรามิกราคาแพงบนโต๊ะสั่นระริก กลิ่นหอมกรุ่นของลาเต้ยามบ่ายถูกกลบด้วยบรรยากาศตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนกันได้ในอากาศ รินรดายืนหลังตรงเป็นไม้บรรทัด ดวงตากลมโตคมกริบจ้องมองร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานด้วยแววตาที่ไม่มีความเกรงกลัวหลงเหลืออยู่เลย "นี่เธอเสียสติไปแล้วหรือไง รินรดา" คีรินเงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ต เสียงทุ้มต่ำติดจะเยียบเย็นเอ่ยลอดไรฟัน ดวงตาคมกราบกวาดมองแผ่นกระดาษA4แผ่นนั้นด้วยความหงุดหงิดระคนไม่เข้าใจ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะตีสีหน้านิ่งเรียบอยู่เสมอตอนนี้กลับมีรอยย่นระหว่างคิ้วที่ชัดเจน "ดิฉันไม่ได้เสียสติค่ะท่านประธาน..." รินรดาตอบกลับเสียงเรียบ ทว่าหนักแน่นทุกพยางค์ เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อยอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า "และดิฉันคิดทบทวนเรื่องนี้มาดีแล้ว ถึงได้เอา 'ใบลาออก' มาวางไว้ตรงหน้าคุณในตอนนี้ไงคะ" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายยาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานฝั่งที่เธอยืนอยู่ ร่างสูงใหญ่กดดันเธอโดยอัตโนมัติจนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจ แต่กระนั้นหญิงสาวก็เลือกที่จะถอยหลังไปเพียงก้าวเดียว ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้เขาเห็นเด็ดขาด "ลาออก? คิดว่าบริษัทฉันเป็นสนามเด็กเล่นหรือไง นึกจะเข้าก็เข้า นึกจะออกก็ออกเหรอ สัญญาระหว่างเรายังมีผลอยู่ และฉัน—" คีรินโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ "—ยังไม่อนุญาตให้เธอไปไหนทั้งนั้น" "สัญญาบ้าบออะไรนั่นมันมีไว้สำหรับลูกจ้างค่ะท่านประธาน แต่น่าเสียดาย... ที่ตอนนี้รินรดาคนนี้ ขอเลิกเป็นลูกจ้างและขอเลิกเป็น 'ของเล่น' ในสายตาคุณสักที!" คำพูดกระแทกกระทั้นของเธอทำเอาคีรินชะงัก กรามแกร่งขบเข้าหากันจนสันนูนขึ้นมา รังสีความหงุดหงิดพุ่งทะยานจนแทบจะคว้าตัวเธอมาเขย่าแรงๆ ให้หายดื้อ "พูดให้มันดีๆ นะรินรดา ใครเป็นของเล่นเธอฮึ?" คีรินกัดฟันกรอด มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กไว้โดยอัตโนมัติ แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้ "คิดว่าการประชดประชันแบบนี้มันเท่มากรึไง หรือเพราะไอ้ธันวาเพื่อนสนิทตัวดีของเธอมันเป่าหูอะไรมา ถึงได้วิ่งโร่มาขอลาออกกลางคันแบบนี้!" "เกี่ยวอะไรกับธันวาคะ!" รินรดาตวัดเสียงกลับทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจที่ถูกพาดพิงถึงเพื่อนสนิท "อย่าเอาความระแวงไร้สาระของคุณมาโยนใส่คนอื่นนะคีริน ที่ฉันจะไป... มันเป็นเพราะตัวคุณเองต่างหาก!" "เพราะฉัน?" คีรินทวนคำ เสียงของเขาอ่อนลงเสี้ยววินาที แต่ความดื้อรั้นยังฉายชัดในแววตา "ใช่ค่ะ! เพราะความเอาแต่ใจ ปากร้าย และชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉันอย่างไร้เหตุผลไงคะ!" รินรดาพยายามสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่ยิ่งดึง เขากยิ่งรั้งให้เธอเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนตอนนี้แผ่นอกกว้างแนบชิดกับร่างบางของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือหน้าผากจนหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ "ปล่อยนะคะ... เราจบกันแค่นี้เถอะค่ะ ต่างคนต่างอยู่ ทางใครทางมัน" "ทางใครทางมันงั้นเหรอ?" คีรินกระซิบชิดริมฝีปากเธอ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ซ่อนเร้น "เธอคิดเหรอว่าผู้หญิงที่ฉันเล็งไว้... จะมีสิทธิ์เดินหนีฉันไปง่ายๆ หึ ฝันไปเถอะรินรดา" "คุณมันบ้า..." รินรดาเม้มปากแน่น ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เป็นเพราะความโกรธปนความปั่นป่วนในท้องที่ทรยศเธอยามที่ได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ จากตัวเขา "ฉันเกลียดคนเผด็จการแบบคุณที่สุด!" "เกลียดเหรอ..." คีรินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มร้ายกาจที่ทำให้รินรคารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี "แต่แปลกนะ... ทุกครั้งที่เธอพูดคำนี้ มือเธอสั่นและหัวใจเธอก็กำลังเต้นแรงจนฉันได้ยินมันชัดเจนเลยล่ะ" "ไอ้...!" ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้ด่าคำว่าอะไรต่อ ประตูห้องทำงานกระจกบานใหญ่ก็ถูกผลเปิดผางเข้ามาเสียงดัง *ปัง!* ทั้งสองคนสะดุ้งผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว รินรดารีบยกมือขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ขณะที่คีรินหันไปตวัดสายตาคมกริบใส่ผู้บุกรุกด้วยความไม่พอใจขั้นสุด ร่างสูงโปรดของธันวาก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาสอบมองเพื่อนสนิทและท่านประธานหนุ่มสลับกันไปมาด้วยความห่วงใย ก่อนที่ธันวาจะเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งลงเหวในพริบตา "ริน... นายใหญ่ทางเหนือส่งคนมาที่บ้านเธอแล้ว พวกมันบอกว่าถ้าเธอไม่กลับไปแต่งงานตามสัญญา คุณแม่เธอจะไม่ปลอดภัย!" รินรดาหน้าซีดเผือดในเสี้ยววินาที ขาทั้งสองข้างแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ใบหน้างดงามถอดสีจนไร้เลือดฝาด คีรินหันขวับมามองหญิงสาวทันที ดวงตาคมกริบฉายประกายอันตรายวับวาบ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาเฉียบขาดที่น่ากลัวกว่าเดิมหลายเท่า "ใครกล้าแตะต้องคนของฉัน..." คีรินพึมพำเสียงต่ำ ร่างสูงก้าวผ่านหน้าธันวาไปอย่างไร้เยื่อใย มือหนวคว้าข้อมือรินรดาไว้อีกครั้ง แต่ครั้งนี้กระชับมั่นและเด็ดเดี่ยว "เธอไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น... เรื่องนี้ฉันจัดการเอง!" ดอกเดซี่ริมทางรักรี้ดทุกคนนะคะ ❤️