กับดักในมิติมายา

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและกำยานโบราณคละคลุ้งจนน่าคลื่นไส้ รินสะดุ้งสุดตัวเมื่อปลายนิ้วสัมผัสถูกผิวกระจกเย็นเฉียบ ภาพเงาร่างของบุคคลคุ้นเคยที่ส่งยิ้มเย็นเยียบผ่านไพ่ *The Devil* กลับหัวเมื่อครู่ ยังคงติดตรึงอยู่ในม่านตา "อาจารย์อิงค์คะ ระวังตัวค่ะ!" เสียงเตือนของรินดังขึ้นพร้อมกับสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ถูกปลุกเร้าจนถึงขีดสุด ร่างเพรียวบางของอดีตไอดอลสาวดีดตัวถอยหลังอย่างรวดเร็ว สองมือกระชับสำรับไพ่ทาโรต์ในกระเป๋าเสื้อฮู้ดแน่น พลังงานหยั่งรู้แผ่ซ่านปลายนิ้วจนเกิดประกายแสงสีครามจางๆ ขับไล่ความมืดมิดรอบตัวให้ถอยร่นไปได้ชั่วขณะ พวกเธอไม่ได้อยู่ในห้องรับรองใต้ดินของสมาคมนักพยากรณ์อีกต่อไปแล้ว เบื้องหน้าของรินและอาจารย์อิงค์เวลานี้ คือโถงทางเดินหินอ่อนที่ทอดยาวออกไปอย่างไร้จุดสิ้นสุด ผนังทั้งสองด้านเต็มไปด้วยบานกระจกเงาบานใหญ่สะท้อนเงาของพวกเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็นร้อยๆ บาน แต่ละบานสะท้อนภาพที่แตกต่างกัน—บางบานเป็นรินในคราบไอดอลชื่อดังที่กำลังร้องไห้บนเวที บางบานเป็นอาจารย์อิงค์ในวัยเด็กที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนแห่งพันธสัญญา และที่เลวร้ายที่สุดคือ ทุกๆ เงาสะท้อนกำลังส่งยิ้มเยาะเย้ยกลับมาพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง "เขตแดนกระจกสะท้อนวิญญาณ... ไสยเวทสายมืดระดับสูงที่ใช้จิตวิทยาและการหักเหของมิติมาเป็นเครื่องพันธนาการ" อาจารย์อิงค์กล่าวด้วยน้ำเสียงสุขุมเช่นเคย แม้ในยามวิกฤต ดวงตาเรียวรีภายใต้กรอบแว่นทรง The Row หรี่ลงเล็กน้อยเพื่อคำนวณทิศทางของพลังงาน "เราติดอยู่ในลูปมิติมายาของ *The Devil* เสียแล้วค่ะ ริน" รินกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างพินิจพิจารณา สมองอันชาดฉลาดเริ่มประมวลผลข้อมูลจากระบบพลังงานที่เชื่อมโยงกับไพ่ทาโรต์ในจิตสำนึก "ถ้าเป็นไพ่ปีศาจกลับหัว แปลว่าพันธนาการนี้สร้างขึ้นจากความกลัว ความลุ่มหลง และความระแวงสงสัยที่เรามีต่อคนรอบข้าง... รวมถึงความรู้สึกผิดที่ติดค้างอยู่ในใจเมื่อวานนี้ด้วยสินะคะ" รินเอ่ยขึ้นอย่างรู้เท่าทัน ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยว ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวให้เห็นแม้แต่น้อย "ถูกต้องค่ะ กฎของมิตินี้คือ 'ยิ่งเราวิ่งหนีเงาสะท้อนของตัวเองมากเท่าไหร่ ทางออกก็จะยิ่งไกลออกไปเท่านั้น' และที่สำคัญ..." อาจารย์อิงค์หยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลายเรียวนิ้วชี้ไปยังบานกระจกเบื้องหน้าที่มีรอยร้าวเป็นทางยาว "...คนที่เราไว้ใจที่สุดเมื่อวานนี้ อาจไม่ใช่คนเดียวกับที่เรากำลังเผชิญหน้าอยู่ตอนนี้" สิ้นคำกล่าวของอาจารย์สาว กระจกบานตรงกลางก็แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างของบุคคลที่พวกเธอเพิ่งแยกทางไปด้วยความไว้วางใจเมื่อวานนี้ก้าวออกมาจากเศษกระจก เงาร่างนั้นสวมเสื้อโค้ทสีดำสนิท ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่เป็นเอกลักษณ์ แต่แววตากลับว่างเปล่าไร้ซึ่งจิตวิญญาณ "อ้าว... ทำไมทำหน้าตกใจกันอย่างนั้นล่ะครับ? หรือว่า... ไม่คิดว่าผมจะตามมาทัน?