ขีดจำกัดของพลัง

“ริน! ปล่อยมือจากไพ่ใบนั้นเดี๋ยวนี้!” เสียงของอาจารย์อิงค์ตวาดก้องท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานและกระดาษเก่า รินสะดุ้งสุดตัว มือที่สั่นเทาของเธอผละออกจากหน้าไพ่ทาโรต์ ‘The Hermit’ ที่กลับหัวอยู่ บนผิวสัมผัสของไพ่ไม่ได้มีความร้อนใดๆ แต่นิ้วมือของรินกลับรู้สึกเหมือนเพิ่งจุ่มลงไปในน้ำแข็งขั้วโลกจนชาดิก ลมหายใจของเด็กสาวขาดห้วง ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เธอพยายามจะลุกขึ้นยืน แต่ความรู้สึกเหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าที่สมองซีกซ้ายทำให้เข่าของเธอทรุดฮวบลงกับพื้นพรมหรูหรา “มัน… มันพยายามจะดึงอะไรบางอย่างออกไปจากความทรงจำหนูค่ะอาจารย์” รินเค้นเสียงออกมาได้เพียงแผ่วเบา ดวงตาที่เคยมีประกายสดใสของอดีตไอดอลสาวบัดนี้กลับพร่าเลือนจนมองเห็นภาพซ้อน อาจารย์อิงค์ปราดเข้ามาประคองร่างของศิษย์สาวไว้ ใบหน้าเรียบเฉยที่มักจะดูสุขุมอยู่เสมอในยามนี้กลับฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด มือเรียวบางของอาจารย์อิงค์แตะลงที่ขมับของริน สัมผัสถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเด็กสาวราวกับเธอกำลังกลายเป็นสื่อกลางของวิญญาณธาตุ “เธอฝืนใช้ ‘ญาณหยั่งรู้’ เกินขีดจำกัดพลังที่ร่างเนื้อจะรับได้ ริน! ถ้าเธอยังดึงดันจะอ่านจดหมายเหตุจากไพ่ใบนั้นด้วยวิธีดิบๆ แบบนี้ เส้นประสาทสัมผัสของเธอได้ขาดสะบั้นแน่!” อาจารย์อิงค์หยิบสร้อยคอหินลาพิส ลาซูลี ขึ้นมาคล้องคอให้ริน พลังงานอุ่นซ่านสายหนึ่งถ่ายทอดเข้าสู่ร่างกาย แต่มันกลับถูกแรงเหวี่ยงมหาศาลจากภายในตัวรินตีกลับจนอาจารย์อิงค์ต้องกระตุกถอยหลัง รินกัดริมฝีปากแน่นจนเลือดซึม กลิ่นคาวเลือดจางๆ ตลบอบอวลอยู่ในลำคอ ความรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ไม่ใช่แค่ภาพหลอน แต่มันคือความเป็นจริงที่ระบบภายในของเธอเริ่มประท้วง [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบระดับค่าความเครียดทางจิต (Psychic Stress Level) พุ่งสูงถึง 98% ร่างกายอยู่ในสภาวะ 'Overload' การเชื่อมต่อมิติระดับสูงอาจส่งผลกระทบถาวรต่อสมอง โปรดระงับการใช้งานญาณสัมผัสโดยทันที!] หน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงฉานเด้งขึ้นมากลางอากาศ รินมองมันด้วยสายตาพร่ามัว เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงนั้นฟังดูแห้งแล้งและน่าเวทนา “จะให้หยุดตอนนี้เหรอคะอาจารย์... ในขณะที่พวกมันกำลังจะลงมือทำลายหลักฐานชิ้นสุดท้ายในคืนวันพรุ่งนี้เนี่ยนะ?” รินแค่นยิ้ม มือที่ยังสั่นไหวเอื้อมไปหยิบไพ่ใบนั้นขึ้นมาอีกครั้ง “ถ้าหนูไม่รู้จุดเชื่อมต่อของลัทธินั่นคืนนี้ ต่อให้หนูรอดไปได้... หนูก็คงไม่มีหน้าจะไปเป็นไอดอลที่ส่งมอบความหวังให้ใครได้อีกแล้ว” อาจารย์อิงค์นิ่งงัน แววตาที่เคยเย็นชาคล้ายมีรอยร้าว เธอรู้ดีว่ารินไม่ใช่เด็กสาวที่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ แต่ความดื้อรั้นนี้กำลังทำลายตัวเธอเอง “ริน ฟังนะ... พลังของเธอไม่ใช่ของเล่น มันคือการแลกเปลี่ยนด้วย ‘ราคา’ ที่มหาศาล” อาจารย์อิงค์บีบไหล่รินแน่น “เธอเคยเป็นไอดอลที่ทุกคนรักเพราะเสียงเพลง