ฟื้นขึ้นมาพร้อมเสียงด่าทอ

"ถ้าแกยังทำตัวเป็นภาระผลาญข้าวปลาของตระกูลลู่แบบนี้ วันนี้ฉันจะให้จ้านถิงกลับมาหย่ากับแกเสียที อีตัวขี้เกียจสันหลังยาว!" เสียงแหลมสูงของแม่เฒ่าโจวแผดลั่นบ้านจนผนังดินเหนียวเก่าๆ แทบสั่นสะเทือน กลิ่นเหม็นไหม้ของข้าวต้มก้นหม้อลอยคละคลุ้งบาดจมูก ยิ่งเพิ่มบรรยากาศความอึดอัดในห้องครัวคับแคบยุค 1970 นี้ให้พุ่งสูงขึ้นไปอีก หลินว่านหลินกะพริบตาถี่ๆ เพื่อขับไล่ความมึนงง สมองของเธอประมวลผลอย่างรวดเร็ว ภาพความทรงจำแปลกปลอมไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับน้ำป่าหลาก เธอบัญชาการบริษัทนำเข้าอาหารและเชฟใหญ่ระดับมิชลินสตาร์ในศตวรรษที่ 21 กำลังยืนตรวจสอบงบดุลในห้องแอร์เย็นฉ่ำเมื่อครู่... แต่ไฉนตอนนี้จึงมายืนอยู่หน้าเตาถ่านเก่าๆ สวมเสื้อผ้าฝ้ายหยาบๆ สีมอซอ และกำลังตกเป็นจำเลยสังคมของแม่สามีใจร้ายคนนี้เสียได้ "มองหน้าฉันทำไม? นังสารเลว! แกทำข้าวต้มไหม้หมดหม้อ แบบนี้จะให้หลานชายฉันกินอะไรหะ?" แม่เฒ่าโจวยื่นมือเหี่ยวย่นราวกับกิ่งไม้แห้งมาหมายจะหยิกแขนของเธอเป็นการสั่งสอน ทว่า หลินว่านหลินไม่ใช่สะใภ้หัวอ่อนคนเดิมอีกต่อไปแล้ว เอนกประสงค์และเฉียบคม ร่างเพรียวบางขยับถอยหลังหลบปลายเล็บนั้นได้อย่างเฉียดฉิว พร้อมกับที่มุมปากเรียวสวยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและรสชาติของความแค้นที่ถูกจุดประกายขึ้นในอก "ข้าวต้มไหม้เพราะอะไร แม่เฒ่าก็น่าจะรู้แก่ใจนะคะ... อ้อ หรือว่าสมองเริ่มเสื่อมตามอายุขัย ถึงจำไม่ได้ว่าตัวเองเป็นคนสั่งให้ฉันไปแบกฟืนจนแทบไม่มีแรงเดิน แล้วยังจะมาเร่งให้ทำอาหารเช้าให้เสร็จภายในสิบนาที?" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบเอ่ยสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตคมกริบมองตรงไปยังหญิงแก่ตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว แม่เฒ่าโจวอ้าปากค้าง ตะลึงงันไปชั่วขณะ นังสะใภ้คนนี้ปกติก้มหน้ายอมรับความผิดตลอด ไม่เคยกล้าสบตาหรือเถียงนางด้วยซ้ำ เหตุใดวันนี้มันถึงได้กลitกล้าปีนเกลียวถึงเพียงนี้ "แก... แกกล้าดียังไงมาขึ้นเสียงกับฉัน!" แม่เฒ่าโจวหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด มือสั่นเทาด้วยความโมโห "อีเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้า พ่อแม่ไม่สั่งสอน! จ้านถิงส่งเงินมาให้ใช้แต่ละเดือน แกเอาไปซุกซ่อนไว้ที่ไหนหมด ถึงได้ทำตัวอดอยากปากแห้งแบบนี้!" "เงินเดือนของสามีฉัน เขาเต็มใจส่งให้ *ภรรยา* อย่างฉันใช้ครับ ไม่ใช่ส่งมาให้แม่สามีเอาไปปรนเปรอพี่สะใภ้ใหญ่กับหลานชายจอมตะกละที่เอาแต่แบมือขอเงิน" หลินว่านหลินจงใจเน้นคำว่าภรรยาอย่างชัดถ้อยชัดคำ ดวงตาคู่สวยกราดมองไปยังสะใภ้ใหญ่ที่แอบยืนยิ้มเยาะอยู่ตรงประตูด้วยสายตาราวกับจะเชือดเฉือน ในยุค 70 ที่ความอดอยากปากแห้งเป็นเรื่องปกติ การมีชีวิตรอดคือความท้าทาย