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง แต่กลับสร้างความหนาวเยือกให้แล่นพล่านไปถึงสันหลัง รินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ แม้ลึกๆ ในใจจะรู้สึกเจ็บแปลบกับการหักหลัง แต่สัญชาตญาณความเป็นนักสืบและไอดอลผู้ผ่านโลกมามากบอกเธอว่า สิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ตัวจริงอย่างแน่นอน! "คุณไม่ใช่เขา... หรืออย่างน้อยที่สุด ก็ไม่ใช่คนที่พวกเรารู้จักเมื่อวานนี้" รินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง ไพ่ *The Magician* ถูกดึงออกมาจากสำรับในมือและเปล่งแสงสว่างจ้า "เพราะคนๆ นั้นไม่มีทางใช้คำสรรพนามและน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งแบบที่คุณกำลังแสดงออกมาหรอกค่ะ!" รอยยิ้มบนใบหน้าของเงาร่างปริศนาหุบลงทันที ดวงตาคู่นั้นแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้แววตา ไสยเวทสีดำทะมึนพวยพุ่งออกจากปลายนิ้วของมันราวกับกลุ่มควันพิษ มุ่งตรงเข้าจู่โจมรินและอาจารย์อิงค์ด้วยความรวดเร็ว "อาจารย์คะ หลบทางนี้ค่ะ!" รินหมุนตัวอย่างคล่องแคล่ว อาศัยทักษะการเคลื่อนไหวที่เคยฝึกฝนสมัยเป็นไอดอลมาประยุกต์เข้ากับวิชาคุมธาตุ ใช้ไพ่ทาโรต์สร้างบาตรคุ้มกันพลังงานรูปวงกลมขึ้นมารับการโจมตี แรงปะทะทำให้พื้นหินอ่อนสั่นสะเทือน ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ แต่ทว่า... ทางออกที่ควรจะเปิดออกหลังจากการต่อสู้ กลับถูกปิดตายด้วยกำแพงกระจกเงาอีกนับพันบานที่เคลื่อนตัวเข้ามาปิดล้อมพวกเธอไว้ทุกด้าน เสียงหัวเราะก้องกังวานสะท้อนไปมาในโถงทางเดินแคบๆ ราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรก [แจ้งเตือนระบบภารกิจพิเศษ: ตรวจพบพลังงานมืดระดับ SSS กำลังแทรกซึมเข้าสู่แกนกลางจิตสำนึกของโฮสต์! หากไม่สามารถทำลายเงาสะท้อนและหาทางออกจากมิติมายาได้ภายในเวลา 3 นาที โฮสต์จะสูญเสียตัวตนและติดอยู่ในลูปนรกนี้ไปตลอดกาล!] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังรัวระรัวในหัวของริน พร้อมกับตัวเลขถอยหลังสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ 3:00... 2:59... อาจารย์อิงค์ทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง เลือดสดๆ ไหลรินออกจากมุมปากเล็กน้อยจากการต้านทานแรงกดดันของเขตแดนไสยเวท แต่มือเรียวยังคงถือไพ่ *The High Priestess* ไว้มั่น ดวงตาคู่สวยมองตรงไปยังรินด้วยความเชื่อใจอย่างเต็มเปี่ยม "รินคะ... กุญแจสำคัญไม่ได้อยู่ที่การทำลายกระจกพวกนี้..." อาจารย์อิงค์เอ่ยเสียงกระซิบพร่าท่ามกลางเสียงหัวเราะที่ดังระคนกัน "แต่มันคือการยอมรับ... ยومรับด้านมืดที่สะท้อนอยู่ในตัวเราเองค่ะ" รินมองหน้าอาจารย์สลับกับเงาร่างของบุคคลปริศนาที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ทุกที ตัวเลขถอยหลังบนอากาศลดลงเหลือเพียง 0:45 นาที หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก แต่ในวินาทีที่วิกฤตถึงขีดสุด มุมปากของอดีตไอดอลสาวกลับยกยิ้มขึ้นอย่างท้าทาย ในเมื่อมันอยากเล่นเกมจิตวิทยากับเธอนัก เธอก็จะใช้ไพ่ใบสุดท้ายพลิกกระดานให้มันดูเอง! รินหลับตาลง ปล่อยให้พลังงานความมืดรอบตัวโอบล้อมร่าง ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังฝ่าความเงียบ— "ฉันเจอทางออกแล้วค่ะ..." ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับรินและอาจารย์อิงค์ในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!