แต่ตอนนี้เธอคือคนที่กุมความลับของมิติที่มองไม่เห็น เธอต้องเรียนรู้ที่จะถอย ก่อนที่จะไม่มีวันได้ก้าวต่อ” ในขณะที่บทสนทนาอันหนักอึ้งกำลังดำเนินไป ความเงียบเชียบรอบอาคารก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงกริ่งที่ดังขึ้นเป็นจังหวะประหลาด เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงานของอาจารย์อิงค์ มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของมนุษย์ปกติที่เดินด้วยจังหวะสม่ำเสมอ แต่มันเป็นเสียงลากเท้าที่เชื่องช้าและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของพลังงานสีดำทมิฬ รินเบิกตากว้าง เธอสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนมหาศาลจากหลังบานประตู ความเย็นเยียบที่เคยเกาะกุมร่างของเธอเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา “อาจารย์คะ...” รินกระซิบ เสียงของเธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ “พวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มันมาเพื่อ ‘ปิดปาก’ พยานที่ล่วงรู้ความลับของไพ่ใบนั้น” อาจารย์อิงค์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือขวาวาดผ่านอากาศ เกิดเป็นอักขระเวทสีทองเรืองรองล้อมรอบห้องไว้ แต่ดูเหมือนว่าอักขระเหล่านั้นจะเริ่มร้าวเมื่อปะทะกับพลังงานจากภายนอก “ริน... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น อย่าปล่อยมือจากสร้อยเส้นนั้นเด็ดขาด” อาจารย์อิงค์สั่งเสียงเข้มก่อนจะคว้ามีดสั้นอาคมขึ้นมาเตรียมพร้อม ปัง! บานประตูไม้โอ๊คหนาหนักถูกพังทลายลงในคราวเดียว เศษไม้กระจัดกระจายไปทั่วห้อง ท่ามกลางฝุ่นควันและแสงสีม่วงหม่นที่สาดส่องเข้ามา ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทหลายสิบคนก้าวเข้ามา แต่ที่น่าสยดสยองกว่าคือเงาที่ติดตามหลังพวกมัน... เงาที่มีรูปร่างบิดเบี้ยวคล้ายสัตว์ร้ายไร้หัว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบศัตรูระดับ ‘องครักษ์เงา’ (Shadow Guardian) กำลังเข้าประชิด! ภารกิจพิเศษถูกกระตุ้น: 'ฝ่าวงล้อมแห่งมิติมืด' เงื่อนไข: เอาชีวิตรอดภายใน 300 วินาที รางวัล: ปลดล็อกระดับ 'ญาณสื่อสารขั้นสูง'!] เสียงแจ้งเตือนที่ดังซ้ำๆ ในหัวทำให้รินปวดหัวจนแทบจะหมดสติ แต่แล้วเธอก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ... บนหน้าอกของหัวหน้ากลุ่มชุดคลุมเหล่านั้น มีตราสัญลักษณ์ที่เธอเคยเห็นเพียงครั้งเดียวในบันทึกเก่าแก่ของตระกูลอิงค์... ตราสัญลักษณ์ที่หายสาบสูญไปพร้อมกับความลับของลัทธิที่ทำลายครอบครัวของอาจารย์อิงค์โดยตรง! “นี่มัน...” รินพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง “อาจารย์คะ... คนที่สั่งการพวกมัน... คือคนคนเดียวกับคนที่ส่งจดหมายข่มขู่ในวันเปิดตัวคอนเสิร์ตของหนู!” สิ้นเสียงริน บรรยากาศในห้องก็หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก หนึ่งในร่างชุดคลุมดำก้าวออกมาข้างหน้า มันค่อยๆ ถอดฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่รินจำได้แม่นยำที่สุด... ใบหน้าที่ไม่ควรจะปรากฏอยู่ที่นี่ ในคราบของศัตรู! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเติบโตไปพร้อมกับรินและอาจารย์อิงค์นะคะ... ขวัญเนตรทายใจ