แต่สำหรับหลินว่านหลินที่มีวิญญาณนักธุรกิจเลือดเย็นและเชฟมือทอง เธอย่อมไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตา ยิ่งไปกว่านั้น... ในห้วงความคิดลึกๆ เธอกลับสัมผัสได้ถึง "ห้างสรรพสินค้าอัจฉริยะ" ขนาดใหญ่ที่ติดสับเปลี่ยนเข้ามาในมิติจิตวิญญาณของเธอด้วย ที่นั่นมีทั้งวัตถุดิบชั้นเลิศ เนื้อวัวเกรดพรีเมียม เครื่องปรุงรสหายาก และสินค้าอุปโภคบริโภคครบครันที่สามารถหยิบฉวยออกมาใช้ได้ตามใจชอบ! *อยากให้ฉันอดตายงั้นหรือ? ฝันไปเถอะ* หลินว่านหลินแค่นหัวเราะในใจ ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก้าวเข้ามาหยุดที่หน้าประตูกระท่อมดินเหนียว ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มปรากฏขึ้น บรรยากาศรอบตัวชายหนุ่มแผ่รังสีความกดดันและอำนาจดิบเถื่อนออกมาอย่างชัดเจน ใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับถูกแกะสลัก ดวงตาคมปลาบกวาดตามองเหตุการณ์ในห้องครัวแวบเดียว ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของภรรยา ลู่จ้านถิง... สามีหนุ่มผู้เงียบขรึมและทรงพลัง อนาคตไกลจนน่ากลัว แต่ข่าวลือบอกว่าเขาโหดเหี้ยมและไม่สนใจไยดีภรรยาคนนี้เลยสักนิด แม่เฒ่าโจวเห็นบุตรชายกลับมาก็รีบเปลี่ยนสีหน้าทันที บีบน้ำตาโฮเข้าใส่ฟ้องร้องทันที "จ้านถิง! ลูกกลับมาก็ดีแล้ว ดูเมียตัวดีของลูกสิ ทำอาหารไหม้แถมยังตบตีปากจัดใส่แม่ ขืนปล่อยไว้บ้านเราคงฉิบหายแน่ หย่า! ลูกต้องหย่ากับมันเดี๋ยวนี้!" หลินว่านหลินหรี่ตามองสามีในนามคนนี้ เธอรอดูว่านายทหารหนุ่มผู้เคร่งครัดในระเบียบวินัยคนนี้จะเข้าข้างมารดาหรือจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร ทว่า ลู่จ้านถิงกลับไม่ได้ชายตามองมารดาเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่ใบหน้าเปื้อนเขม่าควันของเธอด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งและยากจะคาดเดา ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างร่างเพรียว ร่างสูงใหญ่บังคับให้บรรยากาศรอบตัวบีบคั้นขึ้นไปอีก เขายื่นมือหนาออกมา ปลายนิ้วหยาบกร้านปาดคราบเขม่าสีดำที่แก้มเนียนของเธอออกอย่างเบามือ ราวกับเธอกลัวว่าเธอจะเจ็บ "ใครรังแกเธอ?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยถามออกมาเบาๆ แต่กลับทำให้ทุกคนในห้องถึงกับกลืนน้ำลายไม่ลงคอ ยังไม่ทันที่หลินว่านหลินจะทันได้เอ่ยปากตอบ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูรั้วบ้านด้านนอกก็ดังขึ้นรัวๆ พร้อมกับเสียงตะโกนโถมเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกของเพื่อนบ้าน "คุณลู่! แย่แล้ว! หัวหน้ากองผลิตมาที่นี่ เขากำลังพาคนมาตรวจค้นบ้าน เพราะมีคนแจ้งว่าบ้านพวกคุณแอบซ่อน 'สินค้าต้องห้าม' ผิดกฎหมาย!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมอผีวัยรุ่น" คนนี้เสมอนะครับ