ถอยไปตั้งหลัก

"นายเข้ามาทำไมไม่เคาะประตู!" เสียงหวานตวาดแว้ดขึ้นทันทีพร้อมกับที่รินรดาดีดตัวออกจากวงแขนแกร่งราวกับโดนไฟลวก สองมือบางรีบยกขึ้นเสยผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงและลูบชุดเดรสทำงานของตัวเองให้เข้าที่เข้าทางอย่างลนลาน ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาจนลามเลียไปถึงใบหูและลำคอขาวผ่อง เธออยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด สายตาตื่นตระหนกหันไปถลึงใส่ผู้มาใหม่ที่ยืนแข็งค้างอยู่ตรงธรณีประตู ธันวากะพริบตาปริบๆ สมองของหนุ่มตี๋เพื่อนสนิทประมวลผลภาพเมื่อครู่ไม่ทัน ประธานหนุ่มจอมโหดกับเพื่อนรักของเขากำลัง... เกือบจะจูบกัน? หรือจูบกันไปแล้วรอบหนึ่งวะเนี่ย? "ฉัน... ฉันเคาะแล้วนะริน สามครั้งถ้วนด้วย!" ธันวาละล่ำละลักแก้ตัว สีหน้าเหเกเกกะทำตัวไม่ถูกเมื่อปะทะเข้ากับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของคีริน ประธานหนุ่มเวลานี้ดูเหมือนเสือร้ายที่กำลังโดนขัดจังหวะเวลาล่าเหยื่อ นัยน์ตาคมกริบสีนิลคู่นั้นตวัดมองเพื่อนสนิทของเธอด้วยแววตาที่พร้อมจะควักปืนออกมายิงทิ้งได้ทุกเมื่อ "แกตาบอดหรือไงถึงไม่เห็นป้ายห้ามรบกวนหน้าห้อง" คีรินเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นยะเยือกจนธันวาต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ รินรดารีบขยับตัวไปยืนขวางกลางระหว่างผู้ชายสองคนที่กำลังส่งกระแสจิตฟาดฟันกันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เธอแอบถอนหายใจยาวเหยียดเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าร่าง เหตุการณ์เมื่อครู่... สัมผัสอุ่นจัดริมฝีปากนั่น ความวาบหวิวที่เล่นงานหัวใจจนเต้นผิดจังหวะ มันยังคงหลงเหลือความร้อนระอุอยู่บนกลีบปากของเธอจนต้องเม้มเข้าหากันแน่นโดยอัตโนมัติ ให้ตายเถอะ! นี่เธอกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย! "พอเลยทั้งคู่แหละ!" รินรดาตวัดเสียงดุใส่คีรินก่อนจะหันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนสนิท "แกมีธุระอะไรยะไอ้ธันวา ถึงได้พรวดพราดเข้ามาเหมือนไฟลนก้นแบบนี้" ธันวาทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองมาทำไม เขาดึงเอกสารในมือขึ้นมาโบกไปมา "อ๋อ! เอกสารสรุปยอดโปรเจกต์ใหม่ไงริน ท่านรองฯ สั่งให้เอามาให้แกตรวจทานด่วนที่สุดก่อนจะส่งให้... เอえ... ท่านประธานอนุมัติ" เสียงของธันวาแผ่วลงในช่วงท้ายเมื่อเหลือบไปเห็นสายตาดุร้ายที่คีรินส่งมาสมทบ "วางไว้ตรงนั้นแล้วแกก็ไสหัวออกไปได้แล้ว" คีรินเอ่ยไล่เสียงห้วนจัด ใบหล่อเหลาบึ้งตึงสนิท เขายังคงหงุดหงิดไม่หายที่จังหวะเข้าด้ายเข้าเข็มเมื่อครู่ต้องสะดุดลงเพราะไอ้เพื่อนตัวดีนี่แท้ๆ "เอ่อ งั้นฉันวางไว้ตรงนี้นะริน โชคดีนะแก..." ธันวายิ้มแหยๆ รีบโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานใกล้ที่สุด แล้วหมุนตัววิ่งแน่บออกจากห้องทำงานส่วนตัวของประธานหนุ่มแทบไม่ทัน ปิดประตูตามหลังให้อย่างรู้ความ ภายในห้องกลับมาตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง บรรยากาศอึมครึมและเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนพุ่งทะยานสูงลิ่ว รินรดายืนตัวเกร็ง ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตาคนที่ยืนอยู่ห่างออกไปเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของคีรินยังคงลอยวนอยู่รอบตัว จนเธอรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง คีรินมองหญิงสาวที่เอาแต่ก้มหน้ามองพื้น เม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความรู้สึกหงุดหงิดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหม่าที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต ประธานหนุ่มกระแอมเบาๆ ในลำคอเพื่อขับไล่ความแห้งผาก ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้เธออีกนิดอย่างเงียบเชียบ "เรื่องเมื่อกี้..." คีรินเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเล็กน้อย "รินไม่ได้ตั้งใจ!" รินรดารีบสวนกลับทันควัน เสียงสูงปรี๊ดเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก เธองัดมาดดุแล้วเงยหน้าขึ้นจ้องเขาตาเขียว "หมายถึง... อุบัติเหตุค่ะ! มันเป็นอุบัติเหตุล้วนๆ ที่ท่านประธาน... เอえ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้เองต่างหาก!" คีรินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มร้ายกาจ ท่าทีเก้อเขินเมื่อครู่หายวับไปกับตา เมื่อเห็นแม่ตัวแสบเริ่มออกอาการปะทะฝีปากเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย "อุบัติเหตุเหรอ?" คีรินทวนคำ เสียงทุ้มลากยาวอย่างเจ้าเล่ห์ เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าว จนรินรดาต้องถอยหลังกรูดไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือด้านหลัง "ปากนุ่มๆ เมื่อกี้... อุบัติเหตุงั้นสิรินรดา" "ท่านประธาน!" รินรดาหน้าแดงก่ำเป็นลูกหวสุก เธอตวัดมือขึ้นชี้หน้าเขาอย่างลืมตัว "อย่ามาพูดจา18+แถวนี้เด็ดขาดนะ! เรากำลังทำงานกันอยู่นะคะ!" "ทำงาน?" คีรินก้มหน้าลงกระซิบชิดริมใบหูขาวสะอาด ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่จนเธอต้องสะท้านเฮือก "เมื่อกี้ฉันไม่ได้ยินเสียงเอกสาร ฉันได้ยินแต่เสียงหัวใจเธอที่เต้นดังกว่าเสียงแอร์ซะอีก" รินรดาแทบอยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ ให้สมกับความรู้ทันของคนเจ้าเล่ห์ หัวใจเจ้ากรรมก็ทรยศเสียจริง ดันเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมันจริงๆ "ถอยไปเลยนะ!" เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างเอาไว้ แต่แทนที่เขาจะถอย คีรินกลับคว้าข้อมือบางทั้งสองข้างรวบไว้ด้วยมือข้างเดียวแล้วตรึงไว้แนบลำตัว ส่วนมืออีกข้างเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ระแก้มให้อย่างเบามือสัมผัสที่อ่อนโยนผิดกับมาดดุเดือดทำเอารินรดาชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตากลมโตสบเข้ากับนัยน์ตาคมลึกล้ำที่ฉายแววคลั่งรักอย่างไม่ปิดบังอีกต่อไปในระยะประชิด คีรินมองเธอด้วยสายตาที่ทำเอาคนใจแข็งอย่างเธอต้องหลบตา "ถ้าฉันไม่ถอยล่ะ..." เสียงกระซิบพร่าเลือนดังอยู่ชิดริมฝีปาก จนรินรดารู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา เพล้ง! เสียงกระถางต้นไม้ตกแตกดังสนั่นหวั่นไหวมาจากระเบียงกระจกด้านนอก ตามด้วยเสียงทุบกระจกดังปัง! พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านนอก ท่ามกลางความตกใจ คีรินดึงรินรดาเข้าหาตัวแล้วกอดปกป้องไว้แนบอกทันที นัยน์ตาคมกริบตวัดมองทะลุกระจกใสออกไป รินรดาหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นข้อความสีแดงฉานที่ถูกเขียนด้วยลิปสติกเด่นหร่าอยู่บนกระจกด้านนอก... *‘ระวังตัวไว้... คนต่อไปอาจจะไม่ใช่แค่กระจก’* ดอกเดซี่ริมทางขอบอกเลยว่า... บทนี้มีความฟินจนใจเจ็บและแอบเสียวสันหลังวาบไปพร้อมๆ กัน แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!